IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 One More Bottle

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Jeremy Suthcliff

avatar

Aantal berichten : 5
Registratiedatum : 21-11-17

BerichtOnderwerp: One More Bottle   wo feb 07, 2018 9:15 pm




Life hurts a lot more than death


Door de sluier van de regen heen kon Jeremy nog net het silhouet van zijn zoon onderscheiden. De jongen rende uit een zijsteegje om vervolgen zijn tempo te vertragen en met een laaghangend hoofd, verder te lopen. De man trok een wenkbrauw op. Ondanks het feit dat hij jaren had gespendeerd naar het zoeken van zijn zoon, ging hij niet meteen achter de jongen aan. Zwijgend liep hij achter hem aan. Hij behield genoeg afstand om te voorkomen dat de jongen hem op zou merken. Met behulp van zijn krachten teleporteerde hij zich vervolgens naar een zijstraatje dat vlak bij de jongen lag. Verborgen in de schaduwen kon hij het gezicht van de jongen beter zien. Hij was van slag. Het deed Jeremy pijn om hem zo te zien. Hij slikte eens. Zijn vader instinct speelde op en hij neigde om uit de schaduwen te stappen. Op het moment dat hij het besluit had genomen om zichzelf toonbaar te maken, en een stap uit het steegje wou zetten, sloeg een onbekende jongen diens armen om zijn zoon. Wat verward en argwanend bekeek Jeremy de jongen. In eerste instantie kon hij zich niet herinneren dat Jinn iemand zo dichtbij liet, maar toen herinnerde Jeremy zich dat een spion van hem een jongen eerder had gezien bij zijn zoon. Schijnbaar konden ze het goed met elkaar vinden. Jeremy hoefde er enkel niet lang bij te staan om te kunnen concluderen dat ze wel wat meer waren dan vrienden. Typhon was diens naam, als Jeremy het zich goed herinnerde. Jeremy’s blik ging terug naar Jinn. Hij was op een te grote afstand om het gesprek te horen over de stortende regen. Zolang had Jeremy de moeite gedaan om Jinn te vinden en hem mee te nemen naar huis, maar nu hij ze samen zag vond hij het moeilijk om de jongen van zijn geliefde weg te trekken. Zodra de twee elkaar omhelsde besloot Jeremy zich om te draaien en weg te lopen. Hij zou ze nog even de tijd geven. Misschien was de jongen goed voor hem. Misschien kon hem een ander aspect in laten zien van de situatie die zich vroeger had afgespeeld. Jeremy betwijfelde het. Echter had hij al zolang gewacht; hij kon nog wel een paar weken langer wachten. Hij wist nu gelukkig waar zijn zoon zich bevond en zou hem niet weer uit zijn radar verliezen. Daarvoor hoefde hij echter niet bij hem in de buurt te zijn. Hij had genoeg vrienden uit de onderwereld die hem er bij hielpen en hem informatie konden geven wanneer hij het nodig had. Hij kon op een afstand van zijn zoon blijven, maar hem toch in de gaten houden. Ideaal. Nu kon hij immers een drankje nemen.

Als een bezopen kat duwde hij de deur van het café open waar hij naar binnen stapte. Natuurlijk had hij naar binnen kunnen teleporteren, maar hij was sowieso zeiknat geweest en op het moment behield hij nog liever een laag profiel. Hij sloot de deur weer en liep naar de bar toe om een whiskey te bestellen terwijl hij zijn natte jas uitdeed en deze over een barkruk legde om vervolgens op de kruk ernaast plaats te nemen. Even liet hij zijn blik gaan over de mensen die er al zaten. Sommigen keken hem even uit nieuwsgierigheid aan, maar niemand keek langer dan een seconde. Hier was hij duidelijk nog niet bekend. Iets goeds. Hij kon ongestoord zijn zoon volgen zonder dat iemand wist dat de duivel in hun midden was. Normaliteit hield Jeremy ervan om chaos te creëren en mensen bang te maken, maar op het moment had hij de vibe er niet voor. Hij voelde zich al een tijd niet goed in zijn vel. Natuurlijk kwam dat doordat zijn zoon al zeven jaar aan het weg lopen was voor hem. Misschien zou hij de jongen wel nooit meer terug krijgen. Het gaf hem een gevoel van eenzaamheid die hij eerder nooit had gevoeld. Zelfs niet toen hij net op straat stond, afgestoten door zijn familie, had hij deze eenzaamheid niet gevoeld. Zwijgend, proberend de gevoelens te negeren, goot hij de alcohol naar achteren om zijn aandacht naar het brandende gevoel in zijn keel te verleggen.



_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nixon Ridge



Aantal berichten : 4
Registratiedatum : 10-02-18

BerichtOnderwerp: Re: One More Bottle   za feb 10, 2018 11:29 pm

Met opgetrokken wenkbrauwen keek hij naar buiten terwijl hij zijn jas in zijn handen had, net op het punt staand deze aan te trekken en het cafétje te verlaten. Het was echter binnen een milliseconde met bakken uit de lucht begonnen te vallen, en om heel eerlijk te zijn had Nixon er niet bepaald zin om zeiknat geregend te worden. Eventjes bleef hij kijken naar de dikke druppels die in een vaart naar beneden kwamen vallen, maar trok uiteindelijk toch weer zijn jas uit en hing deze op zijn oorspronkelijk plek terug. Hij was van plan geweest even snel een rondje te doen bij het café, maar om nu door de stromende regen naar huis te gaan omdat zijn intenties waren geweest om vroeg thuis te zijn—dat werd hem iets teveel. But hey, een wereldramp was het ook niet. Het lot dan maar accepterend positioneerde hij zich wederom op de barkruk die hij het afgelopen uur had warm gehouden en bestelde een simpel pilsje bij de bartender. Hij wilde niet voor iets te sterks gaan voor het geval de regen nog lang zou aanhouden en hij hier nog voor een lange tijd zou zitten. Net op het moment dat hij een slok wilde nemen van het gouden goedje trok een koude windvlaag zijn aandacht. De met tattoos bezaaide jongeman draaide zich in de richting van de deur en oogde de gedaante die ruimte in kwam banjeren, doorweekt tot op het bot. Ja, hij had zeker de goede keuze gemaakt om hier binnen te wachten tot de hevigste regen in ieder geval was overgewaaid. In eerste instantie was hij niet van plan geweest veel aandacht te schenken aan de man die zonet was binnengekomen, die waarschijnlijk simpelweg op zoek was naar een droge plek om de bui af te wachten. Iets wat echter bijna onmogelijk was toen deze zich naast Nixon op de barkruk liet ploffen, zijn zeiknatte jas op de kruk daarnaast werpend. Nieuwsgierig liet de jongeman zijn ogen over de vreemdeling glijden. Normaliter kwamen hier alleen mensen die in deze bepaalde streek woonde, waardoor je ongeveer iedereen wel kende die hier kwam buurten—in ieder geval van gezicht. Deze man kwam hem echter niet bekend voor, wat zijn nieuwsgierigheid deed laten borrelen. Hoe was hij in hemelsnaam hier in dit afgelegen cafétje terecht gekomen? “You know, the swimming pool is on the other side of town,” maakte Nixon een grappende opmerking, doelend op het feit dat het leek alsof hij zonet in een meer was gedoken en meteen hierheen was gelopen. Of de man überhaupt zin had in een gesprek wist hij niet, maar hij kon het altijd proberen. Hij was immers enorm nieuwsgierig naar wat de man hier deed.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jeremy Suthcliff

avatar

Aantal berichten : 5
Registratiedatum : 21-11-17

BerichtOnderwerp: Re: One More Bottle   zo feb 11, 2018 3:29 pm




Life hurts a lot more than death


Zijn blik was gericht op het alcoholische goedje dat in het glas zat. Zwijgend draaide hij het glas even rond om het drankje te doen kolken, waarna hij er een slok van nam. Hij had zich naast een jongeman geplaatst. In eerste instantie had Jeremy weinig aandacht aan hem besteed en wist hij nog niet eens hoe hij eruit zag. Zijn aandacht ging op het moment enkel naar zijn eigen gedachten. In zijn hoofd probeerde hij zijn plan verder uit te werken. Een stappenplan te maken die hij zou volgen om Jinn terug te krijgen of in ieder geval een één op één gesprek te hebben met zijn zoon. Hij begreep dat Jinn nog altijd boos op hem was door het incident van zeven jaar geleden. Maar dat hele incident was niet meer dan een misverstand geweest. Jeremy zou nooit zijn zoon willen veranderen. Ja hij was verbaasd geweest en misschien wat geschrokken bij het zien van de abnormale krachten, maar hij wist als geen ander hoe het voelde om krachten te hebben waar anderen niet blij mee waren. Daarom zou hij nooit zijn zoon willen veranderen. Jinn leek daar overduidelijk anders over na te denken. Tenminste, Jeremy ging er vanuit dat dat de reden was dat Jinn op de vlucht was gegaan. Wellicht speelde Jeremy’s rijk ook een rol en vond Jinn het plots niet meer van dat de man mensen vermoordde en mishandelde voor zijn eigen doel, maar Jeremy ging er niet vanuit dat dat het probleem was. De blond harige jongen had er immers nooit moeite mee gehad, dus waarom zou het nu wel plots een probleem zijn? Jinn wist zelfs dat hij werd getraind om de nieuwe leider te zijn en daar had hij ook nooit moeite mee gehad. Het leek Jeremy stug dat de jongen er plots tegen was, maar je wist het maar nooit. Wat kon er zo erg zijn dat Jinn al zeven jaar van hem weg liep?

Jeremy klemde het glas wat steviger vast in zijn hand en wou het goedje achterover gooien, toen de jongeman naast hem plots begon te praten. “You know, the swimming pool is on the other side of town,” klonk het. Jeremy keek langs zijn natte lange haren, die in sliertjes langs zijn gezicht hingen, naar de jongeman die zojuist de opmerking had gemaakt. Nietszeggend keek Jeremy hem aan. In ieder andere situatie had Jeremy de opmerking niet geaccepteerd, maar hij vertelde zichzelf opnieuw dat niemand hem hier kende en de jongeman dus enkel een grappige opmerking probeerde te maken in de hoop op een gesprek. Hij zou eens moeten weten. Jeremy streek de natte lokken uit zijn gezicht en zette het glas terug op de bar, waarna hij zich richtte op de jongen. Nu pas vielen hem de vele tattoos op. Hij leek een wat ruiger uiterlijk te hebben. Iets wat Jeremy zeker aanstond, aangezien dat soort mensen meestal niet vies waren van wat bloed en enkel uit waren op macht. In dat geval kon Jeremy de jongen helpen en werden ze er allebei blij van. ”Couldn’t you have said something sooner? Now it’s too late and I’m already soaked,” ging Jeremy op de opmerking in met een kleine grijns. Hij draaide zich wat meer naar de jongen toe zodat hij niet geheel onbeschoft enkel voor zich keek en besloot het gesprek gaande te houden. Hij kon er snel genoeg achter komen of de jongeman een kandidaat voor een experiment was of niet. ”What’s your name?” begon de ondervraging.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nixon Ridge



Aantal berichten : 4
Registratiedatum : 10-02-18

BerichtOnderwerp: Re: One More Bottle   zo feb 11, 2018 11:54 pm

In eerste instantie was bij niet van plan geweest lang in het café te verblijven—maar toen hij zag dat het pijpenstelen regende gooide hij zijn planning totaal om en trok terug naar zijn oorspronkelijke, nog warme plekje. Wederom bestelde hij een pilsje en keek om zich heen, zijn ogen glijdend over de personen die zich ook nog op dit tamelijk late tijdstip in het cafétje hadden begeven. Aan bijna elk gezicht kon hij wel een naam koppelen, en anders wel een stem. Toen er echter een vreemdeling zijn gezichtsveld binnentrad begon zijn nieuwsgierigheid meteen te borrelen, gezien het feit dat hier normaliter nooit vreemdelingen kwamen—en anders was diegene hier meestal pas net komen wonen. Nixon had alleen geen roddels horen rondgaan over een nieuw persoon die hierheen zou zijn verhuisd, of zou de man simpelweg hebben rondgedwaald waardoor hij bij dit kleine cafétje was beland? Nieuwsgierig naar de reden waarom hij hier was probeerde hij de man zijn aandacht te trekken. Eerst kreeg hij een blik toegeworpen waaruit de met tattoos bezaaide jongeman niet kon onttrekken of deze nou positief of negatief was. Er kwam echter al snel meer dan een blik tot zijn opluchting. ”Couldn’t you have said something sooner? Now it’s too late and I’m already soaked,” antwoordde de vreemdeling met een aanstekelijke lichte grijns rond diens lippen spelend waardoor er automatisch ook een op die van Nixon ontstond. Positief dus. Nog voordat hij er terug antwoord op kon geven sprak de man verder nadat hij zich in zijn richting had gedraaid, er overduidelijk geen bezwaar tegenhebbend een gesprek met hem aan te knopen. Mooi, dan hoefde hij zich in ieder geval niet te vervelen terwijl hij wachtte totdat de bui enigszins overgewaaid was. ”What’s your name?” vroeg de vreemdeling waardoor Nixon eventjes kort grinnikte. “Straight to the point, huh?” merkte hij geamuseerd op. “I am Nixon, yours?” stelde hij zich vervolgens voor waarbij hij zijn rechterhand uitstak als verzoek om die van hem te schudden als bevestiging van de kennismaking. “Are you here just for temporary shelter due to the heavy rainfall, or did you move here or somethin’?” besloot Nixon ook maar gelijk straight to the point the zijn, hij kon zijn nieuwsgierigheid immers ook niet echt onderdrukken. “It’s quite unusual to see strangers 'round here, you know?” vervolgde hij om zijn vraag te verklaren zodat hij niet overkwam alsof hij hem liever meteen weer weg uit het café wilde hebben. Met zijn ellenboog leunde hij op de houten bar en nam een slokje van zijn drankje terwijl hij met nieuwsgierige ogen wachtte op antwoord, ergens hopend op een spectaculair verhaal hoe hij hier beland was om hem te vermaken—maar probeerde zijn verwachtingen niet te hoog in te stellen om teleurstelling te voorkomen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jeremy Suthcliff

avatar

Aantal berichten : 5
Registratiedatum : 21-11-17

BerichtOnderwerp: Re: One More Bottle   ma feb 12, 2018 10:06 pm




Life hurts a lot more than death


In eerste instantie had Jeremy weinig zin om sociaal te zijn. In eerste instantie was hij hier gekomen om zijn zorgen weg te drinken en verder zwijgend naar zijn eigen piekerende gedachten te luisteren. Het feit dat niemand hem hier herkende zorgde voor een rust die hij niet had in zijn rijk. Daar hing meestal een bepaalde intense sfeer, alsof iedereen naar hem keek en verwachte dat hij iemand zou omleggen. Negen van de tien keer was dat ook het geval, maar op de momenten dat hij dan echt even rust wou hebben en even wou ontdoen van zijn hoge functie als leider, hield die sfeer hem tegen. In zijn eigen rijk zou hij zich nog altijd enkel kunnen ontspannen in zijn huis. Op andere plekken zou hij zich altijd moeten laten zien als de machtige leider. Wellicht was het een first world problem dat hij er zoveel moeite mee had. Al met al kon hij niet ontkennen dat deze rust prettig voelde en hij er geen moeite mee had om hier wat langer te blijven. De jongeman naast hem leek er enkel anders over te denken. Duidelijk niet wetend wie hij naast zich had zitten speelde de jongeman een plagende opmerking zijn kant op. Wetend dat de jongeman onwetend was van zijn hoge functie, besloot Jeremy niet boos te worden, maar er juist op in te gaan. Het uiterlijk van de man sprak hem dan ook aan. Hij deed hem in zekere hoogte aan zichzelf denken toen hij jonger was. Destijds had hij zich op dezelfde wijze gekleed en ook toen liet hij zijn tattoos zien. Nu was enkel de tattoo op zijn rechterhand nog zichtbaar en verdween de rest van de tattoo onder zijn bovenkleren. Als de jongeman inderdaad iets op hem leek van vroeger, dan was hij een perfecte kandidaat om voor Jeremy te werken. Waarschijnlijk zou de jongeman nog wel wat krachten moeten ontvangen, aangezien het erop leek dat hier weinig tot geen bovennatuurlijke wezens waren. Hij ging er dus niet vanuit dat de jongeman enig bovennatuurlijke kracht bezat. De jongeman had immers geen opvallend gekleurde irissen of andere opvallende dingen aan zijn uiterlijk, behalve dan dat hij er dus wat ‘ruiger’ uit zag dan de normale mens. Op het eerste oog leek hij perfect.

Nadat Jeremy in was gegaan op de opmerking van de jongen, besloot hij maar meteen de ondervraging te beginnen, op zoek naar de tekens dat de jongen zo geschikt was als Jeremy dacht, door middel van vragen naar zijn naam. De jongeman grinnikte. Jeremy bleef rustig toekijken. Zolang de jongeman nog gewoon antwoord gaf, kon Jeremy lief blijven. “Straight to the point, huh?” merkte de jongen geamuseerd op. Jeremy knikte eens. ”Of course. Why waste time when you can ask directly?” greens hij. “I am Nixon, yours?” stelde de jongeman zich voor, waarna een hand naar Jeremy werd uitgestoken. Jeremy pakte deze vast en schudde deze even terwijl hij zei; ”Nice to meet you. My name is Jeremy Suthcliff” Er nog altijd vanuitgaand dat de jongeman de naam niet herkende. Misschien had hij er van gehoord, maar Jeremy ging er vanuit dat hij niet werd herkend, wat enkel beter zou zijn. Jeremy maakte zich al klaar voor de volgende vraag die hij wou stellen, maar hij leek ondanks alles vergeten te zijn dat Nixon ook vragen kon stellen. “Are you here just for temporary shelter due to the heavy rainfall, or did you move here or somethin’?” vroeg Nixon, duidelijk nieuwsgierig. Even keek Jeremy wat verbaasd op. Hij was het nou eenmaal niet gewend dat mensen hem vragen stelde en nieuwsgierig naar hem waren. Hij probeerde het van zich af te schuiven en probeerde een geschikte antwoord te bedenken. Iets wat de man niet zou afschrikken, maar nog wel degelijk dichtbij de waarheid zou blijven. “It’s quite unusual to see strangers 'round here, you know?” verklaarde de getatoeëerde jongen, waarschijnlijk had hij de verbazing in Jeremy’s zwarte ogen gezien en gedacht dat hij de vraag raar had gevonden. Jeremy knikte eens, als teken dat hij een verdere uitleg niet nodig had. Met nieuwsgierige ogen keek Nixon hem aan waardoor Jeremy lichtjes de druk voelde om eerlijk te antwoorden. Het was enigszins moeilijk om zich weer ‘normaal’ te gedragen. Om niet meteen macht uit te stralen en respect af te dwingen. In een zin wist hij ook niet wat voor houding hij zich moest aannemen, maar hij besloot er niet al te veel over na te denken. Te lang wachten zou enkel meer onraad oproepen. ”I’m looking for something important that I’ve lost. I know it’s nearby, but I can’t go to it yet, so I decided to take a short break from the search,” beantwoordde Jeremy wat vaagjes. Hij hield liever achter dat hij een persoon zocht, om te voorkomen dat de jongeman dacht dat Jeremy achter een liefde aan zat. Liefde had Jeremy nooit echt gekend. Hij had zijn one night stands gehad om aan zijn behoefte te voldoen, maar liefde had hij altijd onnodig gevonden en was hem nog nooit overkomen. Gelukkig maar. Het leek hem enkel maar een last en een excuus voor zielige mensen om zich beter te voelen. Om een connectie met elkaar te leggen om de zorgen bij de ander neer te leggen omdat ze te zwak zijn om het zelf op te lossen. Hij behield zichzelf ervan om verder in eigen gedachten af te dwalen en het gesprek zo tot een staken te brengen. Hij besloot zich terug op Nixon te richten. Immers moest hij zijn doel niet vergeten om Nixon voor zijn eigen nut te gebruiken. ”Why don’t you tell a little about yourself?” vroeg Jeremy, niet wetend dat deze vraag uit context opgevat kan worden als een wellichte poging tot flirt gedrag. Hij nam rustig nog een slok van zijn drinken terwijl hij afwachten.



_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nixon Ridge



Aantal berichten : 4
Registratiedatum : 10-02-18

BerichtOnderwerp: Re: One More Bottle   vr maa 02, 2018 11:27 pm

Zijn bruine ogen gleden nieuwsgierig over de mans lichaam heen, zoeken naar een obscuur iets wat hem meer over de man kon vertellen zonder dat deze het zelfs onder woorden moest brengen. Nixon kon echter niets opvallen wat écht zijn aandacht trok en kon niet ontkennen dat het hem wat teleurstelde. Het enige wat enigszins aan de man opviel was zijn tamelijk nette outfit voor een simpele buurtkroeg, en zijn Aziatische uiterlijk—maar veel kon hij daaruit niet opmaken. Wellicht een Aziatische zakenman die het centrum was kwijtgeraakt en dus maar hier was gaan schuilen? De sensatieknakker hoopte dat er iets spectaculairder uit zijn mond zou komen dan hetgene dat hij nu vooronderstelde, maar vreesde ergens van niet. ”Of course. Why waste time when you can ask directly?” merkte de man op nadat Nixon zelf had opgemerkt dat hij aardig straight to the point was. Toegevend haalde de jongen zijn schouders op. Hij kon het niet ontkennen, waarom eromheen draaien als je dat niet nodig leek? ”Nice to meet you. My name is Jeremy Suthcliff,” stelde de man zich niet veel later voor terwijl ze elkaar de hand schudde—een naam waarbij de getatoeëerde jongen zijn wenkbrauwen omhoog liet schieten. Vanwege de etniciteit die de man leek te dragen had hij een naam verwacht een ietwat Oosters tintje had, deze naam liep ver weg van dat ideaal. Wellicht simpelweg in Amerika geboren of iets dergelijks? “You would expect somethin’ more Asianeszue, I mean you look Asian,” sprak hij bold, verwachtend dat de man hooguit beledigd naar hem zou kijken—maar niet meer dan dat. Zijn kennis bleef immers gelimiteerd tot de normale mensenwereld. Te lang maakte hij zich er echter niet druk over; hij was veel te nieuwsgierig naar wat de man hier eigenlijk deed. Als hij daarachter was gekomen en de man bleef nog zitten dan zou hij wel dieper proberen te graven in de mans achtergrond, je moest immers prioriteiten stellen als je zo nieuwsgierig was. Nixon wachtte dan ook niet lang met het vragen naar wat de man in hemelsnaam moest doen in überhaupt dit gedeelte van de stad, en waarom hij dan ook nog eens had besloten dit cafétje binnen te lopen. Was het simpelweg om te schuilen voor de regen? Of zat er nog een mals en sappig verhaal achter? Hij kon niet ontkennen dat hij vol smacht op het laatste zat te wachten en juichte net niet toen de man zijn mond opentrok om hem een antwoord te schenken. ”I’m looking for something important that I’ve lost. I know it’s nearby, but I can’t go to it yet, so I decided to take a short break from the search,” legde de man in vage woorden uit, om zijn eigen woorden heen draaien in plaats van ‘straight to the point’ te zijn ditmaal. “Hmm,” humde Nixon bedenkelijk terwijl hij lichtjes zijn hoofd ja liet schudden zonder er eigenlijk enige betekenis aan vast te plakken. Nieuwsgierig naar wat ‘it’ zou kunnen zijn verzonk hij eventjes in zijn gedachtes. ”Why don’t you tell a little about yourself?” trok Jeremy hem echter abrupt uit zijn gedachtes door op zijn beurt een vraag. Geamuseerd bekeek Nixon zijn gelaat, niet wetend met wat voor intenties hij deze vraag stelde. Was het om van het vorige onderwerp af te komen, of was het bedoeld als een flirterige opmerking? Hoe dan ook, Nixon was niet van plan de man zo snel te laten winnen met een paar vage brabbels over waarom hij hier was, welke aard zijn laatste woorden ook hadden. “I know you like to be straight to the point Mr. Flirtatious pants, but let’s first explore our first converstation topic alrighty?” sprak hij geamuseerd en boog voorover op zijn ellebogen in de man zijn richting om de afstand tussen hen beiden te verkleinen. “How much drugs did you lose, who stole it, where is it, tell me about every nook and cranny you can remember—I’m listening,” vervolgde Nixon, vooronderstellend dat datgene wat hij verloren was drugs was. Wat moest iemand anders hier in dit beruchte deeltje van de stad in hemelsnaam kwijtraken? Het enige wat hier circuleerde was drugs, of de man moest hopeloos verliefd zijn geworden op een prostituee—dat zou ook nog een optie kunnen zijn. Als het wat anders was zou hij dat wel te horen krijgen, Nixon wilde hoe dan ook te weten komen wat er achter de mans opkomst zat.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jeremy Suthcliff

avatar

Aantal berichten : 5
Registratiedatum : 21-11-17

BerichtOnderwerp: Re: One More Bottle   ma maa 05, 2018 8:56 pm




Life hurts a lot more than death


Het was behoorlijk wennen voor Jeremy om plots een normaal gesprek te moeten voeren. Hij was gewend dat men bang voor hem was en dat hij dus meestal een direct antwoord zou krijgen. Wie wou immers onnodig lang praten met de man waar je bang voor was? Om nu een gesprek te voeren met iemand die niet bang voor hem was, was iets nieuws wat hij al in een lange tijd niet meer had meegemaakt. Het liet maar weer zien dat de mensen hier nog geen benul van zijn bestaan hadden. Jeremy bleef echter bij zijn besluit om het spelletje zo lief mogelijk te spelen. Op die manier hoefde hij geen onnodige slachtoffers te maken en zou zijn naam ook niet meteen bekend worden. Dan zou hij Jinn ook niet weg schrikken. In feiten kon hij dus niks anders dan het lief spelen. Echter was hij te koppig om een gevecht uit de weg te gaan. Daarvoor hield hij er iets te veel van om dominantie uit te stralen. Het gesprek begon goed, rustig. Namen werden uitgewisseld. De man droeg de naam Nixon. Zodra Jeremy zich voorstelde merkte hij op hoe Nixon’s wenkbrauwen omhoog schoten. Voor een moment dacht Jeremy dat dat het moment was dat het kwartje viel en dat de jongeman zou beseffen wie Jeremy was. Dat hij zou zien hoe beangstigend de man voor hem was en dat hij weg zou rennen. Maar zodra Nixon’s mond open ging kwam er een totaal andere reactie uit. Een opmerking die Jeremy nog niet eerder had gehoord en die hem diep deed fronsen. “You would expect somethin’ more Asianeszue, I mean you look Asian,” klonk het bot. Ieder ander had nu dood op de grond geleden. Jeremy wist zich nog in te houden. Hij zou zich niet op de kast laten jagen door één opmerking. Ongezien telde hij tot vijf, waarna hij een klein grijnsje rond zijn lippen plakte en zijn wenkbrauwen ontspande. ”You’d be surprised of what more I’m known for,” reageerde Jeremy iets mysterieus met een grijnsje die ofwel kon betekenen dat hij enkel grapjes zat te maken of het keihard meende, het lag er maar net aan hoe je het interperteerde. Jeremy had geen zin om lang bij de afkomst van zijn naam stil te staan en besloot al snel de volgende vraag te stellen. Hij wou meer weten over de jongen. Weten of hij de jongeman kon gebruiken of nu beter kon vertrekken. Hij wist eerlijk gezegd niet voor hoelang hij nog lief kon spelen. Hij deed zijn uiterste best. Eerder had Nixon al niet veel gereageerd op Jeremy’s uitleg. Een zachte reactie was het geweest. Jeremy hoopte dat daaruit bleek dat de jongeman het hem niks interesseerde, maar het tegendeel werd al snel bewezen. “I know you like to be straight to the point Mr. Flirtatious pants, but let’s first explore our first converstation topic alrighty?” sprak Nixon geamuseerd waarmee Jeremy’s poging om het onderwerp te verwisselen van de tafel af werd geveegd. Jeremy trok verontwaardigd een wenkbrauw op. Niet zozeer omdat zijn hint om het onderwerp te laten zitten werd genegeerd, maar meer omdat de man kennelijk dacht dat Jeremy met hem zat te flirten. In heel zijn leven had Jeremy nog niet de behoefte gevoeld om een liefde te hebben en nu nog steeds niet. Het bracht enkel onhandige drama met zich mee wat zijn leven en plannen zou bemoeilijken. Hij voelde er geen drang naar. De verontwaardiging werd groter zodra de jongeman op zijn ellebogen dichter naar hem toe boog. Jeremy kreeg de neiging om naar achteren te deinzen, maar hield zich in. Opnieuw speelde zijn dominantie daarbij een grote rol. Daarbij moest hij nog altijd vriendelijk overkomen en dat lukte niet als je meteen weg deinsde voor degene waar je in geïnteresseerd bent. “How much drugs did you lose, who stole it, where is it, tell me about every nook and cranny you can remember—I’m listening,” speculeerde de man verder. Even keek Jeremy wat verbaasd, waarna hij zacht grinnikte en zijn hoofd schudde. ”It’s nothing like that. I don’t need drugs and what I’m looking for is not important,” verklaarde hij en probeerde opnieuw de aandacht van zichzelf af te leggen. ”I’m not that intresting, but if you would like to know more anyway I can make you a deal,” verkondigde Jeremy terwijl hij wat grijnsde. ”If you tell me a bit more about yourself than I will tell you exactly why I’m here,” Het was de vraag of Jeremy echt de waarheid zou vertellen, maar op het moment leek dit de beste manier om de man aan het praten te krijgen.



_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nixon Ridge



Aantal berichten : 4
Registratiedatum : 10-02-18

BerichtOnderwerp: Re: One More Bottle   ma apr 02, 2018 7:30 pm

Zonder na te denken had Nixon een opmerking gemaakt over de man zijn etniciteit, zich van geen kwaad bewust wezend en begreep dan ook niet waarom er allereerst een frons op de man zijn gezicht verscheen. Een reactie waarop de jongen zijn wenkbrauw optrok. Een apart figuur, dat was het zeker. Nixon wendde zijn blik van die van de man en nam een sip van zijn pilsje. ”You’d be surprised of what more I’m known for,” constateerde de man waardoor Nixon zijn blik weer terug naar de zijne liet gaan en het drankje weer neerzette. "Get off your high horse mate, won't believe your claims until I see 'em," daagde hij hem uit met een lichtje grijns rond zijn lien omdat de man zo vol van zichzelf leek te zijn. Hij was wel benieuwd of hij hem dan echt een sappig verhaal te bieden had om deze nacht te doorkomen, of dat het simpelweg allemaal alleen maar bluf was.

“How much drugs did you lose, who stole it, where is it, tell me about every nook and cranny you can remember—I’m listening,” had de man gespeculeerd over waarom de man aan het wachten was in het café omdat hij dat wat hij kwijt was niet meteen kon gaan halen. Geïntrigeerd en nieuwsgierig leunde Nixon op zijn ellebogen naar voren, met smacht wachtend op het sappige verhaal dat hopelijk de mans lippen zou verlaten. ”It’s nothing like that. I don’t need drugs and what I’m looking for is not important,” gaf de man echter als antwoord. Niet bepaald bevredigend. Bedenkelijk humde Nixon terwijl hij hem aankeek, benieuwd of er nog een uitleg kwam over wat datgene dan precies was. ”I’m not that intresting, but if you would like to know more anyway I can make you a deal,” vervolgde de man uiteindelijk met een lichte grijns op zijn gelaat. ”If you tell me a bit more about yourself than I will tell you exactly why I’m here,” stelde de man met de raafzwarte haren zijn deal voor. Nixon grinnikte geamuseerd. De man was overduidelijk een doorzetter dat kon hij niet ontkennen. "Alright alright, it's a deal," sprak hij terwijl hij de man aankeek. Op zijn gemak nam de getatoeëerde  jongen eerst nog een slokje van zijn drankje voordat hij zijn mond wederom opentrok. "But, you go first," ging hij weer eigenwijs verder, doorhebbend dat de man wilde dat hij de eerste stap zou zetten--en precies om die reden ertegenin te gaan. Simpelweg vanwege zijn koppige aard, en daarnaast was het ook nog vermakelijk om de frustratie van zijn gezicht te zien vallen.  
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jeremy Suthcliff

avatar

Aantal berichten : 5
Registratiedatum : 21-11-17

BerichtOnderwerp: Re: One More Bottle   za apr 07, 2018 2:03 pm




Life hurts a lot more than death


Nog niet eerder in zijn leven had Jeremy een opmerking gekregen over zijn naam. Niet op de manier waarop Nixon de opmerking had gegeven. De jongeman leek oprecht verbaasd te zijn over het feit dat Jeremy geen traditionele Aziatische naam droeg. Zelf had Jeremy er nooit echt bij stil gestaan. Niemand in zijn familie had echt een Aziatische naam. Zijn vader had de naam John. Dat is wel zo Amerikaans, Brits als je het kon krijgen- ook al was Jeremy daar niet opgegroeid met zijn familie. Hoe langer Jeremy erover dacht, hoe groter het mysterie werd. Waar had hij zijn naam aan te danken? Het was een vraag zonder een antwoord, want zijn familie zou hem nooit meer een antwoord kunnen of durven geven. Misschien wist Jackie het, maar Jeremy had hem liever dood dan levend. De man wist altijd in zijn weg te staan. Alsof hij wou voorkomen dat Jeremy gelukkig was. De verschrikkelijkste tweelingbroer die je je kon wensen. In ieder geval besloot Jeremy niet in te gaan op de opmerking. Hij zei hem enkel dat er nog meer was wat hem zou doen verrassen. "Get off your high horse mate, won't believe your claims until I see 'em," daagde Nixon hem uit met een grijns rond diens lippen. Jeremy moest moeite doen om niet een wenkbrauw op te trekken. Hij had grote moeite met zichzelf in houden. Hij had gehoopt dat het relaxter zou aanvoelen om niet herkend te voelen, dat hij zich als vroeger kon voelen, maar tot nu toe voelde hij zich enkel zwaar onderschat waardoor hij gefrustreerd werd en het liefste iedereen meteen duidelijke maakte wie hij was en wat hij kon. Jeremy kreeg een klein grijnsje rond zijn lippen. ”Maybe later,” reageerde Jeremy enkel en nam een kleine slok van het alcoholische goedje. Hij was zeker van plan om zijn krachten te laten zien aan de jongeman, maar daarvoor wou hij het liefste wat meer informatie hebben. Het werd echter al wel duidelijk dat Nixon niet zo snel zijn informatie prijs zou geven. De jongeman vond het spelletje veel te leuk. Iets wat Jeremy frustreerde. Hij was liever recht door zee. Opnieuw wist hij zich echter in te houden en stelde hij een voorstel voor. Hij zou zeggen waar hij naar op zoek was en Nixon zou meer over zichzelf vertellen. Het voorstel leek in de smaak te vallen. De jongeman grinnikte geamuseerd. "Alright alright, it's a deal," ging Nixon akkoord. Jeremy zou een zucht van opluchting slaken als hij niet een te grote ego had. Jeremy bleef de jongeman aankijken, wachten op meer informatie, maar Nixon nam zijn tijd. Geduldig nam hij een slokje van zijn biertje, waarna hij zijn mond opende. Jeremy hoopte dat de man dan nu meer over zichzelf zou zeggen, maar natuurlijk mocht het niet zo zijn. "But, you go first," sprak Nixon. Jeremy keek de jongeman even nietszeggend aan, waarna hij zijn hoofd schudde en zijn glas achterover gooide. ”You enjoy this way too much,” mompelde hij en wenkte naar de barman om zijn glas te hervullen met hetzelfde branderige goedje. Het was duidelijk dat Jeremy zich frustreerde om de situatie, maar ergens was dat voor hem ook een teken dat hij de jongen goed had ingeschat en dat de jongen dus precies wist hoe hij iemand moest bespelen. Normaal liet Jeremy zich niet zo bespelen, maar nu moest hij nog iets langer mee spelen om te krijgen wat hij wou hebben. Hij zou de waarheid vertellen, maar genoeg achterhouden om vrij te geven wat voor soort persoon hij was. Hij keek even naar het hervulde glas, waarna zijn blik terug ging naar Nixon. ”I’m here to look for my son. He ran away from home and I’m trying to find him,” legde Jeremy naar de waarheid uit. Een goed gespeelde sympathieke glimlach lag rond zijn lippen. Het was minder gespeeld dan hij zelf door had. Hij miste zijn zoon oprecht en wou hem het liefste terug hebben, maar hij hield zich groot. Hij probeerde zijn verdriet te overschemeren met woede en drank zodat hij niet al te veel last had van het knagende schuldgevoel. Even gleed zijn blik terug naar zijn glas. Hij nam het glas terug in zijn hand en nam er een slok van. Hij probeerde zich niet mee te laten sleuren in de vloedgolf van gevoelens en herinneringen die vrij kwamen bij het praten over Jinn en richtte zich op Nixon. ”Before you go asking anymore questions, tell me more about yourself,” poogde Jeremy. Hij zou zichzelf niet zomaar bloot geven en hoopte dat zijn korte uitleg enige medelijden had opgewekt wat ervoor zorgde dat Nixon inderdaad nu wat meer over zichzelf zou zeggen.



_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: One More Bottle   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
One More Bottle
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
LiLo :: City :: Centre-
Ga naar: