IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 One More Bottle

Go down 
AuteurBericht
Jeremy Suthcliff

avatar

Aantal berichten : 3
Registratiedatum : 21-11-17

BerichtOnderwerp: One More Bottle   wo feb 07, 2018 9:15 pm




Life hurts a lot more than death


Door de sluier van de regen heen kon Jeremy nog net het silhouet van zijn zoon onderscheiden. De jongen rende uit een zijsteegje om vervolgen zijn tempo te vertragen en met een laaghangend hoofd, verder te lopen. De man trok een wenkbrauw op. Ondanks het feit dat hij jaren had gespendeerd naar het zoeken van zijn zoon, ging hij niet meteen achter de jongen aan. Zwijgend liep hij achter hem aan. Hij behield genoeg afstand om te voorkomen dat de jongen hem op zou merken. Met behulp van zijn krachten teleporteerde hij zich vervolgens naar een zijstraatje dat vlak bij de jongen lag. Verborgen in de schaduwen kon hij het gezicht van de jongen beter zien. Hij was van slag. Het deed Jeremy pijn om hem zo te zien. Hij slikte eens. Zijn vader instinct speelde op en hij neigde om uit de schaduwen te stappen. Op het moment dat hij het besluit had genomen om zichzelf toonbaar te maken, en een stap uit het steegje wou zetten, sloeg een onbekende jongen diens armen om zijn zoon. Wat verward en argwanend bekeek Jeremy de jongen. In eerste instantie kon hij zich niet herinneren dat Jinn iemand zo dichtbij liet, maar toen herinnerde Jeremy zich dat een spion van hem een jongen eerder had gezien bij zijn zoon. Schijnbaar konden ze het goed met elkaar vinden. Jeremy hoefde er enkel niet lang bij te staan om te kunnen concluderen dat ze wel wat meer waren dan vrienden. Typhon was diens naam, als Jeremy het zich goed herinnerde. Jeremy’s blik ging terug naar Jinn. Hij was op een te grote afstand om het gesprek te horen over de stortende regen. Zolang had Jeremy de moeite gedaan om Jinn te vinden en hem mee te nemen naar huis, maar nu hij ze samen zag vond hij het moeilijk om de jongen van zijn geliefde weg te trekken. Zodra de twee elkaar omhelsde besloot Jeremy zich om te draaien en weg te lopen. Hij zou ze nog even de tijd geven. Misschien was de jongen goed voor hem. Misschien kon hem een ander aspect in laten zien van de situatie die zich vroeger had afgespeeld. Jeremy betwijfelde het. Echter had hij al zolang gewacht; hij kon nog wel een paar weken langer wachten. Hij wist nu gelukkig waar zijn zoon zich bevond en zou hem niet weer uit zijn radar verliezen. Daarvoor hoefde hij echter niet bij hem in de buurt te zijn. Hij had genoeg vrienden uit de onderwereld die hem er bij hielpen en hem informatie konden geven wanneer hij het nodig had. Hij kon op een afstand van zijn zoon blijven, maar hem toch in de gaten houden. Ideaal. Nu kon hij immers een drankje nemen.

Als een bezopen kat duwde hij de deur van het café open waar hij naar binnen stapte. Natuurlijk had hij naar binnen kunnen teleporteren, maar hij was sowieso zeiknat geweest en op het moment behield hij nog liever een laag profiel. Hij sloot de deur weer en liep naar de bar toe om een whiskey te bestellen terwijl hij zijn natte jas uitdeed en deze over een barkruk legde om vervolgens op de kruk ernaast plaats te nemen. Even liet hij zijn blik gaan over de mensen die er al zaten. Sommigen keken hem even uit nieuwsgierigheid aan, maar niemand keek langer dan een seconde. Hier was hij duidelijk nog niet bekend. Iets goeds. Hij kon ongestoord zijn zoon volgen zonder dat iemand wist dat de duivel in hun midden was. Normaliteit hield Jeremy ervan om chaos te creëren en mensen bang te maken, maar op het moment had hij de vibe er niet voor. Hij voelde zich al een tijd niet goed in zijn vel. Natuurlijk kwam dat doordat zijn zoon al zeven jaar aan het weg lopen was voor hem. Misschien zou hij de jongen wel nooit meer terug krijgen. Het gaf hem een gevoel van eenzaamheid die hij eerder nooit had gevoeld. Zelfs niet toen hij net op straat stond, afgestoten door zijn familie, had hij deze eenzaamheid niet gevoeld. Zwijgend, proberend de gevoelens te negeren, goot hij de alcohol naar achteren om zijn aandacht naar het brandende gevoel in zijn keel te verleggen.



_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nixon Ridge



Aantal berichten : 2
Registratiedatum : 10-02-18

BerichtOnderwerp: Re: One More Bottle   za feb 10, 2018 11:29 pm

Met opgetrokken wenkbrauwen keek hij naar buiten terwijl hij zijn jas in zijn handen had, net op het punt staand deze aan te trekken en het cafétje te verlaten. Het was echter binnen een milliseconde met bakken uit de lucht begonnen te vallen, en om heel eerlijk te zijn had Nixon er niet bepaald zin om zeiknat geregend te worden. Eventjes bleef hij kijken naar de dikke druppels die in een vaart naar beneden kwamen vallen, maar trok uiteindelijk toch weer zijn jas uit en hing deze op zijn oorspronkelijk plek terug. Hij was van plan geweest even snel een rondje te doen bij het café, maar om nu door de stromende regen naar huis te gaan omdat zijn intenties waren geweest om vroeg thuis te zijn—dat werd hem iets teveel. But hey, een wereldramp was het ook niet. Het lot dan maar accepterend positioneerde hij zich wederom op de barkruk die hij het afgelopen uur had warm gehouden en bestelde een simpel pilsje bij de bartender. Hij wilde niet voor iets te sterks gaan voor het geval de regen nog lang zou aanhouden en hij hier nog voor een lange tijd zou zitten. Net op het moment dat hij een slok wilde nemen van het gouden goedje trok een koude windvlaag zijn aandacht. De met tattoos bezaaide jongeman draaide zich in de richting van de deur en oogde de gedaante die ruimte in kwam banjeren, doorweekt tot op het bot. Ja, hij had zeker de goede keuze gemaakt om hier binnen te wachten tot de hevigste regen in ieder geval was overgewaaid. In eerste instantie was hij niet van plan geweest veel aandacht te schenken aan de man die zonet was binnengekomen, die waarschijnlijk simpelweg op zoek was naar een droge plek om de bui af te wachten. Iets wat echter bijna onmogelijk was toen deze zich naast Nixon op de barkruk liet ploffen, zijn zeiknatte jas op de kruk daarnaast werpend. Nieuwsgierig liet de jongeman zijn ogen over de vreemdeling glijden. Normaliter kwamen hier alleen mensen die in deze bepaalde streek woonde, waardoor je ongeveer iedereen wel kende die hier kwam buurten—in ieder geval van gezicht. Deze man kwam hem echter niet bekend voor, wat zijn nieuwsgierigheid deed laten borrelen. Hoe was hij in hemelsnaam hier in dit afgelegen cafétje terecht gekomen? “You know, the swimming pool is on the other side of town,” maakte Nixon een grappende opmerking, doelend op het feit dat het leek alsof hij zonet in een meer was gedoken en meteen hierheen was gelopen. Of de man überhaupt zin had in een gesprek wist hij niet, maar hij kon het altijd proberen. Hij was immers enorm nieuwsgierig naar wat de man hier deed.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jeremy Suthcliff

avatar

Aantal berichten : 3
Registratiedatum : 21-11-17

BerichtOnderwerp: Re: One More Bottle   zo feb 11, 2018 3:29 pm




Life hurts a lot more than death


Zijn blik was gericht op het alcoholische goedje dat in het glas zat. Zwijgend draaide hij het glas even rond om het drankje te doen kolken, waarna hij er een slok van nam. Hij had zich naast een jongeman geplaatst. In eerste instantie had Jeremy weinig aandacht aan hem besteed en wist hij nog niet eens hoe hij eruit zag. Zijn aandacht ging op het moment enkel naar zijn eigen gedachten. In zijn hoofd probeerde hij zijn plan verder uit te werken. Een stappenplan te maken die hij zou volgen om Jinn terug te krijgen of in ieder geval een één op één gesprek te hebben met zijn zoon. Hij begreep dat Jinn nog altijd boos op hem was door het incident van zeven jaar geleden. Maar dat hele incident was niet meer dan een misverstand geweest. Jeremy zou nooit zijn zoon willen veranderen. Ja hij was verbaasd geweest en misschien wat geschrokken bij het zien van de abnormale krachten, maar hij wist als geen ander hoe het voelde om krachten te hebben waar anderen niet blij mee waren. Daarom zou hij nooit zijn zoon willen veranderen. Jinn leek daar overduidelijk anders over na te denken. Tenminste, Jeremy ging er vanuit dat dat de reden was dat Jinn op de vlucht was gegaan. Wellicht speelde Jeremy’s rijk ook een rol en vond Jinn het plots niet meer van dat de man mensen vermoordde en mishandelde voor zijn eigen doel, maar Jeremy ging er niet vanuit dat dat het probleem was. De blond harige jongen had er immers nooit moeite mee gehad, dus waarom zou het nu wel plots een probleem zijn? Jinn wist zelfs dat hij werd getraind om de nieuwe leider te zijn en daar had hij ook nooit moeite mee gehad. Het leek Jeremy stug dat de jongen er plots tegen was, maar je wist het maar nooit. Wat kon er zo erg zijn dat Jinn al zeven jaar van hem weg liep?

Jeremy klemde het glas wat steviger vast in zijn hand en wou het goedje achterover gooien, toen de jongeman naast hem plots begon te praten. “You know, the swimming pool is on the other side of town,” klonk het. Jeremy keek langs zijn natte lange haren, die in sliertjes langs zijn gezicht hingen, naar de jongeman die zojuist de opmerking had gemaakt. Nietszeggend keek Jeremy hem aan. In ieder andere situatie had Jeremy de opmerking niet geaccepteerd, maar hij vertelde zichzelf opnieuw dat niemand hem hier kende en de jongeman dus enkel een grappige opmerking probeerde te maken in de hoop op een gesprek. Hij zou eens moeten weten. Jeremy streek de natte lokken uit zijn gezicht en zette het glas terug op de bar, waarna hij zich richtte op de jongen. Nu pas vielen hem de vele tattoos op. Hij leek een wat ruiger uiterlijk te hebben. Iets wat Jeremy zeker aanstond, aangezien dat soort mensen meestal niet vies waren van wat bloed en enkel uit waren op macht. In dat geval kon Jeremy de jongen helpen en werden ze er allebei blij van. ”Couldn’t you have said something sooner? Now it’s too late and I’m already soaked,” ging Jeremy op de opmerking in met een kleine grijns. Hij draaide zich wat meer naar de jongen toe zodat hij niet geheel onbeschoft enkel voor zich keek en besloot het gesprek gaande te houden. Hij kon er snel genoeg achter komen of de jongeman een kandidaat voor een experiment was of niet. ”What’s your name?” begon de ondervraging.


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nixon Ridge



Aantal berichten : 2
Registratiedatum : 10-02-18

BerichtOnderwerp: Re: One More Bottle   zo feb 11, 2018 11:54 pm

In eerste instantie was bij niet van plan geweest lang in het café te verblijven—maar toen hij zag dat het pijpenstelen regende gooide hij zijn planning totaal om en trok terug naar zijn oorspronkelijke, nog warme plekje. Wederom bestelde hij een pilsje en keek om zich heen, zijn ogen glijdend over de personen die zich ook nog op dit tamelijk late tijdstip in het cafétje hadden begeven. Aan bijna elk gezicht kon hij wel een naam koppelen, en anders wel een stem. Toen er echter een vreemdeling zijn gezichtsveld binnentrad begon zijn nieuwsgierigheid meteen te borrelen, gezien het feit dat hier normaliter nooit vreemdelingen kwamen—en anders was diegene hier meestal pas net komen wonen. Nixon had alleen geen roddels horen rondgaan over een nieuw persoon die hierheen zou zijn verhuisd, of zou de man simpelweg hebben rondgedwaald waardoor hij bij dit kleine cafétje was beland? Nieuwsgierig naar de reden waarom hij hier was probeerde hij de man zijn aandacht te trekken. Eerst kreeg hij een blik toegeworpen waaruit de met tattoos bezaaide jongeman niet kon onttrekken of deze nou positief of negatief was. Er kwam echter al snel meer dan een blik tot zijn opluchting. ”Couldn’t you have said something sooner? Now it’s too late and I’m already soaked,” antwoordde de vreemdeling met een aanstekelijke lichte grijns rond diens lippen spelend waardoor er automatisch ook een op die van Nixon ontstond. Positief dus. Nog voordat hij er terug antwoord op kon geven sprak de man verder nadat hij zich in zijn richting had gedraaid, er overduidelijk geen bezwaar tegenhebbend een gesprek met hem aan te knopen. Mooi, dan hoefde hij zich in ieder geval niet te vervelen terwijl hij wachtte totdat de bui enigszins overgewaaid was. ”What’s your name?” vroeg de vreemdeling waardoor Nixon eventjes kort grinnikte. “Straight to the point, huh?” merkte hij geamuseerd op. “I am Nixon, yours?” stelde hij zich vervolgens voor waarbij hij zijn rechterhand uitstak als verzoek om die van hem te schudden als bevestiging van de kennismaking. “Are you here just for temporary shelter due to the heavy rainfall, or did you move here or somethin’?” besloot Nixon ook maar gelijk straight to the point the zijn, hij kon zijn nieuwsgierigheid immers ook niet echt onderdrukken. “It’s quite unusual to see strangers 'round here, you know?” vervolgde hij om zijn vraag te verklaren zodat hij niet overkwam alsof hij hem liever meteen weer weg uit het café wilde hebben. Met zijn ellenboog leunde hij op de houten bar en nam een slokje van zijn drankje terwijl hij met nieuwsgierige ogen wachtte op antwoord, ergens hopend op een spectaculair verhaal hoe hij hier beland was om hem te vermaken—maar probeerde zijn verwachtingen niet te hoog in te stellen om teleurstelling te voorkomen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jeremy Suthcliff

avatar

Aantal berichten : 3
Registratiedatum : 21-11-17

BerichtOnderwerp: Re: One More Bottle   ma feb 12, 2018 10:06 pm




Life hurts a lot more than death


In eerste instantie had Jeremy weinig zin om sociaal te zijn. In eerste instantie was hij hier gekomen om zijn zorgen weg te drinken en verder zwijgend naar zijn eigen piekerende gedachten te luisteren. Het feit dat niemand hem hier herkende zorgde voor een rust die hij niet had in zijn rijk. Daar hing meestal een bepaalde intense sfeer, alsof iedereen naar hem keek en verwachte dat hij iemand zou omleggen. Negen van de tien keer was dat ook het geval, maar op de momenten dat hij dan echt even rust wou hebben en even wou ontdoen van zijn hoge functie als leider, hield die sfeer hem tegen. In zijn eigen rijk zou hij zich nog altijd enkel kunnen ontspannen in zijn huis. Op andere plekken zou hij zich altijd moeten laten zien als de machtige leider. Wellicht was het een first world problem dat hij er zoveel moeite mee had. Al met al kon hij niet ontkennen dat deze rust prettig voelde en hij er geen moeite mee had om hier wat langer te blijven. De jongeman naast hem leek er enkel anders over te denken. Duidelijk niet wetend wie hij naast zich had zitten speelde de jongeman een plagende opmerking zijn kant op. Wetend dat de jongeman onwetend was van zijn hoge functie, besloot Jeremy niet boos te worden, maar er juist op in te gaan. Het uiterlijk van de man sprak hem dan ook aan. Hij deed hem in zekere hoogte aan zichzelf denken toen hij jonger was. Destijds had hij zich op dezelfde wijze gekleed en ook toen liet hij zijn tattoos zien. Nu was enkel de tattoo op zijn rechterhand nog zichtbaar en verdween de rest van de tattoo onder zijn bovenkleren. Als de jongeman inderdaad iets op hem leek van vroeger, dan was hij een perfecte kandidaat om voor Jeremy te werken. Waarschijnlijk zou de jongeman nog wel wat krachten moeten ontvangen, aangezien het erop leek dat hier weinig tot geen bovennatuurlijke wezens waren. Hij ging er dus niet vanuit dat de jongeman enig bovennatuurlijke kracht bezat. De jongeman had immers geen opvallend gekleurde irissen of andere opvallende dingen aan zijn uiterlijk, behalve dan dat hij er dus wat ‘ruiger’ uit zag dan de normale mens. Op het eerste oog leek hij perfect.

Nadat Jeremy in was gegaan op de opmerking van de jongen, besloot hij maar meteen de ondervraging te beginnen, op zoek naar de tekens dat de jongen zo geschikt was als Jeremy dacht, door middel van vragen naar zijn naam. De jongeman grinnikte. Jeremy bleef rustig toekijken. Zolang de jongeman nog gewoon antwoord gaf, kon Jeremy lief blijven. “Straight to the point, huh?” merkte de jongen geamuseerd op. Jeremy knikte eens. ”Of course. Why waste time when you can ask directly?” greens hij. “I am Nixon, yours?” stelde de jongeman zich voor, waarna een hand naar Jeremy werd uitgestoken. Jeremy pakte deze vast en schudde deze even terwijl hij zei; ”Nice to meet you. My name is Jeremy Suthcliff” Er nog altijd vanuitgaand dat de jongeman de naam niet herkende. Misschien had hij er van gehoord, maar Jeremy ging er vanuit dat hij niet werd herkend, wat enkel beter zou zijn. Jeremy maakte zich al klaar voor de volgende vraag die hij wou stellen, maar hij leek ondanks alles vergeten te zijn dat Nixon ook vragen kon stellen. “Are you here just for temporary shelter due to the heavy rainfall, or did you move here or somethin’?” vroeg Nixon, duidelijk nieuwsgierig. Even keek Jeremy wat verbaasd op. Hij was het nou eenmaal niet gewend dat mensen hem vragen stelde en nieuwsgierig naar hem waren. Hij probeerde het van zich af te schuiven en probeerde een geschikte antwoord te bedenken. Iets wat de man niet zou afschrikken, maar nog wel degelijk dichtbij de waarheid zou blijven. “It’s quite unusual to see strangers 'round here, you know?” verklaarde de getatoeëerde jongen, waarschijnlijk had hij de verbazing in Jeremy’s zwarte ogen gezien en gedacht dat hij de vraag raar had gevonden. Jeremy knikte eens, als teken dat hij een verdere uitleg niet nodig had. Met nieuwsgierige ogen keek Nixon hem aan waardoor Jeremy lichtjes de druk voelde om eerlijk te antwoorden. Het was enigszins moeilijk om zich weer ‘normaal’ te gedragen. Om niet meteen macht uit te stralen en respect af te dwingen. In een zin wist hij ook niet wat voor houding hij zich moest aannemen, maar hij besloot er niet al te veel over na te denken. Te lang wachten zou enkel meer onraad oproepen. ”I’m looking for something important that I’ve lost. I know it’s nearby, but I can’t go to it yet, so I decided to take a short break from the search,” beantwoordde Jeremy wat vaagjes. Hij hield liever achter dat hij een persoon zocht, om te voorkomen dat de jongeman dacht dat Jeremy achter een liefde aan zat. Liefde had Jeremy nooit echt gekend. Hij had zijn one night stands gehad om aan zijn behoefte te voldoen, maar liefde had hij altijd onnodig gevonden en was hem nog nooit overkomen. Gelukkig maar. Het leek hem enkel maar een last en een excuus voor zielige mensen om zich beter te voelen. Om een connectie met elkaar te leggen om de zorgen bij de ander neer te leggen omdat ze te zwak zijn om het zelf op te lossen. Hij behield zichzelf ervan om verder in eigen gedachten af te dwalen en het gesprek zo tot een staken te brengen. Hij besloot zich terug op Nixon te richten. Immers moest hij zijn doel niet vergeten om Nixon voor zijn eigen nut te gebruiken. ”Why don’t you tell a little about yourself?” vroeg Jeremy, niet wetend dat deze vraag uit context opgevat kan worden als een wellichte poging tot flirt gedrag. Hij nam rustig nog een slok van zijn drinken terwijl hij afwachten.



_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: One More Bottle   

Terug naar boven Go down
 
One More Bottle
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
LiLo :: City :: Centre-
Ga naar: