IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Aftermath

Ga naar beneden 
Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3  Volgende
AuteurBericht
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 63
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Aftermath   vr jul 06, 2018 10:57 pm







Gelukkig had Ethan na een paar hevige slokken drank de draad van het gesprek weer te kunnen oppakken. Beiden leken ze gewoon verder te willen gaan met de leuke sfeer die er voorheen tussen hen had bevonden en dus verliep het gesprek al snel weer goed. Zodra Connor zei hoe oud hij was, voelde Ethan zich meteen een oude lul. De jaren waren voorbij gevlogen. Het voelde nog maar als gisteren dat zijn zoontje van hem af was genomen, maar het was al jaren geleden. Ethan schudde zijn hoofd om wederom de gedachten te negeren en noemde zichzelf oud. Connor wees hem erop dat zes jaar niet zoveel was. Misschien viel het in verhouding op zich nog mee, maar Ethan voelde wel een paar extra rimpels er spontaan bij komen. Zodra Connor verder sprak over zijn ambities, voelde Ethan meteen enthousiasme opkomen zodra de jongen zei dat hij trucjes kon doen met een munt. Ethan wou het liefst meteen zien wat de jongen in huis had, maar de jongen had andere plannen. Echter beloofde hij hem wel dat hij het hem zou laten zien nadat hij zijn hond had laten zien. Iets waar Ethan ook wel naar uitkeek. Al met al had Ethan behoorlijk wat enthousiasme dat hij door middel van zijn biertje probeerde te onderdrukken, niet wetend dat zijn gedrag op het moment vooral door de alcohol werd beïnvloed. Connor probeerde een goede foto te vinden van zijn hond terwijl Ethan onbedoeld wat flirterige opmerkingen naar diens hoofd gooide. Hij merkte op hoe een blos ontstond op diens wangen. Iets wat hem deed glimlachen. Het liet hem goed voelen en hij wist niet goed waarom. Uiteindelijk werd de mobiel voor zijn gezicht gehouden en kwamen de twee zo behoorlijk dichtbij te zitten. Dat versterkte Ethan, zonder enige intentie, door zijn arm om Connor heen te leggen. Hij dacht er niet bij na of Connor dat wel prettig zou vinden. Zelfs toen hij de spieren even voelde verstijven onder zijn aanrakingen, dacht hij er geen tweede keer over na. Hij voelde dan ook al snel hoe de jongen leek te ontspannen dus zijn gedachten bleven er niet lang bij hangen. Al helemaal niet door de lieve hond die voor hem werd opgehouden. Ethan noemde de hond schattig en prees de hond gelukkig dat hij zo’n lief baasje had. I’m lucky to have her,” sprak Connor hem echter tegen, waardoor Ethan even zijn blik op hem richtte. Op dat moment draaide de jongen zijn gezicht eveneens naar hem toe, waardoor hun neuzen kort langs elkaar wreven. Ethan voelde voor een kort moment hoe diens ademhaling over zijn lippen streek. Een rare gevoel welde in hem op. Het gaf hem een impuls die hij nog net wist te onderdrukken. Hij wist niet goed wat het gevoel was, noch het impuls, maar hij wist dat hij er een muur voor neer had gezet. Die muur stond er al een paar jaar en voor een goede reden. De reden kon hij op het moment zich niet bedenken. De alcohol hing als een mist in zijn hoofd. “Whoa,” bracht Connor uit, die zich ook realiseerde hoe dichtbij de twee zaten en waardoor Ethan niet te lang over zijn gevoelens kon nadenken. De afstand werd weer vergroot en Ethan besloot ditmaal ook even wat afstand te nemen. Even week hij zijn blik af en nam een paar slokken in de hoop het gevoel te onderdrukken. Zich van geen kwaad bewust zijn dat de alcohol de impulsen enkel zou versterken. Zodra hij weer even op adem was gekomen van de vlaag van vaag bekende emoties, richtte hij zich terug op Connor om hem te vragen of de hond er geen last van zou hebben dat haar baasje er niet zou zijn. Terwijl hij sprak merkte hij op hoe Connor net zijn ogen opende. Was de jongen moe of werd hij overweldigd door iets wat zijn gedachten in de ban namen? Ethan voelde de bezorgdheid alweer toeslaan, maar Connor kon hem ervan weerhouden om vragen te stellen. “Yeah, yeah we went for a walk and I just fed her before I eh… wandered off, she’s probably sleeping anyway so she’ll manage to spend the night without me,” legde Connor uit, waardoor Ethan alweer werd gerustgesteld. Dankbaar en begrijpend knikte de man eens. Ethan besefte zich opeens dat dit kon betekenen dat Connor bij hem zou slapen. Ethan had in eerste instantie gedacht dat de jongen uiteindelijk halverwege de nacht wel weer weg zou ging. Ethan wist dat hij de jongen had gezegd dat hij graag iemand wou hebben voor de nacht, maar kon zich voorstellen dat elk persoon die hij nog maar een avond kende, niet meteen een nacht verblijven. Op het moment leek het er echter op dat Connor wel wou blijven. Een warm gevoel vulde zijn onderbuik. Het voegde zich samen met de kriebelende gevoelens van eerder. Hij wou een greep doen naar het flesje bier, maar merkte toen op dat ook deze inmiddels leeg was. De man bromde binnensmonds en wou uit gewoonte alweer op staan om een nieuw flesje te halen, maar toen merkte hij beweging op via zijn ooghoeken. Hij had niet opgemerkt dat Connor de afgelopen seconden naar zijn gezicht had gekeken en richtte zijn blik nu pas weer op de jongen nu hij een munt tevoorschijn haalde. Meteen kwam de enthousiasme terug. Zijn ogen begonnen te glunderen. Hij voelde zich net een jong kind weer. Het was haast een wonder dat er geen staart en oren tevoorschijn kwamen, want hij leek net op een puppy die een trucje mocht doen. “I can teach you, if you want,” sprak Connor waardoor Ethan enkel nieuwsgieriger werd. Met grote ogen keek de man naar de munt die soepel over de knokkels rolde van de jongen om vervolgens om vervolgens even in diens handpalm te eindigen, om vervolgens over de knokkels van de andere hand te rollen die zich dichter bij hem bevond, zodat Ethan het beter kon zien. “It’s easy peasy lemon squeezy apple pie and custard, once you get the hang of it,” sprak Connor terwijl de jongen, tot Ethan’s verbazing, hem aankeek en niet eens aandacht gaf aan wat hij deed. ”Well I would love to try it,” sprak Ethan terwijl hij haast hypnotiserend de munt volgde die nu van de ene naar de andere hand ging. Uiteindelijk werd de munt opgegooid om vervolgens in de gleuf van de bank te vallen. Iets wat overduidelijk niet de bedoeling leek te zijn, maar wat gebeurde. Even keek Ethan verbaasd naar de verdwene munt, abrupt getrokken uit zijn hypnose, maar keek terug naar Connor waar het besef nu ook begon te dagen dat de munt wellicht voor eeuwig kwijt kon zijn. Connor keek al net zo beduusd als de man. “Hm,” klonk het afkeurend. Ethan opende zijn mond om zich te verontschuldigen voor zijn bank. Een onnozele verontschuldiging, maar het leek hem op het moment logisch. De jongen leek immers gehecht te zijn aan de munt en zijn bank had hem zomaar ingeslikt. Voordat Ethan echter ook maar een klank uit zijn mond kon laten klinken, boog de jongen plots over hem heen, naar de spleet toe. Ethan keek even verbaasd, waarna hij zacht grinnikte en het niet kon laten om zijn hand op Connor’s hoofd te leggen. Zijn vingers gleden kort, en zonder realisatie, door diens bruine lokken heen. ”Good boy~” sprak Ethan plagend alsof Connor de hond was die op zijn schoot lag. Het kriebelende gevoel werd gevoed, maar het was maar voor een korte duur. Al snel kwam Connor weer recht, met de munt in zijn houden. Ethan voelde opluchting bij het zien van het stukje glimmende metaal. “Do you wanna try?” vroeg Connor nu. “I’ll explain it to you,” vervolgde hij met een onschuldige glimlach die iets in Ethan liet smelten. Ethan knikte meteen, maar kwam ook meteen recht. Even moest hij moeite doen om zijn balans te behouden. ”I do want to try it, but I’m not gonna try it with your beloved coin,” sprak Ethan, waarna hij opnieuw naar de keuken liep en snel een biertje uit de koelkast gritste. Hij liep terug en nam een paar slokken van het bier, terwijl hij terug plaats nam naast de jongen. In zijn hand had hij een bierdopje die hij even triomfantelijk op hield voor de jongen. ”I hope I can do it with this. I wouldn’t want to make you lose your coin again,” gaf Ethan aan. Hij gooide het dopje wat op en ving deze weer om in de mood te komen. ”Pupper looks so sad when he loses it,” murmelde Ethan nog. De ogen stonden in zijn gedachten geprint. Hij wou voorkomen dat Connor voor een moment weer zo verloren leek, zo beduusd en afkeurend tegenover zichzelf. De jongen leek hem op het moment perfect, waarom kon hij dat zelf niet zien?



_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connor

avatar

Aantal berichten : 61
Registratiedatum : 21-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Aftermath   za jul 07, 2018 2:02 am



CONNOR
I think, therefore I am
Het deed Connor goed dat de man interesse toonde in zijn hondje en zich om haar bekommerde. Sommige mensen zagen dieren meer als een stuk meubilair dan een echt levend wezen, net zoals mensen hemzelf zagen als ze te weten kwamen wat hij echt was. Een stuk plastic zonder emoties, zogenoemde errors in hun software waardoor ze emoties faketen. Het maakte hem kwaad dat de mensheid daardoor vond dat ze het recht hadden androids massaal te vernietigen in kampen, alsof het totaal geen beelden opriep van wat slechts een kleine eeuw geleden nog was gebeurt bij een andere minderheid. Het zorgde ervoor dat hij het zo goed met dieren kon vinden, alsof ze elkaar begrepen op een dieper niveau zonder te hoeven praten. Dat Ethan in ieder geval om honden gaf, gaf Connor ietsje meer hoop dat hij later ook androids op z'n minst kon tolereren in zijn midst. Connor stelde de jongeman echter gerust dat zijn hondje wel een nachtje zonder hem zou kunnen, wat al zijn mond had verlaten voordat hij beter over zijn woorden had kunnen nadenken. Zou hij überhaupt de hele nacht mogen blijven? Hij zag er momenteel in ieder geval niet naar uit dat Ethan hem zou wegsturen of iets dergelijks, desondanks hij zonet een gevoelig plekje had geraakt. Iets wat het drinkgedrag overigens op een heet pitje had geplaatst. Connor had naar de mans gezicht lopen staren waardoor de geïrriteerde frons dat zijn derde flesje bier al op was hem niet was ontgaan. Meteen had de android zijn welbekende munt uit zijn broekzak gehaald en liet hem over zijn knokkels rollen wat Ethans gedachtes meteen van het problematische lege bierflesje leek af te halen. Zijn hele gezicht leek te glunderen bij het zien van de munt waardoor automatisch een glimlach op zijn eigen gelaat werd getoverd. Hij werd er blij van als er iemand interesse toonde in wat hij graag deed. Alsof in complete hypnose volgde de man de munt in Connors handen terwijl hij hem vertelde dat het helemaal niet zo moeilijk was als het leek als je eenmaal doorhad wat de truc erachter was. Een verbijstering was op zijn gezicht geplakt waardoor Connor eventjes een trots gevoel in zich voelde opkomen, die echter al snel weer wegvaagde. Dit zat simpelweg in hem geprogrammeerd, net als dat een kind bij de geboorte instinctief weet dat hij de tepel moet vinden om te drinken. Er was niks speciaals aan, niks om trots op te zijn.  ”Well I would love to try it,” proclameerde Ethan een tijdje nadat Connor had gezegd dat hij het hem wel wilde leren. Net daarna ging het juist fout en verdween het blinkende zilverstuk in de gleuf van de bank. Beduusd keek de android naar plaats delict terwijl hij een afkeurend geluid jegens zichzelf maakte. Hij wist dat t kwam doordat zijn lichaam niet in optimale staat was, maar het feit dat hij het eigenlijk zelfs slapend zou moeten kunnen maakte hem lichtelijk gefrustreerd. Waarom moest het nu net fout gaan? Zonder na te denken ging hij op Ethans schoot liggen zodat hij bij de gleuf kon en met moeite de munt eruit kon vissen na een paar keer mis te hebben gegrepen naar verloren chipjes. Ethan maakte echter optimaal gebruik van de situatie en liet zijn hand door zijn bruine haren glijden. "Good boy~" hoorde hij boven zich terwijl hij een rilling door zijn ruggengraat voelde gaan door de aanraking, in positieve zin. Het voelde niet als de simpele druk op zijn huid die hij altijd al had kunnen waarnemen, maar deze was vergezeld door een kriebelende tinteling die over zijn huid danste, gezonden door Ethans vingertoppen. Connor hield dan ook eventjes halt voordat hij zich weer terugtrok, om extra van het onbekende maar zalige gevoel te kunnen opvangen. Uiteindelijk ging hij rechtzitten en liet Ethan triomfantelijk het glimmende stukje zilver zien dat hij gelukkig had teruggevonden en vroeg of hij het wilde proberen met een lieve glimlach. Hetzelfde warme kriebelende onplaatsbare gevoel was na de aanraking wedergekeerd waardoor hij nogmaals zijn hand wat verward op zijn onderbuik legde.  Voordat de man echter antwoord gaf kwam hij wankelend overeind waardoor Connor nog zittend zijn zijdes vastpakte om te voorkomen dat hij misschien viel, maar gelukkig leek hij zichzelf te redden waardoor hij zn handen al snel weer bij zichzelf hield. Met zijn bruine kijkers volgde hij Ethans silhouet naar de keuken. Nog een flesje bier? Was een drietal regelrecht achter elkaar je maag ingieten dan nog niet genoeg?  ”I do want to try it, but I’m not gonna try it with your beloved coin," sprak Ethan voordat hij de keuken in was verdwenen. Waarmee dan, of ging hij zijn eigen munt pakken in plaats van nog meer bier? Toen de koelkast openging was Connors goede hoop alweer vervlogen, maar was nog steeds nieuwsgierig naar waar de man dan de trucjes mee wilde uitvoeren. Licht argwanend keek hij toe hoe er een paar slokken soldaat werden gemaakt terwijl Ethan weer ging zitten. Hoeveel flesjes gingen het worden vandaag? Uiteindelijk werd er een bierdopje voor zijn neus gehouden waarna Connor hem vragend aankeek, wat wilde hij daarmee zeggen? " I hope I can do it with this. I wouldn’t want to make you lose your coin again,” gaf Ethan aan. Hij gooide het dopje wat op en ving deze weer om in de mood te komen. Wilde Ethan met een bierdopje doen wat hij net deed? "Pupper looks so sad when he loses it,” murmelde de man vervolgens waardoor Connor hem aankeek alsof hij water zag branden. "Pupper?" sprak hij zijn verwarring hardop. Hij vermoedde dat hij daarmee werd bedoeld maar snapte niet goed wat hij ermee wilde zeggen. "But you'll cut yourself with that thing..just- just try it with my coin it's okay," zei hij en pakte het bierdopje uit de lucht voordat Ethan hem wederom  kon opvangen in zijn hand en legde hem weer op tafel neer. Vervolgens pakte hij zijn rechterhand, vormde deze tot een knokkel door zijn eigen handen eromheen te sluiten. Daarna pakte hij het zilveren muntje waar Ethan zo voor leek te vrezen en plaatste deze tussen zijn pink en ringvinger. "You start like this to make things easy, and then you move your fingers up and down after each other, while you simultaneously grab the other end of the coin with the next finger, okay?" sprak hij en bewoog vervolgens Ethans vingers na elkaar omhoog en omlaag zodat het muntje over zijn knokkel rolde in slow motion om hem het gevoel te geven wat hij precies moest doen. "Got it??" vroeg hij vervolgens aan hem met een glimlach terwijl hij hem met zijn bruine twinkelende ogen aankeek.  Connor kon niet ontkennen dat hij ervan genoot om hem het trucje uit te leggen. Hij vond dat zulke foefjes teveel overkeken werden bij de maatschappij, en was blij diegene te zijn die het Ethan ermee kennis mocht laten maken. Tot nu toe had hij het idee dat de man aardig aangeschoten was, maar kon het niet met zekerheid concluderen omdat hij ook niet helemaal zeker wist hoe de man zich precies gedroeg in zijn nuchtere staat. Hij had hem slechts pas een korte meegemaakt als nuchter mens. Zolang hij maar geen angry drunk bleek te zijn vond Connor alles best.

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 63
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Aftermath   za jul 07, 2018 12:17 pm







De twee waren in een korte tijd al een paar keer behoorlijk dichtbij elkaar gekomen, terwijl het niet de bedoeling was van een van hen. Toch leken ze er allebei ook geen moeite mee te hebben. Als Ethan nuchter was geweest, dan had hij zich al lang afgevraagd wat er in hemelsnaam in hem omging en zodra hij erachter gekomen wat datgene was, had hij al lang afstand genomen van de jongen. Hij wou niet opnieuw worden ingezogen in het zwarte gat van gevoelens en onzekerheid. Ieder ander zou de ervaring anders omschrijven. Waarschijnlijk zouden zij het geweldig noemen en fijn, maar Ethan had te veel van de andere kant ervaren om de goede kant er nog van te zien. Ethan merkte op hoe Connor zijn hand op zijn buik legde. Iets wat Ethan eerder ook al had gezien. Bezorgdheid speelde opnieuw op. De jongen was toch niet nog steeds misselijk? Voordat Ethan ernaar kon vragen, had Connor zijn munt tevoorschijn gehaald en begon hij met zijn trucjes. Meteen was Ethan onder de indruk en keek hij toe hoe de jongen in onstelbare precisie de munt over zijn knokkels bewoog en heen en weer gooide. Daarbij leek het ook nog alsof de jongen er geen enkele moeite voor hoefde te doen. Ethan wist daardoor niet zeker of hij het ook kon, maar toen viel de munt in de gleuf naast hem. Net zo verward als Connor keek Ethan even naar de duisternis waarin het glimmende muntje was verdwenen. Ethan ging er niet vanuit dat Connor die nog zou terug krijgen. Ethan had al genoeg afstandsbediening, viltjes, chips en andere dingen verloren aan de bank. Hij had zelfs eens zijn sleutels verloren aan het leren monster. Connor leek echter niet zo makkelijk op te geven als Ethan zou doen. De jongen legde zich ongegeneerd op Ethan’s schoot en probeerde de munt weer te pakken te krijgen. Ethan kon het niet helpen om te doen alsof Connor een hond was die op zijn schoot lag. Nuchter zou hij zoiets niet snel doen, vooral omdat hij wist dat zulke interacties zo dichtbij al snel konden worden opgevangen als geflirt. Iets wat hij wou voorkomen. Maar op het moment was Ethan zich van geen kwaad bewust. Daarbij leek Connor er ook geen moeite mee te hebben.

De munt was teruggevonden, maar Ethan weigerde om met het stukje metaal te oefenen. Hij wou voorkomen dat het voorwerp opnieuw werd opgegeten door zijn meubilair. Hij kwam recht, wankelde even en merkte op hoe Connor hem te hulp wou schieten. Opnieuw kon Ethan hem niks anders dan schattig noemen. De jongen stond zo snel klaar om iemand te helpen en was tegelijkertijd zo onschuldig. ”Cute cute cute,” murmelde hij terwijl hij zijn hoofd schudde. Hij probeerde zich terug naar de realiteit te trekken en liep naar de keuken om daar een nieuw flesje bier te halen. Voor een moment keek hij de koelkast in om te concluderen dat hij nog genoeg drank had voor de avond. De biertjes tikte hij nu enkel weg om de gebeurtenis van eerder die avond te vergeten en op het moment leek het te werken. Zelf had hij echter niet door dat hij al behoorlijk was aangeschoten. Maar de drank was niet de enige reden voor hem om nu een nieuwe flesje te pakken. Hij zette zich terug neer op de bank en hield het bierdopje op, in de hoop dat hij hiermee de trucjes kon doen die Connor hem wou aanleren. Het gezicht dat Connor had gehad toen het muntje was verdwenen, deed te veel met Ethan om dat op zijn geweten te hebben. "Pupper?" reageerde Connor warrig terwijl hij Ethan onbegrijpelijk aankeek. Ethan keek hem even vragend aan. Wist de jongen niet wat het betekende? ”Pupper is a puppy. You know.. The offspring of a dog,” legde Ethan Connor’s nieuwe bijnaam uit. Hij keek de jongen met een klein glimlachje aan en vond diens onwetendheid wederom schattig. "But you'll cut yourself with that thing..just- just try it with my coin it's okay," ging Connor tegen Ethan’s geniale plan in. Ethan wou er tegen in gaan, er heilig overtuigd van zijn dat hij de munt weer zoek zou maken, maar toen werd het bierdopje plots uit de lucht gevist voordat Ethan deze kon opvangen. Wat beduusd en verward keek hij naar Connor die het dopje had gepakt. Ethan kon de situatie niet zo snel registreren doordat er behoorlijk wat alcohol in zijn bloed rond werd gepompt, maar uiteindelijk kwam het besef aan dat Connor het dopje uit de lucht had gepakt alsof het niks was. ”That was so cool!” reageerde Ethan enthousiast. Een twinkeling lag in zijn ogen en met zijn ogen volgde hij het bierdopje die weg werd gelegd. Nu pas kwamen de woorden aan van Connor die hij eerder had gezegd. Ethan knikte even en besloot er dan maar aan toe te geven dat hij de munt zou gebruiken. De jongeman keek toe hoe Connor zijn hand vast pakte en deze tot een vuist maakte door zijn hand er kort om heen te leggen. Hij voelde de warmte in zijn onderbuikt warmer worden, maar zijn aandacht bleef bij hun handen. De munt werd tussen zijn pink en ringvinger gepositioneerd. Afwachtend keek Ethan even van de munt naar Connor, maar keek al snel weer naar zijn hand zodra Connor begon met uitleggen. "You start like this to make things easy, and then you move your fingers up and down after each other, while you simultaneously grab the other end of the coin with the next finger, okay?" legde Connor uit en bewoog vervolgens Ethan’s vingers om de munt in een langzame tred over zijn vingers te laten gaan. Ethan keek er met grote ogen naar, bijna niet kunnen geloven dat dit gebeurde op zijn hand. Hij had niet gelooft dat hij dit zou kunnen. Dat hij tot dit in staat was. "Got it??" klonk het. Ethan keek op en knikte. ”Yes yes! I’ll try it,” sprak Ethan met evenveel enthousiasme. Met nog net niet zijn tong uit zijn mond probeerde hij het trucje zelf. De eerste paar keren kreeg hij het niet voor elkaar. Al helemaal niet doordat zijn reactievermogen door de alcohol sterk werd beïnvloed en het muntstuk daardoor vaak genoeg op de grond eindigen of op de bank. Gelukkig wist Ethan hem nog altijd te redden van de gleuven van de bank. ”God damn it,” vloekte hij binnensmonds toen het muntstuk voor de vierde keer viel, maar boog wederom naar het stukje metaal toe en pakte deze op om het opnieuw te probeerde. Na de zesde poging lukte het hem dan eindelijk. Verwonderlijk en beduusd keek hij naar het muntje dat voor het eerst soepel over zijn vingers bewoog. Zodra het besef was ingedaald, keek hij Connor triomfantelijk aan. ”Look at that! I did it!” sprak Ethan enthousiast. Nog eenmaal wist hij het trucje te doen, maar de derde keer viel de munt weer. Om te voorkomen dat de frustratie weer zou toenemen, besloot Ethan de munt maar weer op te houden voor Connor. ”I think that this will do for now. I don’t want to get too frustrated,” sprak Ethan met een klein verontschuldigend glimlachje. Hij nam het nieuwe bierflesje in zijn hand en nam er een paar slokken van. Voor een moment bleef hij stil en probeerde hij een nieuwe onderwerp te bedenken waar ze het over konden hebben. Een onderwerp kwam meteen bij hem binnen. Een onderwerp waar hij het normaal niet snel over had, maar in een impuls had hij al de vraag gesteld voordat hij zich zelf nog kon tegen houden. Hij richtte zich op Connor. ”Have you ever experienced love?” vroeg Ethan nu oprecht nieuwsgierig. De jongen leek zo onschuldig en naïef. Het leek er dus op dat hij nog niks weet van de leed van liefde, maar de jongen was bijna 25. Het zou toch niet zo zijn dat hij zijn hele leven geen liefde had gehad?


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connor

avatar

Aantal berichten : 61
Registratiedatum : 21-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Aftermath   zo jul 08, 2018 4:54 pm



CONNOR
I think, therefore I am
De grappige kriebelige gevoelens die continu in vlagen opspeelden in zijn onderbuik wist de android na al die tijd nog niet te plaatsen. Nog nooit had hij het gevoeld waardoor hij vermoedde dat het kwam door de langdurige defectie van zijn pompregulator. Waar kon het ook anders aan liggen? Zijn zelfdiagnosetesten vertelden hem immers telkens dat alles in orde was, behalve dat gedeelte van zijn constructie. Te lang probeerde hij er echter niet over zijn staat na te denken en focuste zich weer op Ethan die iets murmelde nadat Connor hem had proberen te weerhouden van omvallen, iets wat hij niet helemaal goed kon verstaan door het gemurmel. Lichtelijk nieuwsgierig naar wat hij had gezegd keek hij de man na die uiteindelijk met zijn vierde bierflesje terugkwam, maar dit keer blijkbaar niet alleen voor de inhoud—maar ook voor het bierdopje wat erop zat. In zijn gedachtes kon het dopje perfect voor een muntje functioneren, aangezien hij niet wilde dat ‘pupper’ er weer zo sneu uit zou zien. Verward keek Connor Ethan aan door de bijnaam die hem was gegeven, wat bedoelde hij met pupper? Dezelfde vragende blik werd gereflecteerd toen hij er naar vroeg voordat Ethan uitlegde wat de naam betekende, maar werd uiteindelijk vergezeld met een lieve glimlach. Even verwerkte de android de informatie en kon er uiteindelijk wel de logica in zien. Een jong hondje was schattig, en aangezien Ethan wel vaker het woord ‘cute’ om zijn oren had gehangen de afgelopen tijd was het logisch dat hij gelinkt werd aan een puppy. “Ohh..” bracht hij uit nadat de realisatie tot hem was doorgedrongen om vervolgens snel Ethans idee om een bierdopje te gebruiken af te wijzen. Straks moest hij nog de jongeman zijn vingers met verband omwikkelen omdat hij zich aan een scherp randje had gesneden. Om te voorkomen dat de koppigheid van de man bleef doorzetten ving hij het dopje snel uit de lucht toen hij deze opgooide en legde het weg uit zijn bereik. ”That was so cool!” klonk er enthousiast waardoor Connor hem geamuseerd aankeek en vervolgens grinnikend zijn hoofd schudde. Hij besloot er maar niets op te zeggen en plaatste het zilveren muntje in zijn vuist, geen tegenprotest duldend, en legde uit hoe het werkte met een demonstratie. ”Yes yes! I’ll try it,” sprak Ethan enthousiast nadat hij had gevraagd of hij begreep hoe het trucje in elkaar zat. Met een glimlach keek hij toe hoe hij probeerde de beweging onder de knie te krijgen, wat nog niet zo heel snel lukte. Telkens zag Connor precies wat hij fout deed nadat het bekende klingelende geluid van een vallend muntstuk klonk. De ene keer de timing net niet goed, te weinig grip of juist teveel, alle kleine dingetjes die ervoor konden zorgen dat de munt niet soepel over zijn knokkels wilde rollen. Uiteindelijk liet Connor zijn ogen afdwalen naar Ethans gezicht die in volle concentratie was geplooid. Plots ontstond er een triomfantelijke blik op zijn gelaat waardoor Connor meteen naar zijn handen keek of het gelukt was. Daar zat het muntje aan de andere kant van zijn vuist zonder te zijn gevallen, net gemist. ”Look at that! I did it!” sprak hij enthousiast waardoor Connor kort glimlachte, net op het moment dat hij wegkeek moest hij het natuurlijk voor elkaar krijgen. Wat een timing weer Connor. “See, once you get the hang of it,” constateerde hij met een aanmoedigende grijns terwijl hij nu zijn ogen niet van Ethans handen liet afbranden. Tot zijn geluk lukte het hem nog eenmaal om het muntje soepel over zijn knokkels te laten rollen waardoor hij het toch nog kon aanschouwen. Om eerlijk te zijn had Connor niet eens verwacht dat het de man zou lukken nadat hij al aardig wat alcohol genuttigd had, hij was onder de indruk. Alsof hij zijn gedachtes hard had opgezegd viel het muntje de eerstevolgende keer weer uit de mans hand. ”I think that this will do for now. I don’t want to get too frustrated,” besloot Ethan uiteindelijk waardoor Connor begrijpelijk knikte. “You did great anyway though, I’m honestly impressed,” gaf hij eerlijk toe en plakte er een vriendelijke knipoog erachter aan zonder erover na te denken hoe deze opgevat kon worden. Connor was ergens wel blij dat Ethan op tijd stopte met het trucje. Hij wilde immers ook niet een gefrustreerd dronkenlap die niet meer goed kon nadenken over wat hij deed naast zich hebben. Dat kon namelijk wel eens heel lelijk aflopen. De android boog voorover om het zilverstuk van de grond op te rapen en weer in zijn broekzak te verbergen. Met een glimlach keek hij Ethan aan terwijl hij weer overeind kwam. Een stilte viel. Zoekend naar een gepreksonderwerp liet de jongen zijn bruine hondenogen door de kamer glijden, misschien kon hij iets vinden waar hij over kon beginnen, al was hij wel extra voorzichtig door het incident van eerder. Hij wist niet hoe Ethan zou reageren als hij per ongeluk tweemaal een gevoelig onderwerp probeerde aan te snijden.

”Have you ever experienced love?” klonk er nieuwsgierig waardoor Connor uit zijn missie naar een gespreksonderwerp werd getrokken, Ethan had er al een voor hen gekozen. Beduusd door de vraag die hij totaal niet had verwacht keek de android de jongeman aan. Even fronste hij voordat hij zijn hoofd hoofdschuddend wegdraaide en stil bleef. Liefde? Hij wist niet eens wat het precies was noch hoe het voelde, hell, hij had zelfs nog nooit enige vorm van intiem contact ervaren. Van het laatste wist hij dat het sowieso bijzonder was dat hij het op zijn net verzonnen leeftijd nog nooit had meegemaakt. Waarom moest Ethan nou net geïnteresseerd zijn in zo’n vraag? “I- eh,” begon hij en schudde zijn hoofd. “No, no I don’t have any experience in love, or whatsoever,” vervolgde hij zachtjes en voelde een blos zijn wangen opkruipen door de schaamte die hij momenteel ondervond. “I’d been constrained in every possible aspect to do…certain things by...erm yeah.. certain people, ever since I can remember up and till a few years back, so I've never really had the opportunity to explore who I am—especially not in that area,” ratelde hij op een vage manier en speelde met zijn handen door de nervositeit, hopend dat Ethan niet verder zou proberen te graven op de details van wat hij zonet had gezegd. “I know I’m weird, you probably already had tons of experience at my age,” lachte hij nerveus terwijl hij hem even snel aankeek om vervolgens net zo snel zijn blik weer van hem af te wijken. Connor wist dat dit een onderwerp was waar hij enorm snel door de mand kon vallen omdat hier simpelweg bijna niets in zijn programma over geschreven is. Hij was simpelweg niet voor dit doeleinde gemaakt, dus was de informatie overbodig.


_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 63
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Aftermath   zo jul 08, 2018 9:00 pm







Ethan had in eerste instantie zijn bierdopje willen gebruiken in plaats van het heilige muntje van Connor, maar Connor leek het er niet mee eens te zijn. Connor haalde het bierdopje uit de lucht alsof het niks was en zei hem dat hij de munt mocht gebruiken. De woorden kwamen niet meteen aan. Ethan was in eerste instantie vooral erg onder de indruk van Connor’s oog hand coördinatie. Ethan werd er spontaan enthousiast van en kreeg daardoor nog meer motivatie om het trucje te leren wat Connor zojuist had gedaan. De munt werd tussen zijn vingers gelegd en de instructies werd gegeven. Op hoge concentratie probeerde Ethan zo goed mogelijk Connor’s instructies op te volgen. Hij probeerde zich te herinneren hoe Connor zijn vingers had laten bewegen, hoe de munt zo soepel over zijn vingers was gevlogen. Vaak genoeg viel de munt op de grond, maar nog elke keer pakte Ethan deze weer op om het opnieuw te proberen. Bij de zesde keer lukte het hem eindelijk. Triomfantelijk richtte hij zich op Connor. “See, once you get the hang of it,” sprak Connor met een aanmoedigende grijns. Ethan grijnsde eveneens. Hij merkte hoe Connor nog altijd zijn blik op Ethan’s handen had gevestigd en om die reden besloot Ethan het nogmaals te doen. Nogmaals ging het goed, maar daardoor werd hij iets te enthousiast en viel de munt de derde keer op de grond. Met een zucht keek Ethan even naar de munt en terug naar Connor. Eerlijk bekende hij, dat hij beter niet verder kon gaan, anders zou hij geheid gefrustreerd worden en dat zou een leuke avond verpesten. Connor knikte begrijpend. “You did great anyway though, I’m honestly impressed,” sprak Connor met een knipoog die Ethan verraste. Hij keek er even van op, maar glimlachte al snel weer. Door de alcohol en het voedende warme gevoel zou hij haast gaan blozen, maar hij wist zijn gedachten al snel te bezoedelen met de alcohol.

Een stilte viel. Ethan vond het opzich geen ongemakkelijke stilte, maar hij wist wel dat hij het hier niet mee kon eindigen. Hij wou immers nog zoveel over Connor weten dus er waren nog genoeg vragen te stellen. Hij zette het half lege flesje op de tafel en richtte zich op Connor terwijl hij de vraag stelde. Het leek erop dat Connor die vraag niet had aan zien komen. De jongen keek hem beduusd aan. Ethan glimlachte flauwtjes en wachtte verder af. Elke andere keer zou hij wellicht hebben gezegd dat de jongen geen antwoord hoefde te geven als hij dat niet wou, maar op het moment kon Ethan zich enkel bedenken dat Connor er ontzettend onschuldig en schattig uit zag. Zodra een frons op diens gezicht kwam, keek Ethan wat op. De jongen week hoofdschuddend zijn blik af. Nu begon het bij Ethan toch wel te dagen dat hij misschien een verkeerde onderwerp had aangesneden. Toch kon hij het niet meer stoppen. Connor was hem opnieuw voor. “I- eh,” begon hij en schudde zijn hoofd. “No, no I don’t have any experience in love, or whatsoever,” vervolgde de jongen zachtjes en bevestigde daarmee het vermoedde dat Ethan al had. Wederom was de bezorgdheid teruggekeerd en desondanks de blos op Connor’s wangen, die hem uiteraard super schattig stonden, wou Ethan voorkomen dat ze nog verder gingen in het onderwerp. ”It’s alright,” poogde Ethan, maar Connor leek nu van plan te zijn om alles er uit te gooien. “I’d been constrained in every possible aspect to do…certain things by...erm yeah.. certain people, ever since I can remember up and till a few years back, so I've never really had the opportunity to explore who I am—especially not in that area,” ratelde Connor in een stuk door. Ethan kon het tempo niet al te goed bijhouden door de alcohol die zich op het moment bevond in zijn lichaam en leek er wel op alsof Connor de situatie op een vage manier uitlegde. Het enige wat Ethan hieruit kon concluderen dat Connor om een of andere reden nooit de kans gekregen om zich te verdiepen in dat veld. Ethan knikte even begrijpend terwijl zijn blik ook werd getrokken door Connor’s handen die de nervositeit uitstraalde. ”I’m sorry to hear that,” reageerde Ethan. Hij hoopte dat de jongen er niet mee werd gepest. Ethan voelde zich schuldig worden dat hij ernaar had gevraagd. Hij wou de jongen zeker niet in een ongemakkelijke situatie praten, ook al zag hij er nu ontzettend schattig en puur uit. “I know I’m weird, you probably already had tons of experience at my age,” lachte Connor nerveus en blikte even snel naar hem. Ethan keek wat verbaasd op van die woorden. Hij had niet verwacht dat Connor die conclusie zou trekken. Het liet wel zien dat Connor er zelf nog behoorlijk onzeker was dat hij zelf nog nooit zover was gekomen. Ethan lachte wat ongemakkelijk een hand op zijn achterhoofd en keek even weg. ”Well I wouldn’t say tons..,” gaf Ethan eerlijk toe en liet zijn hand in zijn hals zakken. Even dacht hij terug aan zijn ex en alle gevolgen die ze met zich mee had genomen. Ethan weigerde om daar nu over te praten. Hij wou niet weer de sfeer verpesten. Daarom richtte hij zich meteen weer op Connor. ”But it’s probably enough to show you,” sprak Ethan plots. Een opmerking die hij zelf ook niet aan zag komen, maar dat hield hij voor het moment geheel achterwege. De man grijnsde en boog wat meer naar Connor toe. ”Don’t you want to try it? See what it’s like?” vroeg Ethan nu uitdagend grijnsde scheefjes. Waarom hij de vragen stelde wist hij zelf niet. Misschien om de jongen te plagen, er vanuit gaan dat de jongen er never nooit niet op in zou gaan. Het zou de jongen hoogstens in verlegenheid brengen en dat was iets wat Ethan op het moment wel kon gebruiken. Die warme bruine ogen voor een moment even groot en die blos op diens wangen. Het deed hem wat lieflijkere glimlachen.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connor

avatar

Aantal berichten : 61
Registratiedatum : 21-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Aftermath   zo jul 08, 2018 11:58 pm



CONNOR
I think, therefore I am
Zijn hart werkte overuren nadat de vraag over zijn liefdeservaring was gevallen. Als er iets was waar bijna geen een lettertje noch cijfertje aan toegewijd was in zijn software, dan was het wel het onderwerp omtrent liefde en alles wat daarbij kwam. Natuurlijk wist hij wat zichtbaar was aan het oppervlaktewater. Hoeveel films hij de afgelopen tijd wel niet in zijn geheugen had gedramd tegen de verveling was onvoorstelbaar. Technisch gezien hoefde hij niet te slapen, waardoor hij soms zelfs nachten doorhaalde met films kijken. Onderhand elke film bevatte wel iets in de gang van seks, of op zijn minst een snelle oppervlakkige kus wanneer er sprake was van haast. Meer wist hij er dan ook niet van, en had zich er ook nooit echt in verdiept desondanks hij er wel nieuwsgierig naar was. Connor was simpelweg meer bezig met het vermijden van mensen en potentiele bedreigingen in plaats van vastbesloten op pad gaan naar een wilde nacht of iets dergelijks. Het feit dat hij hier momenteel zat was dan ook een mirakel. Als hij in een betere staat was geweest en Ethan had zien zitten voordat hij bijna op zijn schoot was geland, dan was hij onbetwist verder gekropen naar het eerstvolgende bankje in de hoop dat deze leeg zou zijn. Nu zat hij echter bij de vreemde man in huis die hem zonet de meest zenuwslopende vraag had gesteld die hij maar had kunnen stellen. Hierover kon Connor niet zo snel een mooi verzonnen verhaaltje verzinnen waarvan hij zeker was dat hij ook nog enigszins geloofwaardig was waardoor hij hem maar de waarheid besloot te vertellen. Door de zenuwen merkte hij niet eens op dat Ethan hem geruststellend toesprak. In vage flarden stroomde het verklarende verhaal uit zijn mond zodat er hopelijk niets verdachts aan op te merken viel terwijl de nervositeit in zijn systeem ondertussen ervoor zorgde dat hij Ethan niet goed durfde aan te kijken.
”I’m sorry to hear that,” reageerde de man nadat de android zijn woord had gedaan. Nerveus speelde hij wat met zijn vingers waarop zijn blik volop gefocust was. Hij trok zijn mond een beetje recht waarna hij diep zuchtte, de conclusie trekkend dat Ethan hoogstwaarschijnlijk al een expert was op dat gebied toen hij vierentwintig was. Kort liet hij zijn blik varen naar de jongeman aan zijn zijde die verbijsterd leek door zijn aanname, maar vluchtte snel weer naar zijn eigen handen. Vanuit zijn ooghoeken hield hij de man echter nauwlettend in de gaten, benieuwend en lichtelijk vrezend naar zijn reactie. Ethan plaatste ongemakkelijk zijn hand op zijn achterhoofd en spiegelde Connors bewegingen door even weg te kijken. Had zijn uitspraak hem ook ongemakkelijk gemaakt? De hoop rees in Connors borskast. Wellicht zouden ze sneller naar een ander onderwerp overspringen als beide partijen zich ongemakkelijk voelden bij het gespreksonderwerp. ”Well I wouldn’t say tons..,” constateerde de jongeman waardoor Connor hem weer voorzichtig durfde aan te kijken. Had hij toch niet zoveel ervaring als hij vermoedde? Het liet hem iets ontspannen, misschien was het toch niet zó erg als hij dacht en had hij de mensheid op dat gebied verkeerd ingeschat. Films waren immers vaak misleidend vergeleken met de werkelijkheid. ”But it’s probably enough to show you.” En terug naar de volle spanning in zijn lichaam. Bedoelde hij daarmee wat hij dacht wat hij ermee bedoelde? Met grote ogen keek hij Ethan aan toen deze de afstand tussen hen beiden wat verkleinde, maar bewoog geen enkele millimeter, op zijn ogen na die elk van Ethans bewegingen tot in de detail traceerde. ”Don’t you want to try it? See what it’s like?” vervolgde de man met een uitdagende ondertoon, een scheve grijns zijn gelaat sierend. Wilde hij het proberen, weten wat het meest menselijke wat hij zich kon voorstellen inhield, waarom elk ieder er zo belust op leek te zijn dat je hele leven erom kon draaien? De tinteling die hij net had meegemaakt toen Ethan zijn hand door zijn bruine lokken had gehaald was iets bijzonders, het was net alsof hij de aanraking écht had gevoeld in plaats van dat hij simpelweg systematisch waarnam dat hij aangeraakt werd door middel van een drukverandering. Zou Ethan nog meer van zulke onbekende tintelingen op zijn huid kunnen toveren? Door de nervositeit was zijn kunstmatige ademhaling flink omhoog gegaan terwijl hij Ethan bleef aankijken. Wat hij tot nu toe van hem had meegekregen was hij niet kwaadaardig waardoor het hem niet leek dat hij hem iets zou aandoen. Aan de andere kant was er wel een aardige hoeveelheid alcohol zijn lichaam ingestroomd, maar zijn zinnen leken echter nog compleet intact. Waarschijnlijk was hij zich nog wél bewust van zijn acties, alleen ging het allemaal iets losser dan normaal gesproken. Uiteindelijk liet hij zijn blik weer van Ethans ogen afdwalen, stopte even bij zijn lippen, maar ging al snel verder, eindigend bij het bierdopje dat hij zonet aan de kant had gelegd. “Ehh..Do- do you, what’ll you—“ stamelde Connor, teveel dingen tegelijkertijd willen vragen aan de jongeman. Toen hij vanavond de deur uitging had hij nooit verwacht dat hij in zo’n situatie terecht zou komen. Zenuwachtig beet hij op zijn onderlip en kwam Ethan weer onder ogen. “H-how?” besloot hij zijn myriade aan vragen uiteindelijk te samenvatten. Kort slikte hij terwijl hij Ethans ogen ving in zijn glinsterende nerveuze, maar tegelijkertijd nieuwsgierige bruine hondenogen. Waar was hij dan ook aan begonnen toen hij besloot de man te volgen naar zijn huis?

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 63
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Aftermath   ma jul 09, 2018 7:23 pm







Het was zeker niet zijn bedoeling geweest in eerste instantie om de jongen naar diens liefdesleven te vragen. Ethan was er natuurlijk wel nieuwsgierig naar, hij wou immers meer te weten komen over Connor, maar zijn voornamelijke reden was om te voorkomen dat Connor verder zou vragen over zijn zoon. Ethan had met een impuls de eerste beste idee die tot hem kwam aangenomen en uitgevoerd. Pas toen de jongen begon te stotteren en diens nervositeit leek toe te nemen, begreep Ethan wat hij had gevraagd. Hij begreep het in de mate dat hij wist dat hij Connor in een ongemakkelijke positie kon praten waar de jongen zich liever vast niet in bevond, maar het besef kwam niet dat er ook nog een andere reden achter zijn vraag lag. Een diepere betekenis die hij op het moment nog niet kon plaatsen. Hij kon enkel denken dat het de alcohol was. Door de alcohol dacht hij echter geen twee keer na en zodra de jongen toegaf dat hij geen ervaring had in de liefde of ook maar iets in die richting, kreeg Ethan de neiging om er meteen mee door te gaan. Ook omdat de schijnwerpers wederom werden geworpen en wederom op een gebied waar Ethan het liever niet over had. De manier waarop Ethan zijn acties volgde, verraste ook hem. Hij wist niet dat hij kennelijk de gevoelens en verlangens had gehad om dit te vragen aan Connor. Waarschijnlijk was het ook enkel bluf. Hij ging er immers niet vanuit dat Connor ermee akkoord ging. De jongen had geen ervaring en het leek Ethan sterk dat hij zijn eerste ervaring met hem wou hebben. Ze kenden elkaar immers nog maar net een paar uur. Ze waren in die uren weliswaar al dichterbij elkaar geweest dan normale mensen bij elkaar zouden zijn, maar Ethan wist bijna wel zeker dat niemand zijn eerste ervaring wou hebben met een practisch onbekende.

Tot Ethan’s verbazing week de jongen niet naar achteren zodra Ethan dichterbij kwam. Ethan kwam erdoor tot een halt. Zijn blik gleed over diens gezicht heen terwijl hij hem met een scheef grijnsje aankeek en de jongen vroeg of hij iets van de lust wou proeven. Nog altijd week de jongen niet van hem af, maar Ethan merkte wel op hoe diens blik afdwaalde. Voor een moment bleven de bruine ogen haken bij zijn lippen, waarna het onschuldig weg keek. Hij zag er ontzettend schattig uit. Een gedachte die Ethan veel te vaak had voor en heterosexuele man. Hij had ook wel door dat hij het te vaak zei, maar hij zocht er nog niks anders achter. In zijn nuchtere staat zou hij dat al lang hebben gedaan en al lang hebben uitgevogeld wat er aan de hand was. Dan zou hij ook al lang terug krabbelen en de jongen naar diens eigen huis terug sturen, maar op het moment dacht hij niet na. Op het moment deed hij enkel wat hij dacht dat goed voelde. “Ehh..Do- do you, what’ll you—“ stamelde Connor uiteindelijk. Ethan keek hem lieflijk aan en probeerde hem enigszins tot rust te brengen door nog niks te zeggen en enkel te wachten. Hij wou natuurlijk voorkomen dat hij de jongen zo erg af schrok dat hij spontaan opstond en wegliep. Op het moment leek Connor enkel nog overweldigd te zijn bij de vraag en wist hij niet goed wat hij moest zeggen. Uiteindelijk keek de jongen hem weer aan. Ethan keek hem met een kalme, maar toch ietwat uitdagende blik aan terwijl hij opmerkte hoe de jongen kort op zijn onderlip beet. Voor een moment bleef Ethan’s blik langer hangen bij diens lippen dan hij zelf door had, maar keek de jongen al snel aan zodra die lippen open gingen en er opnieuw gestotter uit kwam. “H-how?” wist de jongen uiteindelijk te vragen. De jongen slikte en Ethan grijnsde nog altijd, ook al was er nu ook een hint van geruststelling te zien in zijn ogen. Al helemaal zodra hij de nerveuze ogen van de jongen op ving, ook al kon Ethan ook enige nieuwsgierigheid erin detecteren. Ergens zou Ethan verbaasd moeten zijn om het feit dat de jongen er niet tegenin ging, aangezien Ethan er eerder nog overtuigd van was geweest dat de jongen dit zeker niet had gewild. Misschien waren zijn gedachten daarin verkeerd. Daarbij zou een onschuldig kusje toch geen kwaad kunnen? ”I’ll show you. Just close your eyes and try to relax,” sprak Ethan op een gedempte toon, waarna hij voorzichtig dichterbij kwam. Terwijl hij dichterbij kwam legde hij zijn rechterhand teder in Connor’s hals en liet hij zijn duim eens over diens kaaklijn strijken. Vlak voor Connor’s gezicht kwam hij tot een halt. Even gleed zijn blik over het gezicht van de jongen. Even genoot hij van de warmte die hem al overviel zodra hun ademhaling elkaar wederom ontmoette. Even keek hij naar diens ogen, voordat zijn blik af gleed naar zijn lippen, om vervolgens zijn ogen te sluiten en de jongen zachtjes, maar lieflijk te kussen.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connor

avatar

Aantal berichten : 61
Registratiedatum : 21-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Aftermath   ma jul 09, 2018 11:29 pm



CONNOR
I think, therefore I am
Twijfelend bleef hij staren naar het bierdopje dat hij zonet van Ethan had onderschept, alle opties die hij had om op Ethan in te gaan overwegend. De man had tot nu toe geen potentiële bedreiging tot hem gebleken waardoor het hem onwaarschijnlijk leek dat hij hem ineens de nek zou omdraaien. Aan de andere kant bleef hij een mens, en mensen waren nou eenmaal onvoorspelbaar. Al helemaal als ze zich irrationeel gingen gedragen door een kleine dosis alcohol in hun bloed. Aan de andere kant was hij enorm nieuwsgierig naar hoe hij dit aspect van het leven zou ervaren. Zou het diezelfde tinteling opwekken die hij kort geleden ook had gevoeld? Of zou het niets extra’s toevoegen omdat hij er simpelweg niets van zou waarnamen, naast een systematische waarneming van drukverandering? Dat het zou voelen alsof hij een toeschouwer zou zijn in zijn bloedeigen lichaam?

Stamelend waren de woorden uit zijn mond ontsnapt terwijl hij de man aankeek met zijn nerveuze zachte bruine ogen, omhuld in een nieuwsgierige glinstering. Niet doorgehad hebbend dat er een plagende, niet-serieuze aard schuilde achter Ethans woorden had hij onschuldig gevraagd hoe. Wat was hij van plan, zou hij zichzelf op hem storten, welke gedachtes spookten door zijn hoofd, simpelweg hoe. De grijns verliet de bruinharige zijn gezicht niet, maar bracht wel enige zin van geruststelling met zich mee. Een uitdagende zachte grijns. “I’ll show you. Just close your eyes and try to relax,” stelde Ethan op een gedempte toon alsof alleen zij het mochten horen, zelfs de muizen die zich verborgen hielden in zijn vuilniszakken niet. Twijfelend en nog onzeker van zijn zaak keek hij even naar het gezicht dat steeds dichterbij kwam, maar sloot uiteindelijk gehoorzaam zijn ogen. Connor voelde hoe een hand teder in zijn hals werd geplaatst en er volgens een duim langs zijn kaaklijn streek waarbij hij bij het laatste weer die onbekende maar fijne tinteling waarnam. Onbewust kantelde hij zijn hoofd in de richting van de mans hand, genietend van het subtiele en onbekende gevoel die hij op zijn huid toverde. Het nam wat van zijn nervositeit weg en hielp hem te ontspannen, te relaxen zoals Ethan van hem had gevraagd. Nieuwsgierig naar waar de jongeman mee bezig was toen de bewegingen gestaakt werden opende hij weer zijn ogen lichtjes. Even was hij overweldigd hoe dichtbij hun gezichten zich nu bij elkaar bevonden, maar wende er al snel aan. Afwachtend bestudeerde hij Ethans gezicht en sloot langzaam zijn ogen weer toen de man het oogcontact tussen hen verbrak. Zenuwachtig wachtte hij af totdat hij het dan eindelijk voelde. De lichtelijk ruwe, maar tegelijkertijd toch zachte lippen ontmoette de zijne op een lieflijke wijze. Twijfelachtig hoe het precies werkte probeerde hij in te spelen op hoe Ethan zijn mond bewoog wat hem aanvankelijk totaal niet lukte omdat het zijn natuur vol tegen de haren instreek. Tegelijkertijd sprongen er allemaal analyses tevoorschijn in zijn geheugens doordat zijn tong hierdoor met van alles van Ethan in aanraking kwam. Uitgebreide analyses van zijn speeksel werden opgedramd over van alles en nog wat wat er in zijn speeksel bevond. Alsof dat nog niet genoeg was meende hij ook een onbekende sensatie naast de drukreceptoren op zijn lippen te voelen. Overweldigd door alles wat tegelijkertijd kwam verbrak hij de kus vroegtijdig en drukte zijn voorhoofd tegen die van Ethan, maar hield zijn ogen gesloten. Zijn ademhaling klonk gejaagd terwijl hij twee vingers tegen zijn slaap plaatste en zo de analyse feature tijdelijk uitschakelde zodat het hem niet zou lastigvallen. Vervolgens opende hij zijn ogen lichtjes en keek recht in die van Ethan. De jongeman zijn zicht zou het waarschijnlijk begeven zo dichtbij waardoor het een grote waas zou zijn, Connor kon alles echter in haarscherpe definitie waarnemen. Geïntegreerd bestudeerde hij even de minuscule kronkelweggetjes in de mans irissen voordat hij zijn ogen weer sloot en Ethans gedrag spiegelde door zijn rechterhand aan de zijkant van de man zijn hoofd te plaatsen. “I’m sorry,” verontschuldigde hij zichzelf zachtjes omdat hij zonet binnen no-time had onderbroken, om ditmaal zelf het initiatief te nemen en zachtjes zijn lippen weer met de zijne in aanraking te laten komen. Nog steeds had hij in het begin niet goed door hoe het hele principe werkte, maar pikte het snel op door Ethans bewegingen nauwkeurig te analyseren en na te doen. Daarnaast verwerkte hij informatie onvoorstelbaar maal sneller dan menig mens waardoor het niet lang duurde voordat hij de groentjesfase had gepasseerd. Ondertussen werkte zijn hoofd overuren door alle nieuwe prikkelingen die hij binnenkreeg. De nieuwe sensatie en tintelingen die zijn lippen hem zonden waren ongekend, maar voelden zo goed dat hij niet goed wist in welk hokje in zijn geheugen hij het kon plaatsen. Waarom nam hij dit waar? Was dit hoe het was om dingen te voelen, net zoals mensen dat deden? Het verwarde hem, nog nooit had hij gehoord dat andere androids iets hadden ervaren wat vergelijkbaar aan menselijk gevoel dat tot stand kwam door het zenuwstelsel. Waarom kon hij dit dan wél waarnemen en andere niet? Toch wist hij zeker dat hij niet gek werd, hij voelde toch écht Ethans lippen op de zijne die een nieuwe sensatie teweegbrachten. Het was niet simpelweg een systematische drukwaarneming, hij voelde het echt! Uiteindelijk verbrak de android het contact weer, vermoedend dat Ethan ook zo nu en dan even lucht moest happen in tegenstelling tot hem. Hij wilde hem immers niet per ongeluk ‘doodzoenen’ doordat hij geen lucht meer kon krijgen. Zachtjes lachte hij door de extase dat hij voor het eerst écht realiseerde dat hij iets voelde. Voorzichtig plaatste hij zijn voorhoofd weer tegen die van Ethan waardoor zijn neus zachtjes langs de zijne wreef. Hij ademde snel om na te bootsen alsof hij buitenadem was terwijl hij zijn armen om Ethans nek plaatste. De nervositeit die hij zonet nog had gevoeld was compleet weggevaagd door het enthousiasme dat hij momenteel ondervond. Glunderend keek hij de man aan voordat hij voorover boog, verlangend naar meer te voelen net als een kleurenblind kind dat voor het eerst kleuren zag geen genoeg kon krijgen van het rijkgevulde paradijs waarin het zich altijd al had bevonden, maar simpelweg niet van had kunnen genieten. “Can, can you do something that’s more intense?” fluisterde Connor, oprecht nieuwsgierig naar wat hij had gemist. Hij wilde allesvoelen. Hell, het liefst wilde hij zelfs meteen een mes in zijn eigen arm steken om te ontdekken hoe pijn voelde. Met Ethans onwetendheid van wat hij was hield hij dat idee echter achterwege, als de man zag dat zijn bloed blauw was wist hij namelijk niet hoe deze avond zou eindigen.

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 63
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Aftermath   di jul 10, 2018 11:32 pm







Tegen Ethan’s verwachtingen in krabbelde Connor niet terug. De jongen stemde ook niet volmondig in op Ethan’s bijzondere voorstel, maar de nieuwsgierige blik in diens bruine ogen zei hem wel dat de jongen oprecht wou weten wat Ethan zou doen. Nuchter zou Ethan nu gas terug nemen. Zijn gezonde gedachten zouden hem zeggen om te stoppen en afstand te nemen. Hij wou immers niet zomaar met de gevoelens van de jongen spelen en diens eerste keer ontnemen in iets wat misschien geen liefde was. Daarbij kon de ervaring ook geheel verkeerd bevallen en dan had Ethan Connor’s eerste kus geruïneerd en de situatie tussen hen met een klap ongemakkelijk gemaakt. Het zou hem niks verbazen als de jongen dan weg zou gaan en dat zou Ethan zeker niet willen. Ja, nuchter zou hij afstand nemen, zijn bier opdrinken en het voorstel doen om een onschuldig bordspelletje te spelen. Jammer genoeg was Ethan nu niet honderd procent sober. Het alcoholgehalte in zijn bloed was te hoog om die rationele keuzes te maken. Arme Connor had geen nee gezegd en dat was genoeg reden voor Ethan om geen gas terug te nemen. Hij zou enkel meer gas geven, maar toch wist hij onbewust dat hij het rustig aan moest doen. Er berustte dan ook geen lust in zijn keuze enkel dat warme gevoel wat hem niets anders dan liefde gaf en dat was te zien in zijn handelingen. Hij sprak de jongen op gedempte toon toe om diens ogen te sluiten. Connor keek hem nog even aan. De jongen leek wat nerveus te zijn, maar leek ook te kalmeren zodra Ethan een hand in zijn hals legde. Iets wat Ethan goed deed. Het voelde goed om de jongen goed te laten voelen. Hij hoopte dan ook dat Connor net zo goed zou bevallen als hij dacht dat het hemzelf zou bevallen. Ethan had nog nooit een jongen gezoend, maar hij twijfelde er niet aan om te denken dat het geweldig zou voelen om die eerste ervaring met Connor te delen. Hij zou zich nooit zo voelen voor elk andere jongen, maar hij twijfelde niet over Connor.

De jongen keek hem nog even aan, waarna hij toch gehoorzaam zijn ogen sloot. Even gleed Ethan’s blik terug naar diens gesloten kijkers. Even genoot hij van het moment. De adrenaline die zachtjes door zijn aderen schoot, de spanning die hij op een gedempte toon op de achtergrond voelde en op de voorgrond dat warme gevoel dat enkel warmer werd naarmate hij langer Connor’s ademhaling op zijn lippen voelde. Hij probeerde er zo lang mogelijk van te genieten als hij kon, maar uiteindelijk kon hij zich niet langer meer inhouden en drukte hij zijn lippen zacht en teder op die van Connor. Een bom van bekende, maar ook onbekende gevoelens ging in zijn lichaam af. Geschrokken van de gevoelens, bewogen zijn wenkbrauw even beduusd omhoog. Hij voelde warmte verspreiden over zijn hele lichaam. Zijn vingers tintelde om de jongen meer aan te raken. De warmte die hij ontving van Connor’s lippen en de smaak die hij kort proefde van diens tong, zorgde ervoor dat hij een gevoel kreeg die hem overviel. Iets wat hij in zijn hele leven nog nooit had gevoeld. Het liet zijn hart vele malen sneller slaan en pompte het bloed zo in een hoge snelheid rond in zijn lichaam. Liefde had hij al eens eerder in zijn leven ervaren, verlangen ook, maar dit gevoel leek er totaal anders van. Niet in een negatieve zin. Nee het leek juist vele maler beter. Alsof hij vroeger een hap had genomen van een zure appel en nu eindelijk de zoete appel te pakken had. Hij was dan ook nog lang niet los laten. Hij wou er van genieten zolang hij kon, maar zodra de lippen plots werden gelost van de zijne, kon hij niks anders stoppen. Ruw werd hij uit zijn trans getrokken en opende hij zijn ogen. Meteen kwam het besef terug dat hij niet de enige was in deze nieuwe ervaring en dat dit misschien helemaal niet goed beviel voor de onschuldige jongen. Connor drukte zijn voorhoofd tegen die van Ethan, wat Ethan ervan weerhield om afstand te nemen en hoop op te geven. De ademhaling van de jongen was versneld en Ethan voelde de bezorgdheid alweer opborrelen. Had Ethan het verkeerde besluit genomen? Had hij iets verkeerds gedaan? Connor leek, in eerste instantie, er juist aan toe te willen geven en het had erop geleken dat de jongen hem terug wou kussen, maar nu begonnen de twijfels daarover op te spelen. Hun gezichten waren nog altijd erg dichtbij, waardoor Ethan de jongen niet goed kon peilen. Connor legde twee vingers op zijn slaap en sloot zijn ogen. De jongen leek overduidelijk ergens last van te hebben. Ethan wou zich terug trekken en het hierbij houden, maar toen opende de jongen zijn ogen en legde hij zijn hand in Ethan’s hals. Ethan slikte eens terwijl hij zijn huid voelde branden onder Connor’s aanraking. Hij was het niet gewend om zo aangeraakt te worden. Niet meer. Maar Connor ebde alle zorgen weg door een simpele blik. Ethan keek hem zwijgend aan. Hij had het zelf niet door, maar hij was helemaal in de ban van de jongen. Hij hing haast letterlijk aan zijn lippen. Voor een moment was het stil en Ethan kon alleen maar genieten van het gevoel dat jammer genoeg wegebde. De twee keken elkaar aan. Ethan kon niks zinnigs zien, maar voelde hij langzaam weer in de trans werd getrokken. Hij wou zichzelf er echter van weerhouden om de jongen weer te kussen, aangezien Connor de kus had onderbroken. Hij wou de jongen niks opdringen en wou er zeker van zijn dat de jongen zich er comfortabel bij voelde. “I’m sorry,” verontschuldigde Connor zich zachtjes. Ethan schudde lichtjes zijn hoofd, om het contact niet te verbreken, maar wel de boodschap duidelijk te maken. Vervolgens wou hij hem zeggen dat het al goed zat en dat ze het hierbij konden laten als Connor er zich niet fijn bij voelde, maar toen werden hun lippen plots herenigd. Meteen sloot Ethan zijn ogen weer zodra de inmiddels bekende warmte terug zijn lichaam in kroop. Ethan hoefde er geen seconde over te twijfelen en kuste de jongen meteen terug terwijl diens lippen ook in beweging kwamen. Ethan merkte half op hoe de jongen inmiddels al ervaren leek in het intieme spel. Het zorgde er enkel voor dat de warmte sterker werd en het verlangen toe nam. Voorzichtig gleden Ethan’s vingers verder naar achteren en streken zijn teder door diens bruine lokken heen terwijl hij de kus langdurig vast hield. Het zou zijn langste kus ooit zijn die op het moment werd uitgevoerd, maar opnieuw zou Ethan zich dat pas hoogstens de volgende ochtend dat beseffen. Zijn vingers pakten de plukken vast zodra hij merkte dat hij op ademnood kwam. Hij was zo gevangen in het overweldigend, geweldige gevoel, dat hij het zelf niet doorhad. Pas toen Connor de kus verbrak en Ethan meteen een hap lucht nam, besefte hij zich pas hoe lang de kus had geduurd. Ethan opende zijn ogen na een paar teugen lucht en hoorde de jongen zachtjes lachen. Zelf moest hij ook zacht grinniken door het feit dat hij er met zijn kop niet bij kon waarom dit zo fijn voelde. De angst dat Connor nu wel afstand zou nemen, werd al verdrongen voordat het kon komen doordat de jongen zijn armen om Ethan’s hals plaatste en met zijn gezicht nog altijd dichtbij de zijne bleef. Met een brede grijns keek Ethan de oprecht blije jongen aan. Connor glunderde. Het gaf Ethan een opgelucht en blij gevoel. Het voelde ontzettend goed om te weten dat Connor net zo blij was met deze ontdekking als hijzelf. “Can, can you do something that’s more intense?” fluisterde Connor. Ethan keek op van die vraag. Nog altijd wat op adem komend, keek hij hem met een grijnsje aan en moest opnieuw grinniken. Hij kon niet geloven dat Connor oprecht meer wou. Hij had niet gedacht dat de jongen dit fijn zou vinden. Dat de jongen dit fijn zou vinden met hém. Een dronkaard met een zwaar verleden en een vieze baan. Even sloot Ethan zijn ogen om het besef beter in zijn geheugen te graveren. Al snel opende hij zijn ogen weer, wetend dat de jongen elk moment kon terugkrabbelen als er te veel tijd verstreek. Even gleden Ethan’s vingers door Connor’s haren heen terwijl de lieflijke blik in zijn ogen terugkeerde. ”I’ll do one thing. I don’t want to go too far with you,” gaf Ethan oprecht toe. Het liefste wou hij natuurlijk enkel meer ervaren met de jongen, maar hij wou de jongen niet beroven van al zijn ervaringen terwijl ze niet eens een relatie hadden. Dan zou Ethan enkel denken dat hij de jongen misbruikte, iets wat hij zeker wou voorkomen. Nog even keek hij de jongen aan, om er zeker van te zijn dat Connor er nog hetzelfde over dacht, waarna zijn blik af gleed naar diens hals. Opnieuw zou hij een ervaring tegemoet gaan die hij nog nooit had ervaren, maar opnieuw twijfelde hij er nauwelijks over. Op een net zo rustige en langzame manier als eerder, want hij wou Connor de ruimte geven om hem weg te duwen mocht hij het toch niet willen, boog Ethan naar diens hals toe. Vlak voor de huid kwam hij met zijn lippen tot een halt. Voor een moment liet hij enkel zijn ademhaling in aanraking komen met de huid. Nog even wachtte hij, er zeker van zijn dat ze dit allebei wouden, waarna hij zijn lippen in zijn hals plaatste. Het begon op dezelfde tedere en lieflijke manier. Zachte kusjes werden geplaatst, maar beetje bij beetje werd zijn mond meer geopend en glipte zijn tong er af en toe ondeugend uit. Na een vijftal kusjes durfde hij een stap verder te gaan mits hij nog niet was gestopt en opende hij zijn mond geheel om zijn tanden speels over de huid te laten schrapen. Toen ook dat werd goedgekeurd nam hij een klein stukje huid tussen zijn lippen en zoog er zachtjes aan terwijl zijn tong erover heen wreef. Een paar seconden hield hij dit vast en zoog het bloed in hem gestimuleerd omhoog. Uiteindelijk liet hij het stukje huid weer los, drukte nog een paar kusjes op de huid en kwam vervolgens weer met zijn gezicht voor die van Connor. ”And?” vroeg hij de jongen zachtjes naar zijn mening terwijl hij diens ademhaling wou blijven proeven en dus dichtbij bleef met zijn gezicht.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connor

avatar

Aantal berichten : 61
Registratiedatum : 21-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Aftermath   vr jul 13, 2018 12:11 am



CONNOR
I think, therefore I am
Desondanks hun eerste kus niet zonder vlekken was verlopen had Connor wel wederom weer die onbekende tinteling meegemaakt waarvan hij had gehoopt dat hij die zou voelen als Ethans lippen op de zijne zouden landen. Nadat hij de kus had onderbroken en zijn analysesysteem had uitgeschakeld  duurde het ook dan ook niet lang voordat hij zijn lippen weer tegen de zijne aandrukte om dat gevoel weer te winnen. Toen de prikkels aan een stuk door naar zijn hersenen werden afgevoerd en het heerlijke gevoel teweegbrachten had hij het gevoel alsof hij zich in de hemel bevond en in de watten werd gelegd door heerlijke tintelingen die hij nog nooit eerder had gevoeld. Het enthousiasme dat hij kreeg door het besef dat hij écht kon voelen als een mens en dus nóg een stap verder van het machinebestaan was, deed hem bijna vergeten dat hij desondanks de enige van het duo was die geen zuurstof nodig had om te kunnen functioneren. Voor Ethans welzijn verbrak de android dan maar de kus. Meteen snakte de jongeman naar adem waardoor Connor eventjes moest lachen, maar lachte tegelijkertijd ook door geluk. Nu wist hij zeker dat hij geen spijt had dat hij met de jongen was meegegaan naar zijn huis, anders was hij misschien wel nooit achter deze wonderlijke ontdekking gekomen. Tevreden met een stralende glimlach sloeg Connor zijn armen om de mans hals en keek hem recht in zijn ogen aan. “You okay?” vroeg hij alvorens te vragen of hij hem wellicht kon laten kennismaken met iets anders wat nóg intenser was doordat de jongen naar adem snakte als een marathonloper die net gefinisht was. Connor wilde alles proeven van het menselijke gevoel, het heerlijkste maar ook het meest gevreesde. Het laatste liet hij echter achterwege voor een andere keer. Eventjes was het stil en sloot de man die hij in zijn armen had geslagen zijn ogen, een grijnsje spelend rondom zijn lippen waar Connor met moeite zijn ogen vanaf kon halen. Kort liet de bruinharige zijn vingers langs zijn lippen glijden die nog steeds gevoelig waren van de zoen van zonet, simpelweg niet kunnen bevatten wat hem precies overkwam, en plaatste zijn arm weer om de jongemans hals. ”I’ll do one thing. I don’t want to go too far with you,” stelde Ethan waardoor Connor hem eventjes gepuzzeld aankeek. Waarom wilde hij niet verder gaan met hem? Niet dat hij meteen het bed in wilde duiken met de man of iets dergelijks, maar het maakte hem wel nieuwsgierig naar de achterliggende oorzaak. Hij knikte uiteindelijk maar instemmend en keek toe hoe Ethan zijn gezicht verplaatste naar zijn hals. In vlagen reisde de mans warme adem over zijn huid waardoor er spontaan kippenvel verscheen op Connors huid. Met grote ogen keek hij naar de haartjes die rechtovereind stonden op zijn armen. Natuurlijk had hij wel eens eerder kippenvel gehad doordat het voor het realisme in zijn systeem zat, maar had nooit het gevoel ervaren wat het met zich meebracht. Gehypnotiseerd door de rechtstaande haartjes had hij niet door dat Ethan van plan was zijn lippen in zijn nek te plaatsen, totdat hij ze plotseling voelde. “Oh..” bracht hij verrast en genietend uit, meteen uit zijn trance getrokken. Vervolgens sloot hij zijn ogen met een genietend geluidje, ergens verbaasd dat een paar simpele kusjes in je nek zoveel prikkels opwekte. Hij merkte op dat sommige plekjes waar Ethan zijn lippen op drukte een intenser gevoel opwekten dan anderen. Net op het gevoeligste plekje voelde hij ineens een stel tanden contact maken met zijn huid. Verrast door het gebruik van zijn tanden kreunde hij eventjes zacht en verstevigde zijn grip op Ethan terwijl er een rilling van genot langs zijn ‘ruggengraat’ naar beneden ging. Ergens was hij bang dat Ethan zijn huid teveel zou schrapen en er bloed uit de wond zou opwellen. Aan de andere kant verwachtte hij ook dat de man wist waar hij mee bezig was waardoor t hen sterk leek dat hij er belust op was om bloed uit zijn hals te winnen waardoor Connor besloot hem niet te stoppen. Lichtjes kantelde hij zijn hoofd naar de zijkant zodat Ethan alle ruimte had om zijn ding te doen. Zijn lippen waren lichtjes van elkaar gescheiden van genot en begon zwaarder te ademen toen hij merkte dat de man aan zijn huid begon te zuigen. Overweldigd door het gevoel trok hij zijn schouder instinctief ietsjes op. “Sh-shit,” bracht hij zacht kreunend terwijl hij zijn gezicht een beetje verborg in Ethans haardos, zover dat mogelijk was in hun positie, en zijn warme adem uitblies tegen zijn hoofdhuid. Ondertussen had hij nog steeds zijn handen stevig om de mans hals geslagen, een grip die alleen maar sterker was geworden naarmate hij langer door was gegaan met het spel. Hij vond het raar dat hij zulke intense prikkels voelde terwijl Ethan simpelweg een beetje aan zijn huid in zijn nek liep te sabbelen, snapte niet waarom en waardoor dat veroorzaakt werd—maar kon niet ontkennen dat hij het heerlijk vond. Enorm heerlijk. Uiteindelijk werden er nog een paar afsluitende kusjes gedrukt in zijn nek voordat ze elkaar weer recht in de ogen aankeken. “And?” bracht de man zachtjes uit waardoor er een brede glimlach op zijn gezicht ontstond van vreugde. “Amazing,” sprak hij op dezelfde zachte en sensuele toon terug terwijl hun ademstromen op elkaar invochten. Met pupillen zo groot als die van een kat in het donker liet hij zijn ogen glijden over Ethans gezicht voordat ze vervolgens nieuwsgierig naar zijn nek gleden, benieuwd hoe het zou voelen als de rollen omgedraaid zouden zijn. Analytisch keek de jongen naar zijn nek, concluderend dat het te vermoeiend zou zijn om vanuit zijn positie voor langere tijd erbij te kunnen vanwege zijn haperende pompregulator. Connor haalde zijn armen van Ethans nek en plaatste een vlakke hand op zijn borstbeen en zette druk waardoor het leek alsof hij afstand wilde nemen van de man. Het bleef echter niet bij een beetje afstand nemen. Connor drukte de man tegen de bankleuning zodat ze weer naast elkaar zaten. Vervolgens ging hij onbeschaamd vol op de mans schoot zitten, zijn knieën zich bevindend aan beide kanten van de man—alsof hij zonet op de rug van een paard was gestegen. De android had echter niet door dat de positie waar ze zich in bevonden ook opgevat kon worden alsof hij nóg verder wilde gaan dan een paar simpele kusjes. Voor hem leek het simpelweg een efficiëntere manier om het aan te pakken zodat het minder vermoeiend voor hem zou zijn. Even liet hij zijn gezicht hangen voor Ethans nek zodat zijn warme adem over zijn huid heen joeg. Uiteindelijk drukte hij een aantal kusjes in diens nek waarbij hij zijn reactie probeerde te meten, op jacht naar het gevoeligste plekje. Nadat hij dacht deze gevonden te hebben probeerde hij hetzelfde uit wat hij had gevoeld dat Ethan bij hem had gedaan. Experimenterend liet hij soms zijn tong erover gaan, schraapte afwisselend met zijn tanden over het beurse plekje en zoog er uitsluitend een paar seconden aan. Connor stopte echter niet bij één plekje zoals Ethan bij hem had gedaan. Nieuwsgierig of hij een plekje kon vinden die nóg meer reactie uit hem zou winnen, ging hij op zoek. Door zijn doelgerichte natuur leek zijn hele mindset momenteel gefocust te zijn op het vinden van het gevoeligste plekje in Ethans nek waardoor het niet bleef bij een paar kleine zuigzoentjes. Zijn lippen zwierven van plekken tot net onder de man zijn kin tot stukjes huid net boven zijn sleutelbeen, zijn eens egale huidje compleet verpestend met kleine bloeduitstortinkjes overal waar je keek—de ene groter dan de ander. Alsof dat nog niet genoeg was kende Connor zijn eigen krachten nog niet goed doordat hij simpelweg nog niet doorhad bij welke druk menig mens ongeveer pijn ervaarde. Het resulteerde in soms wat te ruig gebruik met zijn tanden wat mogelijk pijn zou kunnen doen bij Ethan. De android had simpelweg niet door dat het soms ook teveel van het goede kon zijn, hij was helemaal gezogen in zijn eigen zelfverzonnen missie om het gevoeligste plekje in Ethans nek te kunnen vinden.

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 63
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Aftermath   vr jul 13, 2018 1:48 pm







Ondanks het feit dat Ethan wel vaker iemand had gekust, was hij totaal overdonderd door de nieuwe gevoelens die Connor met hem mee bracht. Overweldigd door de nieuwe gevoelens en kriebels in zijn buik, merkte hij niet eens op dat hij op het punt stond om in ademnood te komen. Pas toen Connor dus kus brak, nam Ethan meteen een teug lucht en besefte hij zich pas dat een zuurstoftekort had. Het deed hem lachen en Connor voegde zich al snel ermee in. “You okay?” vroeg de jongen hem nog. Ethan grinnikte zachtjes en knikte. Hij was beter dan okay. Hij voelde zich geweldig. Zodra de jongen het volgende voorstel deed, was dat dan ook de reden dat Ethan niet terug krabbelde. Ethan ging er echter ook niet meteen mee in zee. Hij wou zelf ook meer en hij voelde zijn lippen alweer hunkeren naar een volgende zoen of andere aanraking, maar hij wou de jongen niet beroven van al zijn intieme eerste keren en besloot daarom enkel toe te geven aan deze ene voorstel. Hij maakte daarbij ook duidelijk dat hij niet te ver wou gaan met de jongen. Even keek Ethan de jongen aan, totdat deze knikte en Ethan zich richtte op Connor’s hals. Het begon met onschuldige kusjes, waarna hij zijn tanden over diens huid liet schrapen en zijn tong plagend erover heen liet strijken. De jongen leek wat overdonderd te zijn van de sensatie, maar het werd Ethan duidelijk dat de jongen er zeker van genoot. Hij hoorde diens ademhaling sneller gaan en hoorde hem zelfs af en toe kreunen. Iets wat Ethan aanmoedigde om meer te doen, maar toch besloot hij het te houden bij een zuigzoen. Voorzichtig opende hij zijn mond om een stukje huid tussen zijn lippen te nemen en het bloed omhoog te zuigen. Ethan voelde hoe Connor’s schouder zich iets omhoog trok, maar Connor deed nog geen aanstalte om hem weg te duwen, dus ging Ethan nog even verder. “Sh-shit,” klonk het zacht kreunend wat Ethan enige voldoening gaf en hem zei dat Connor het inderdaad niet erg vond. Hij voelde de greep rond hals versterken en voelde de ademhaling tegen zijn voorhoofd, maar desondanks alles tekens dat Connor er van genoot en wellicht meer wou, nam Ethan gas terug. Hij plaatste nog een paar kusjes in diens hals, waarna hij met zijn gezicht voor die van Connor vroeg. Met een kleine grijns vroeg hij hem hoe hij het had gevonden. De brede glimlach rond Connor’s lippen zei eigenlijk al genoeg. “Amazing,” bevestigde Connor Ethan’s vermoedens op een sensuele toon. Ethan grijnse nog lichtjes en zuchtte even, genietend van het moment. Hij wou het moment nog niet tot een einde brengen, maar wist ook dat hij niet veel verder kon gaan. Wellicht zou hij de jongen nog een paar kusjes kunnen geven, maar hij wist niet of hij zich daarna nog kon inhouden. Het was waarschijnlijk beter om het hier bij te laten. Ethan werd ruw uit zijn gedachten getrokken zodra er een hand op zijn borstbeen werd geplaatst. Ethan keek verbaasd van de hand naar Connor, die hem nu weg van hem duwde. Al snel veranderde de verbaasde blik in een begripvolle blik en knikte hij even. Het teken was duidelijk en het was ook de slimste keuze. Ethan zette zich terug neer tegen de leuning van de bank en wou de conversatie van eerder weer op pakken, maar toen klom Connor plots boven op zijn schoot. Beduusd keek Ethan de jongen aan. ”Connor what are you-,” probeerde Ethan, maar staakte zijn zin zodra Connor zijn gezicht in zijn hals stak. Ethan slikte eens, voelde hoe de sensatie, verlangen en kriebels weer net zo hard terug kwamen. Ethan legde een hand op Connor’s schouder. Hij wou de jongen zeggen dat hij dit niet hoefde te doen. Hij was bang dat Connor zich nu verplicht voelde om hetzelfde bij hem te doen. Of om verder te gaan. Iets wou Ethan wou voorkomen aangezien ze geen relatie hadden en de jongen het waarschijnlijk enkel deed uit nieuwsgierigheid en niet uit romantische gevoelens of verlangens. Ethan opende mond en wou het zeggen, maar toen nam Connor al het initiatief om zijn lippen in Ethan’s hals te plaatsen. Ondanks het feit dat Ethan wel vaker zo intiem was geweest met een persoon en wist hoe goed het kon aanvoelen, werd Ethan alsnog overvallen door het vreemde maar o zo geweldige gevoel dat zijn aderen binnen drong. Hij voelde hoe het verlangen toe nam en hij het niet meer voor elkaar kreeg om de jongen te stoppen. Het voelde te goed aan en Ethan kon er met zijn hoofd niet bij waarom. Hij was toch wel vaker gezoend, ook daar, dus waarom voelde het nu tienmaal fijner aan? Een snelle ademhaling klonk uit zijn mond die nog altijd wat open stond. Hij greep de schouder van Connor wat strakker vast, alsof hij de jongen alsnog wou weg duwen, maar daar dacht hij al lang niet meer aan. De jongen leek Ethan’s voorbeeld perfect te volgen en zoog uiteindelijk aan een stukje huid, waardoor een kreun Ethan’s mond verliet en hij zijn ogen genietend sloot. Goed, sprak hij tegen zichzelf, een onschuldige zuigzoen kon geen kwaad toch? Ethan had dan ook gedacht dat het hierbij bij zou blijven en dat Connor het stukje huid zou loslaten, maar tot zijn verbazing bleef de jongen door gaan. Het leek erop dat de, eerst zo onschuldige jongen, nu de smaak te pakken had en er meteen volop voor wou gaan. Connor’s lippen zwierven over heel Ethan’s hals heen. Het voelde ontzettend goed, waardoor Ethan enkel zijn hoofd gehoorzaam draaide en een zachte kreun hier en daar liet op de moment dat het echt goed voelde. Maar desondanks de sterke optimisme van Connor, had de jongen het nog niet helemaal onder de knie. Pijnlijk opende Ethan even een oog zodra hij Connor’s tanden iets te hard over zijn huid voelde gaan terwijl de jongen nu afdwaalde naar net boven zijn sleutelbeen. Ethan probeerde zich opnieuw te ontspannen en te genieten van het gevoel. Hij ging er immers vanuit dat het een simpele fout was en Connor het niet nogmaals zou doen, maar toen voelde hij een tweede steek, en een derde en een vierde. Uiteindelijk kon Ethan niks anders dan zijn andere hand ook te zetten op Connor’s schouder en de jongen iets weg te duwen zodat ze elkaar weer in de ogen aan konden kijken. ”That was nice,” sprak Ethan met een gemoedelijke glimlach, de pijn eronder te verbergen. ”But a bit too rough towards the end,” vervolgde Ethan met een ongemakkelijke glimlach terwijl hij Connor aankeek. Hij wou voorkomen dat Connor meteen dacht dat hij iets drastisch fout had gedaan en dus vestigde hij al zijn aandacht op de jongen om ervoor te zorgen dat de jongen ook wist dat hij hem ook heerlijk had laten voelen. Daardoor had hij zelf niet door dat er inmiddels een paar krassen en wondjes ontstaan waren in zijn hals, waar hier en daar wat bloed uit sijpelde.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connor

avatar

Aantal berichten : 61
Registratiedatum : 21-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Aftermath   za jul 14, 2018 2:00 am



CONNOR
I think, therefore I am
Zonder twee keer na te denken was de jongen op de schoot van de man gaan zitten en had zijn hij zijn gezicht in diens nek verborgen. Ethan leek even verbijsterd door zijn acties en wilde in eerste instantie vragen naar waar hij in hemelsnaam mee bezig was—maar staakte al snel zijn vraag toen Connor zijn lippen in zijn nek plaatste. Hij voelde hoe de jongeman een hand op zijn schouder plaatste, maar veel dacht Connor er niet bij. Hij duwde hem immers er niet mee weg, waardoor hij niet vermoedde dat Ethan niet wilde dat hij dit deed. Zo goed mogelijk probeerde hij Ethans acties te kopiëren. Hij begon zachtjes zuigend, soms een speelse lik en geregeld even de rillende hardheid van zijn tanden. Met gespitste oren nam hij waar hoe er een zachte kreun van de mans lippen ontsnapte, wat hem motiveerde. Dat betekende dat hij genoot right. Even blikte hij omhoog naar de mans gezicht, zover hij deze kon zien vanuit zijn positie, en besloot verder te gaan benieuwd of hij nóg een hevigere reactie uit hem kon krijgen. Nieuwsgierig besloot hij verschillende plekjes uit te proberen, overal en nergens op Ethans hals en nek. De android had totaal niet door dat hij wellicht de grenzen overschreed door het gebruik van zijn tanden, of überhaupt al de hoeveelheid zuigzoentjes die hij achterliet. Hij had zich volledig gefocust op zijn missie om het gevoeligste plekje in de mans nek te vinden waardoor de rest totaal langs hem heen leek te vliegen. Alsof hij een waas voor zijn ogen zag, net als een jachthond die zijn prooi in het vizier had waarbij allesbehalve het dier op de achtergrond wegvaagde. De snelle ademhaling en de verstevigde grip op zijn schouder stimuleerde Connor alleen maar om verder te gaan, denkend dat hij perfect bezig was en totaal geen pijn aanrichtte. Verward sputterde hij dan ook kort tegen toen hij een druk voelde op zijn schouder, maar gaf uiteindelijk mee toen hij tot de realisatie kwam dat Ethan wilde dat hij stopte. Connor rechtte zijn rug terwijl hij nog steeds op Ethans schoot zat en keek hem gemoedelijk aan met zijn zachte bruine ogen waarbij hij een zachte maar licht onzekere glimlach liet zien. Waarom had de man hem weggeduwd, had het toch niet zo lekker gevoeld als Connor dacht dat het voelde? Wilde de man slapen? Duizenden opties vlogen door zijn hoofd terwijl hij in Ethans ogen groef naar antwoorden, niet eens doorhebbend dat het antwoord zich recht op zijn lippen bevond. Een vage bloedvlek afkomstig van Ethans nek bevond zich op zijn lippen wat hij zelf niet doorhad. “That was nice,” constateerde Ethan met een glimlach waardoor Connors onzekerheid ietwat wegebde, was het toch niet zo slecht als hij had gevreesd toen de man hem wegduwde. “But a bit too rough towards the end,” vervolgde de man met een glimlach waar de ongemakkelijkeheid vanaf spatte. Te ruig? Lichtelijk verward keek de android hem aan alvorens hij zijn ogen liet afdwalen naar de man zijn nek. Zijn ogen vergrootte zich lichtjes toen hij zag wat voor een ravage hij had aangericht. Wat eerst een mooie egale blanke nek was, was nu bont van de zuigzoentjes. Het bleef echter niet alleen daarbij, hij meende zelfs bloed te spotten dat opwelden uit sommige plekjes. Shit. Doordat hij zijn analysesysteem had uitgeschakeld had hij helemaal niet doorgehad dat hij als een bloedzuiger aan de mans nek had gehangen, écht proeven kon hij namelijk nog steeds niet, waardoor hij niet doorhad gehad dat hij al die tijd al zijn bloed aan het opslurpen was. Schamend dat het wat uit de hand was gelopen wendde Connor zijn blik af. “I’m sorry, I-I got a bit carried away I think,” stamelde hij en vervloekte zichzelf dat hij zo ruig was geworden. Waarom had hij het dan ook niet bij één simpel zuigertje kunnen laten zoals Ethan? Waarom moest hij zo nodig weer doorgaan terwijl hij eigenlijk géén idee had waar hij mee bezig was? Een diepe zucht verliet zijn kunstmatige longen terwijl hij voorzichtig zijn vinger langs de ergste wond liet glijden en het zorgvuldig inspecteerde. Hij wilde niet dat de jongen per ongeluk een ontsteking zou oplopen doordat hij zich niet had kunnen inhouden. “I’ll- I will disinfect it, do you have any disinfectant, gauze, bandages, or whatever?” vroeg de jongeman terwijl hij hem aankeek met een verontschuldigende blik. In zijn ogen waren mensen maar zwakke machines die bij het minste geringste al uitgeschakeld waren, waardoor zijn schuldgevoel momenteel enorm was en hij hem graag wilde helpen door erger te voorkomen. “My, my taste buds never really worked like they’re supposed to, already since I was a child, so I didn’t taste the…blood, so I didn't know I was going too for” ratelde hij vervolgens nerveus en gespannen om Ethan duidelijk te maken dat het echt niet expres ging. Connor mocht de jongen graag, ook al had hij wat biertjes achter de kiezen momenteel, en wilde niet dat dat zomaar verloren zou gaan doordat hij iets door het lint was gegaan met experimenteren.

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 63
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Aftermath   za jul 14, 2018 4:41 pm







Tot Ethan’s verbazing had Connor uit zichzelf besloten om Ethan dezelfde behandeling te geven die Ethan de jongen zojuist had gegeven. Ethan wou de jongen stoppen. Hij wou hem zeggen dat hij zich niet geforceerd moest voelen om hetzelfde terug te doen. Hij wist dat er veel mensen waren die een schuld gevoel kregen als zij iets fijn ervaarde en de ander niet, de meeste mensen wouden het schuldgevoel afbetalen door hetzelfde terug te doen, maar vaak waren zij er zelf nog niet aan toe. Ethan had zelf vaak genoeg in hun schoenen gestaan, vooral toen hij nog jonger was en nog nieuw was in de intimiteit, en wou dus voorkomen dat Connor zich nu in die situatie bevond. Echter kon hij de jongen niet meer stoppen zodra Connor zijn lippen in zijn hals zette. Ondanks het feit dat Ethan al vaker lippen in zijn hals had gevoeld, leek het paar van Connor veel meer gevoelens teweeg te brengen. Alsof hij het toch de eerste keer was dat hij dit beleefde. Overdonderd door de nieuwe en sterkere gevoelens, kon Ethan zijn rationaliteit niet meer volgen. Zijn gevoelens waren te sterk. Wanhopig had hij nog een hand op Connor’s schouder gelegd, maar voelde het te goed aan om de jongen daadwerkelijk weg te duwen. Ethan kon een paar kreunen dan ook niet onderdrukken terwijl hij zijn ogen al genietend had gesloten. Zijn ademhaling was gejaagd en Ethan was geheel ontspannen tot het moment dat er plots een scherpe pijn door hem heen ging. Wat geschrokken van de steek opende Ethan een oog, al snel concluderend dat Connor waarschijnlijk even ongelukkig had gedrukt met zijn tanden op een verkeerde plek. Er vanuitgaand dat het een fout was, die makkelijk te voorkomen was, sloot Ethan al snel weer zijn ogen en probeerde hij zich te ontspannen, maar de steken bleven komen. Hoe lekker het eerst ook had aangevoeld, Ethan kon nu niks anders dan de afstand op zoeken. Zodra de twee elkaar aankeken was het overduidelijk dat de jongen zich van geen kwaad bewust zat. Het lag Ethan zwaar op de maag dat hij het ijs moest breken voor de jongen, maar hij moest de jongen toch echt zeggen wat er aan de hand was. Zo voorzichtig mogelijk zei hij tegen de jongen dat het heerlijk had aangevoeld, maar dat het uiteindelijk iets te ruig was geworden. Ondertussen had Ethan het bloed op diens lippen opgemerkt en kon zo ook concluderen dat zijn hals er behoorlijk gehavend uit kon zien. Toch behield hij al zijn aandacht op de jongen om diens reactie te peilen. Hij wou voorkomen dat de jongen dacht dat hij dom was of een idioot. Connor had het immers zo goed gedaan. Hij wou de fouten niet de glorie overschaduwen. Even keek Connor hem verward aan. Hij leek het niet door te hebben waar Ethan het over had. Zodra de jongen zijn blik op Ethan’s hals richtte, leek het besef in te dalen. Connor’s ogen vergrootte zich, wat Ethan’s gedachten bevestigde dat zijn hals er best ruig uit kon zien op het moment. Het was maar goed dat hij niet meer met mensen werkten, anders had hij een manier moeten vinden om zijn hals te verbergen. De bezorgdheid die in Ethan’s lichaam borrelde werd sterker, zodra de jongen zijn blik afweek. “I’m sorry, I-I got a bit carried away I think,” stamelde Connor. Gedreven door de bezorgdheid legde Ethan al snel weer zijn hand tegen diens gezicht aan. ”Hey, it’s alright. You didn’t intend to do it and it did feel amazing,” probeerde Ethan de jongen gerust te stellen terwijl hij de kijkers van de jongen probeerde te vangen met zijn eigen geruststellende blik. Een zucht was te horen. Ethan volgde de hand van de jongen die richting zijn hals ging. Hij voelde hoe Connor zijn vinger liet gaan langs een wond en kreeg de neiging om zijn hals ervan weg te trekken, maar hield zich in aangezien hij Connor erop vertrouwde dat hij hem niks aan zou doen. Connor leek de wond grondig te bekijken voordat hij verder sprak. “I’ll- I will disinfect it, do you have any disinfectant, gauze, bandages, or whatever?” vroeg de jongen nu terwijl hij Ethan aankeek met een verontschuldigende blik. Ethan glimlachte wat, een nieuwe poging om de jongen gerust te stellen. ”I’ll get the first aid kid soon, but don’t worry too much. I won’t die from it. It’s just some scratches,” sprak Ethan, ook al had hij zelf de wonden nog niet gezien die de jongen per ongeluk had aangericht. Ethan was dankzij zijn werk echter wel iets gewend en was er dus vrijwel zeker van dat dit bijna tot niks stond van wat hij normaal beleefde op een normale werkdag. “My, my taste buds never really worked like they’re supposed to, already since I was a child, so I didn’t taste the…blood, so I didn't know I was going too for” legde Connor op een nerveuze en gespannen manier uit. Ethan knikte en keek de jongen vervolgens even warm glimlachend aan. Voor een moment zweeg hij, totdat hij zijn duim langs diens lippen liet gaan, het bloed zo eraf vegen. ”It’s too bad you didn’t taste our delicious kisses then,” sprak Ethan op een gedempte toon met een kleine grijns. Even keek hij naar Connor’s lippen, alweer geneigd zijn om hem te kussen, maar liet zijn aandacht varen naar zijn duim om het te voorkomen. Hij likte het beetje bloed van zijn duim en sloeg vervolgens zijn armen om Connor’s middel heen om de jongen van zijn schoot af te tillen en naast zich te zetten op de bank. Ethan kwam vervolgens recht, weer even wankelend doordat hij opnieuw was vergeten dat hij nog altijd wat alcohol in zijn lichaam had. Zodra hij zeker wist dat hij stabiel was, begon hij terug te lopen naar de keuken. Ditmaal voor de zoektocht naar de EHBO doos die hij hopelijk nog ergens in de buurt had liggen. Meestal spoelde hij zijn wonden enkel af en wikkelde hij er wat verband om heen. Als het echt ernstig was ging hij wel naar een dokter. Je kon zeggen dat hij er zelf behoorlijk lax in was, waardoor hij al verschillende littekens op zijn lichaam had zitten. Na het vierde kastje doorzocht te hebben, vond hij dan eindelijk de welbekende rode kist achterop de blank van de vijfde kast. Hij moest wat lege pakken koekjes en flessen weg schuiven om uiteindelijk bij de kist te kunnen. Hij veegde de stof van het kistje in de hoop dat het er nog op leek dat het goed werd onderhouden, waarna hij terug liep naar de woonkamer om zich weer neer te zetten op de bank. Hij opende het kistje en keek zelf even snel naar alles wat erin zat. Alles zat natuurlijk nog mooi in het plastic, doordat hij het zelf nauwelijks gebruikte. Het meeste verband was uit de kist geroofd met nog een enkel zielig rolletje over dat net genoeg moest zijn voor zijn hals, moest het echt nodig zijn om het te binden. Zelf ging Ethan er vanuit dat het wel mee viel. Heel misschien moest hij het ontsmetten en hier en daar een pleister op, maar het leek hem niet dat hij dood zou bloeden als hij er nu niks aan deed. Echter keek hij ook wat hulpeloos naar de verschillende hulpmiddelen die in de doos zaten. Hij had er zelf helemaal geen verstand van, waardoor hij zijn wonden altijd lax verzorgde. Hij was ook te koppig om er tijd aan te besteden. Hij had geen tijd om te besteden aan de wonden. Als hij kon staan en een geweer kon afvuren, dan kon hij terug aan het werk. Niet goed wetend hoe hij moest beginnen, bleef hij daarom enkel naar het kistje op de tafel kijken.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connor

avatar

Aantal berichten : 61
Registratiedatum : 21-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Aftermath   za jul 14, 2018 10:27 pm



CONNOR
I think, therefore I am
.
Beduusd waren zijn ogen vastgenaaid aan Ethans nek, met name aan de ergere verwondingen  die hij had aangericht. Als hij het überhaupt verwondingen zou kunnen noemen. Uit de hand gelopen liefdesbijtjes? Of had er geen liefde gezeten in hun spel? Naar zijn idee was liefde altijd iets wat dieper zat dan het oppervlakkige kusjes geven die mensen elkaar altijd gaven, maar wát het precies was en wanneer je het zo kon noemen kon hij niet goed bevatten. In zijn ogen was liefde een vaag concept waarvan hij niet wist of hij überhaupt ooit er de ware betekenis van zou achterhalen. Meteen had Connor zich verontschuldigd nadat hij zag wat hij de man had aangedaan en wendde zijn blik af, zijn schuldgevoel overduidelijk van zijn gezicht afleesbaar. Een bezorgde blik tekende de man terwijl hij zijn hand aan de zijkant van Connors gezicht plaatste waardoor hij kort zijn ogen sloot. ”Hey, it’s alright. You didn’t intend to do it and it did feel amazing,”stelde hij hem gerust wat een zwakke glimlach activeerde op de android zijn gezicht. Dat de stukjes zonder dat hij zijn tanden gebruikte blijkbaar wél goed voelde stelde hem gerust. Had hij de eerste keer toch niet helemaal verneukt. Het maakte de wondjes die hij had aangericht echter niet ongedaan. Voorzichtig liet de robot zijn vingers rondom het ergste wondje heen glijden, het bloed eruit sijpelend. Om infectie te voorkomen zou het behandeld moeten worden, hij zou het zichzelf niet kunnen vergeven als de man een of andere ziekte opliep doordat de wonden die hij had aangericht verwaarloosd waren, waardoor hij voorstelde om het voor hem te desinfecteren. Over het behandelen van allerlei letsel was van begin af aan in zijn systeem geprogrammeerd doordat het werk dat hij had uitgevoerd enorm uit de hand kon lopen. Om tot in de details te weten hoe gewond geraakten mensen behandeld moesten was een must in zijn gebied. Hij was vergelijkbaar met een volleerd dokter die jaren ervaring had, alleen had hij er nooit een letter voor hoeven te lezen. ”I’ll get the first aid kid soon, but don’t worry too much. I won’t die from it. It’s just some scratches,” bagatelliseerde de man de situatie. Een frons ontstond op Connors gezicht door zijn houding jegens de situatie. “Well, if you did not get a tetanus shot within the past ten years and get an infection due to neglection of the wounds, you actually can in fact die from a human bite if you do not receive the right treatment,” ontkrachtte Connor de mans standpunt binnen een milliseconde dat hij er niet aan dood zou gaan. Een doodserieuze blik stond op zijn gezicht terwijl hij Ethan aankeek waardoor het duidelijk werd dat hij geen grapje maakte. Natuurlijk kon de man niet écht doodgaan vanwege een mensenbeet omdat Connor simpelweg geen echt mens was, maar dat hoefde de man dan ook weer niet te weten. Hoe dan ook, het kon nooit kwaad om wonden te desinfecteren. Er hoefde maar één klein vies bacterietje op te landen en het was foute boel, en gezien de hygiëne in Ethans huis was die kans bovengemiddeld.

Uiteindelijk had de android de man een smoesje uitgelegd dat zijn smaakpapillen van kinds af aan al niet optimaal hadden gewerkt, als verklaring waarom het proeven van het bloed hem totaal voorbij was gegaan. Door de warme glimlach die Ethan hem vervolgens schonk verliet de spanning die zich had opgebouwd in zijn lichaam hem een beetje. De man liet zijn duim over zijn lippen gaan om een beetje bloed er vanaf te vegen. Meteen schoten de jongens haren weer overeind door de tintelingen die het teweegbracht, maar keek peinzend naar de rode veeg op de man zijn duim. ”It’s too bad you didn’t taste our delicious kisses then,” sprak Ethan plagend waardoor Connors ogen iets groter werden. Shit, dat had hij natuurlijk gemist, de smaak die erbij kwam kijken. Had hij naar een machine gesmaakt? Hoe zou Ethan smaken? De nieuwsgierigheid borrelde tezamen met frustratie in hem op, maar nog voordat hij er verder op kon ingaan werd hij van Ethans schoot getild en kwam de man recht waarbij hij moest wankelen door de alcohol. Vrijwel meteen kwam Connor ook overeind en pakte hem voorzichtig bij zijn zijdes vast om te voorkomen dat hij zou vallen. Toen de man zijn balans weer had gevonden liep deze richting de keuken. Fronsend keek Connor hem na, ging hij nu echt nog een biertje uit de koelkast winnen? Niet goed wetend of hij nu moest blijven staan besloot hij toch maar weer op de bank te gaan zitten. Tot zijn opluchting zag hij vanuit de woonkamer dat hij niet nog een flesje uit de koeling graaide, maar leek te zoeken naar een EHBO-doos. Het duurde even, maar uiteindelijk kwam er toch een verstofte rode doos uit de kast tevoorschijn. Verbaasd keek Connor naar het design van de doos, hij herkende het niet. Hoe oud was dat ding wel niet als hij het design nog nooit gezien had? Nieuwsgierig keek Connor naar het prehistorische ding toen Ethan weer naast hem kwam zitten. “That’s an old one, bet even an RT600 android has never ever seen such an oldie,” grapte hij, doelend op een van de eerste androids die jaren voor zijn ‘geboorte’ tot leven was gebracht. De android zijn ogen scande de inhoud van het kistje nadat Ethan deze had geopend. Het meeste was zelden tot nooit gebruikt, op het verband na, maar zijn zijn analyses vertelden hem dat wat over de datum kon gaan wonderbaarlijk nog net binnen de tijd zat. Hij had geluk. Even keek Connor de jongeman aan die verloren naar het doosje aan het staren was. Lichtelijk geamuseerd keek hij hem aan doordat zijn gezicht boekdelen sprak. Het verband was bijna op, maar naar zijn gevoel had de man geen idee hoe hij de rest van de inhoud moest gebruiken. Geamuseerd schudde Connor zijn hoofd. “You have no idea how to use, like, ninety percent of the content do you?” betrapte hij hem met een geamuseerde twinkeling in zijn ogen terwijl hij voorover boog en de spullen die hij nodig had uit het plastic te halen. “Funny, since you’re almost out of bandages but never touched the rest of the kit, seems to me like you haven’t been treating your wounds properly mister Grossworth,” speculeerde hij terwijl hij allang doorhad dat de man niet alleen coulant was met de hygiëne van zijn huis, niet doorhebbend dat Ethan zelf zijn eigen achternaam geen enkele keer had laten vallen. Connor kwam uiteindelijk overeind en liep in de richting van de keuken waar hij enkele kasten opentrok totdat hij de handdoeken had gevonden. Hij pakte diegene eruit die het schoonst en zachtst oogde waarna hij deze natmaakte met lauwwarm water uit de kraan. Het duurde even voordat het water warm genoeg was, maar eenmaal de handdoek nat genoeg was liep de android terug naar de woonkamer en nam weer plaats naast Ethan. Voorzichtig depte hij de open wonden schoon met de handdoek om vervolgens de handdoek aan de kant te leggen. Vervolgens pakte hij het ontsmettingsmiddel uit de verbanddoos en een watje waar hij het opdeed. “This might sting a little,” waarschuwde hij Ethan door hem eventjes aan te kijken voordat hij zich weer richtte op de wonden in zijn nek. Met zijn rechterhand ontsmette hij de wondjes terwijl hij met zijn linkerhand zachtjes het deel van de man zijn nek masseerde wat gespaard was gebleven om de spanning die het bijtende goedje zou creëren hopelijk wat te verminderen. “What did I taste like?” besloot Connor uiteindelijk te vragen om de man nog meer af te leiden van het ontsmetten, terugkomend op zijn opmerking dat hij hun ‘delicous kisses’ had gemist door zijn gebrek aan het vermogen te kunnen proeven. Vragend zocht Connor met een zwakke glimlach Ethans kijkers op. Uiteindelijk was ook het ontsmetten gedaan en vervolgens wat gaasjes uit de doos. Hij inspecteerde de wondjes nogmaals en knipte vervolgens de gaasjes in letterlijke de perfecte maat voor elk wondje, geen millimeter te groot maar ook zeker niet te klein. Zorgvuldig plakte hij de wondjes vervolgens af zodat er geen vuil noch bacteriën bij konden komen. “There you go,” sprak hij terwijl hij het nogmaals inspecteerde en tevreden knikte. “This will do,” sprak hij terwijl hij vervolgens overeind kwam en de EHBDO-doos begon in te pakken en het afval met zijn vrije hand begon te verzamelen.

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 63
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Aftermath   zo jul 15, 2018 11:29 am







Connor leek zich ontzettend schuldig te voelen onder de situatie. Ethan wou voorkomen dat de jongen dacht dat hij het helemaal verkeerd had gedaan en vertelde de jongen daarom dat het, voor het bijten, heerlijk aan had gevoeld. Het leek erop dat de jongen zich er iets beter door voelde, maar nog altijd bleef deze bezorgd om de wonden die zich op Ethan’s hals bevonden. Ethan probeerde ook dat af te schudden door te zeggen dat het maar een paar simpele wondjes waren en hij er zeker niet dood aan zou gaan. Hij hoopte hiermee het laatste beetje onzekerheid en bezorgdheid weg te nemen, maar Connor nam Ethan’s woorden niet aan. “Well, if you did not get a tetanus shot within the past ten years and get an infection due to neglection of the wounds, you actually can in fact die from a human bite if you do not receive the right treatment,” ontkrachtte Connor Ethan’s argumenten. Ethan keek verbaasd op door het feit dat Connor deze feiten zo snel kon op drammen. Ethan was zich er ergens wel bewust van dat hij degene hier was die alcohol op had en daardoor traag kon reageren, waardoor de mensen om hem heen sneller konden reageren in zijn point of view, maar dit was echt onmenselijk snel. Het duurde dan ook niet lang voordat een frons op zijn voorhoofd ontstond. ”You’re sure you don’t have a degree or something? You sound like a doctor,” sprak Ethan wat argwanend. Nog even keek hij de jongen wat onderzoekend aan, waarna hij het onderwerp besloot te laten gaan. De twee wisten immers nog zoveel niet van elkaar. Voor hetzelfde geld had de jongen een volledige opleiding in medische kunde gedaan, maar had hij deze niet kunnen afronden door omstandigheden. Ethan wou de jongen niet forceren om informatie vrij te geven die de jongen liever voor zichzelf hield. Anders was het wel cru dat Ethan niet wou praten over zijn zoon.

Ethan besloot om maar de EHBO-doos te halen, aangezien het duidelijk was dat Connor dit niet onverzorgd voorbij liet gaan. Ethan was zelf iemand die vrijwel nooit zijn wonden op de goede manier verzorgde. Hij zorgde er meestal voor dat het bloede stopte en ging vervolgens verder met het leven. Hij had geen zin om eeuwig stil te blijven staan bij de wonden die hij elke dag geheid kreeg. Wankelend kwam de man recht en keek even verbaasd op zodra Connor ook recht kwam en hem even ondersteunde. Ethan glimlachte warm en dankbaar naar de jongen, alvorens hij zich opnieuw naar de keuken begaf. Ditmaal echter niet om meer bier te pakken, maar op zoek te gaan naar de EHBO-doos die hij ooit eens had aangeschaft. Hij had de eerste hulps doos aangeschaft toen hij zelf nog jong was en net op zichzelf was gaan wonen. Volgens zijn ouders was het een must om zo iets in huis te hebben. Het zou altijd van pas komen. Het verband in de doos kwam inderdaad wel van pas, maar de andere spullen in de doos had hij nog nooit gebruikt. Hij wreef het stof van de doos in de hoop dat het er nog een beetje gebruikt uit zag, waarna hij terug de woonkamer in liep en de doos op de tafel voor de bank neerzette. Connor had wat verbaasd gekeken naar de doos. In eerste instantie snapte Ethan niet waarom, maar al snel maakte Connor zijn blik duidelijk door middel van een grapje. “That’s an old one, bet even an RT600 android has never ever seen such an oldie,” grapte de jongen. Ethan keek even wat verbaasd, begreep in eerste instantie de grap niet, aangezien hij verder geen verstand had van androids. Hij wist enkel hoe hij de krengen moest uitschakelen en dus waar diens zwakke plekken lagen. Bij het woord ‘androids’ stonden zijn nekharen al meteen weer recht overeind. Het was overduidelijk dat het onderwerp gevoelig lag. Hij wist echter ook dat Connor enkel een onschuldig grapje probeerde te maken, dus probeerde Ethan zijn eeuwige frustratie in toom te houden. ”Well don’t call me old,” reageerde Ethan daarom flauw, in een poging de sfeer niet geheel te verpesten met zijn slechte relatie met androids. Ondertussen opende Ethan de doos en wou aan de slag gaan om niet te lang te blijven hangen op het onderwerp, maar staakte zijn handelingen zodra hij zich besefte dat hij de producten niet gebruikte voor een rede. Hij had geen flauw benul hoe je een wond goed moest ontsmetten en behandelen. Hij wist enkel hoe hij wonden moest verbinden, wat je kon zien aangezien enkel het verband niet onaangeraakt was gebleven. Wat ongemakkelijk en schamend bleef Ethan naar de verschillende spullen in de doos kijken. Zijn hoofd zou nog net niet rood worden van het denkproces. Misschien kon hij nog met een beetje goede observatie erachter komen wat hij moest gebruiken, maar dat was natuurlijk te weinig informatie. Ethan keek op van zijn peinzende gedachtes zodra hij Connor zijn hoofd zag schudde in zijn ooghoek. “You have no idea how to use, like, ninety percent of the content do you?” betrapte Connor hem, duidelijk geamuseerd bij Ethan’s hulpeloze blik. Ethan keek even verbaasd, waarna hij wat ongemakkelijk aan zijn achterhoofd krabde en knikte. ”I never learned the basics of it,” gaf Ethan toe terwijl hij toekeek hoe de jongen al het initiatief nam om een paar spullen uit hun plastic velletje te halen. Betekende dit dat Connor de taak op zich nam? Ethan slaakte een opgeluchte zucht bij die gedachten en besloot voor deze ene keer zijn koppige kant niet in de weg te laten zitten. De gedachte dat Connor hem zou verzorgen bracht dan ook iets warms met zich mee. Iets gemoedelijks dat Ethan al een lange tijd niet maar had gevoeld. Ethan was meestal degene die voor anderen zorgde. Het voelde fijn om eens aan de andere kant van het spectrum te zitten, maar het voelde ook ergens ongemakkelijk om de touwtjes zo uit handen te geven. “Funny, since you’re almost out of bandages but never touched the rest of the kit, seems to me like you haven’t been treating your wounds properly mister Grossworth,” nam Connor al snel de conclusie. Ethan grinnikte zachtjes en knikte. ”Well I sincerely apologize mister-,” Even viel Ethan stil, waarna hij zijn blik op Connor richtte. ”What is your last name?” vroeg Ethan nu onderzoekend. Hij vond het best opmerkelijk dat hij diens achternaam nog niet eens wist, terwijl de twee al zo close waren geweest. Even volgde Ethan Connor met zijn ogen die richting de keuken liep. Toen pas drong het tweede besef aan. ”And how did you know mine?” mompelde Ethan nu bedenkelijk. Hij wist toch vrijwel zeker dat hij zijn achternaam niet had gezegd. Wellicht had hij het ergens laten vallen of had Connor één van de vele brieven gevonden van de gemeente met zijn volledige naam erop. Ondanks het feit dat Ethan het opmerkelijk vond, besloot hij er niet verder op in te gaan. Op het moment was Ethan niet helder genoeg om er goed over na te denken en hij wist dat het dus enkel voor frustratie zou gaan zorgen als hij het wel probeerde. Ethan richtte zijn blik op het half lege bier flesje en nam er zwijgend een paar slokken van terwijl hij de jongen hoorde rommelen in de keuken. Ethan had op zich weinig te verbergen en vond het daarom niet erg als iemand, die hij nog niet goed kende, in zijn huis aan het rommelen was. Zolang ze maar niet begonnen te klagen over de rommel of vragen begonnen te stellen over zijn baan of verleden, was het helemaal goed. Ethan keek op zodra Connor terug de woonkamer in liep met een handdoek in zijn hand. Ethan zette het lege flesje terug op de tafel en bleef geduldig zitten op de bank. Hij hief zijn hoofd wat zodra zijn hals goed bloot lag. Voorzichtig voelde hij de natte handdoek op zijn hals drukke. Zwijgend keek Ethan naar voren. Hij kon jammer genoeg zijn blik niet op de jongen vestigen door de manier waarop ze zaten, anders had Ethan de jongen al lang een tijd aangestaard. De handdoek werd weg gelegd en een watje, met daarop één of ander goedje van één van de flesjes die in de doos hadden gezeten, werd ervoor vervangen. Ethan keek voor een moment licht achterdochtig naar het watje dat langzamerhand steeds dichterbij kwam. Uiteindelijk kon Ethan niks anders meer dan voor zich uit kijken en afwachten. “This might sting a little,” waarschuwde Connor hem, waarna de jongen de wonden begon schoon te deppen. Ethan knarste zijn tanden op elkaar zodra hij zijn wonden voelde steken. ”This is the fucking reason why I don’t do this,” murmelde Ethan tussen zijn op elkaar geklemde kaken, ook al was zijn argument pure bullshit. Hij deed het niet omdat hij lui en koppig was, dat waren de enige twee redenen. Tegen dit beetje pijn kon hij wel tegen. De hand die zijn andere kant van zijn hals wat masseerde, liet zijn hoofd iets meer die kant op kantelde. Het liefst wou hij dat de jongen enkel die hand nog gebruikte en het hierbij liet voor zover het behandelen van zijn wonden. Hij wou gewoon weer genieten van zijn aanwezigheid en niet van de domme behandelingen die volgens Connor genoodzaakt waren. “What did I taste like?” klonk de vraag die Ethan uit zijn gedachtes haalde en hem dus afleidde van de stekende pijn in zijn wonden. Ethan richtte zijn blik met wat onhandigheid op Connor en grijnsde wat. ”Hmm,” begon Ethan. Even richtte hij zijn blik weer naar voren. Hij liet zijn lippen even langs elkaar heen gaan. Hij probeerde zich de zalige lippen van de jongen weer in te beelden en sloot daarom even zijn ogen. ”They tasted very.. nice,” sprak Ethan wat zweverig op de gevoelens die al kwamen kijken bij enkel het inbeelden van hun kus. Echter besefte Ethan al snel dat Connor waarschijnlijk niet veel had aan deze informatie, aangezien ‘nice’ nogal nietszeggend was. ”You tasted very sweet. It was a new flavor, but also a bit familiar. You tasted like a sweet sugar dessert that I only want more off. Like a drug that I shouldn’t be using, but that’s too fucking good to be left unused,” bracht Ethan de vergelijkingen en uitleg nu een stuk sneller, maar ook dromerig, uit. Het was overduidelijk dat hij mee wordt genomen op een reis door de gevoelens die op borrelde zodra hij erover sprak. De alcohol hielp daarbij erg mee en zorgde ervoor dat hij pas weer op keek van zijn gedachten zodra Connor het vervelende werkje stopte. Even keek Ethan nog vernietigend naar het watje dat werd weggelegd. Hij was er nu wel zeker van dat hij dit niet nog een keer wou mee maken. Ook omdat dit nog kleine wondjes waren. Met de grotere wonden die hij normaal mee maakte, zou het dus enkel meer pijn opleveren. De doktoren zouden waarschijnlijk minder klagen als hij het wel deed, maar de doktoren kregen betaald om zijn wonden te verzorgen, dus ze moesten niet klagen dat Ethan hen meer werk gaf. Het volgende product dat werd gebruikt uit de rode doos was het gaas. Iets waar Ethan op zich mee bekend was, de doktoren gebruikte het vaak genoeg, maar zelf wist hij nooit goed waarvoor het werd gebruikt. Het gaas werd zorgvuldige in perfecte vormen geknipt. Als Ethan sober was geweest had hij er verbaasd van op gekeken, op het moment fantaseerde hij enkel over hoe Connor als kind waarschijnlijk erg goed was geweest in het knutsel uurtje op de kinderschool. In tegenstelling tot Ethan, die nog niet eens een fatsoenlijk rondje kon uitknippen. Ethan keek naar voren zodra de gaasjes werden aangebracht op de wondjes. “There you go,” klonk het. Ethan keek even opzij naar Connor die uiteindelijk goedkeurend knikte. “This will do,” concludeerde Connor en begon vervolgens de spullen weer op te ruimen. Ethan liet voorzichtig zijn vingers langs de verzorgde wonden gaan. Het was net alsof hij even langs de dokter was geweest. De jongeman had er overduidelijk verstand van. Iets wat nieuwe vragen opriep, maar Ethan nu ook vooral dankbaar liet voelen. Ethan hielp de jongen om de doos weer in te pakken en pakte het afval van Connor over. Voordat hij weer recht kwam boog hij nog even naar Connor toe en plantte hij een kusje op diens wang. ”Thank you,” bedankte hij de jongen op een gedempte toon, waarna hij recht kwam en ditmaal koppig doorliep, ook al wankelde hij opnieuw. Het was geheel onbewust gedaan. Het was een impuls geweest waar hij geen twee keer over nagedacht. Hij had de kus gegeven en het voelde goed. Ethan borg de EHBO-doos weer op en besloot hem ditmaal wat meer binnen handbereik te behouden. De afval gooide hij in de afvalbak, waarna hij terug liep naar Connor. Echter besloot hij nog niet te gaan zitten. ”What do you want to do?” vroeg Ethan. Hij niet echt een besef van tijd, maar kon al wel gokken dat het behoorlijk laat was, aangezien het al nacht was geweest toen de twee elkaar ontmoette op de straat. ”Do you want to go back home or stay here?” vervolgde Ethan, hopend op de laatste keuze. ”It’s not a problem if you want to stay here. I would really like it actually,” sprak Ethan naar de waarheid, waardoor hij even beschamend wegkeek. Zijn blik viel even op de hal. ”I’m not sure if I can make it to my bedroom though,” mompelde Ethan. Hij was vaak genoeg met zijn aangeschoten kop van de trap af gevallen en hij had geen zin in nog zo’n desinfecterende behandeling. Eenmaal was genoeg.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Aftermath   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Aftermath
Terug naar boven 
Pagina 2 van 3Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3  Volgende

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
LiLo :: Outskirts :: Whereabouts-
Ga naar: