IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Aftermath

Ga naar beneden 
Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3
AuteurBericht
Connor

avatar

Aantal berichten : 43
Registratiedatum : 21-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Aftermath   ma jul 16, 2018 8:37 pm



CONNOR
I think, therefore I am
.
Vrijwel meteen was de android tegen Ethan ingegaan toen hij veronderstelde dat de wondjes de hij gecreëerd had geen desinfectie of welke behandeling dan ook nodig hadden. Connor wilde niet dat de man een of andere infectie zou oplopen doordat hij iets te ruig was geweest in zijn nek. Een verbaasde blik was op de mans gelaat verschenen nadat de jongen hem had verteld dat hij zijn wonden niet zo lichtjes moest nemen. Onderzoekend keek Connor hem aan, zo gek was het toch niet wat hij net had gezegd? ”You’re sure you don’t have a degree or something? You sound like a doctor,” lichte Ethan zijn verbaasde uitdrukking argwanend toe. Wat beduusd keek Connor hem aan en voelde zichzelf wat aanspannen door nervositeit. Begon Ethan twijfel te trekken in de talloze leugens die hij de afgelopen tijd naar zijn hoofd had geslingerd? Met een moeilijk gezicht keek Connor de jongeman aan om vervolgens zijn hoofd te schudden. “No, I have always aspired to become a doctor, although I never had the chance..but no I was not lying about not having any degrees,” legde hij uit waarbij hij het eerste gedeelte van zijn uitleg ter plekke verzon om zijn, in Ethans ogen, typische dokterskennis logisch te verklaren. Hij glimlachte even nerveus naar hem door het wantrouwen dat de jongen in hem toonde met de gestelde vraag. Had hij zich niet menselijk genoeg gedragen? Was zijn gedrag te ‘machineachtig’ geweest?

Uiteindelijk had Ethan toch toegegeven aan een behandeling van zijn verse nekwonden en had hiervoor een verstofte EHBO-doos uit de keuken getoverd. Geamuseerd had Connor ernaar gekeken en een opmerking over gemaakt. Nog nóóit had hij zo’n oude verbanddoos gezien, hell, het stond niet eens geregistreerd in zijn systeem waardoor hij waarschijnlijk niet eens zou wetend dat het een EHBO-kit was als de letters er niet groot op hadden gestaan. Wederom sierde een verbaasde uitdrukking de mans gezicht die Connor vervolgens spiegelde. Wat had hij nu weer gezicht dat niet goed door de bocht kon? “Well, don’t call me old,” sprak de man uiteindelijk. Nog steeds stonden er allemaal vraagtekens over Connors gelaat, overduidelijk de link die Ethan impliceerde niet vattend. Hij wist honderd procent zeker dat hij de verbanddoos oud had genoemd, niet Ethan. Misschien had de man had verkeerd gehoord? Heel erg blij leek hij er echter niet mee. “No, no you’re not old, I meant that the box is old,” verduidelijkte hij wat hij had bedoeld waarbij hij een vriendelijk glimlachje liet zien om aan te duiden dat hij het echt niet verkeerd had bedoeld. Toen Ethan de EHBD-doos openmaakte verwachtte hij dat de man zelf van plan was zijn wonden te verzorgen. Echter, niets was minder waar. Hij staarde ernaar alsof hij de inhoud nog nooit had gezien in al die jaren dat hij al had geleefd. Lichtelijk geamuseerd merkte hij het op terwijl hij besloot het initiatief te nemen en de inhoud uit diens plastic velletjes te halen. Het viel nog mee dat het überhaupt nog in bruikbare staat was. ”I never learned the basics of it,” legde Ethan zijn gebrek aan kennis aan hem uit, lichtelijk ongemakkelijk waarschijnlijk door het feit dat menig mens wel ongeveer wist hoe je moet zo’n doos overweg kon. Kort grinnikte Connor waarna hij knikte. Dat bleek dat hij nooit de basis van de wondverzorging had geleerd. Wat hem het meest opviel aan de doos was dat het setje verband bijna helemaal op was, terwijl de overige inhoud nog nooit aangeraakt leek. Hij wist dus blijkbaar wel hoe je verband om je pootjes kon wikkelen, iets waar Connor dan ook grappend opmerkte terwijl hij licht afkeurend zijn hoofd schudde. Zo’n slechte hygiëne thuis, en dan ook nog eens je wonden zo slecht behandelen, en dan vonden die mensen het soms nog gek ook dat ze ziek werden. Gekke wezens bleven het wel desondanks hij veel liever een mens zou zijn geweest dan een android. ”Well I sincerely apologize mister-,” begon Ethan grinnikend maar eindigde al snel onderzoekend. Even keek Connor hem vragend aan totdat hij realiseerde waarom de man midsentence was gestaakt. Een achternaam. Hij had niet eeens een achternaam. ”What is your last name?” vroeg Ethan kort nadat hij had gerealiseerd waar hij naar had gezocht. Peinzend staarde Connor hem aan, razendsnel een achternaam proberend te bedenken. Uiteindelijk slaakte hij een diepe zucht en kwam overeind. “O’Connor. O’Connor is my last name,” sprak hij met een geforceerd glimlachje, wetend dat het enorm gek klonk, maar dat was het eerste waar hij op kon komen. “My parents thought they were funny..” verklaarde hij. Nog een leugen erbij. Om het verder te vermijden liep hij snel naar de keuken om een vochtige doek te pakken. Onderweg ving hij nog met zijn haarfijne gehoor dat de man zich afvroeg hoe hij überhaupt zijn achternaam wist, maar deed net alsof hij het niet hoorde. Dan hoefde hij het tenminste ook niet te antwoorden.

Zorgvuldig had Connor de wonden op Ethans nek schoongemaakt waardoor nu het vervelendste gedeelte moest gebeuren: het ontsmetten. Hij ging ervanuit dat de man al wist dat het enorm kon bijten, maar waarschuwde hem niettemin. ”This is the fucking reason why I don’t do this,” bracht Ethan uit terwijl Connor voelde hij hoe zich aanspande tijdens het masseren van zijn nek. Zachtjes lachte Connor want hij vermoedde dat het niet de achterliggende reden was. “Is it?” vroeg hij rhetorisch terwijl hij doorging met het ontsmetten van de wonden. Ondertussen probeerde hij hem verder af te leiden van de stekende pijn in zijn nek door te vragen hoe hij had gesmaakt tijdens hun kussen. Nieuwsgierig keek hij zo nu en dan even naar Ethans gezicht, maar focuste vooral op de wonden. Zijn tactiek leek echter te werken toen de man uitbracht dat de ‘very nice’ waren, zijn focus leek niet meer te liggen op het bijtende goedje op het watje. Kort glimlachte Connor ook al kon hij zich er niet echt wat bij voorstellen. Nog voordat hij zijn mond nog kon opentrekken op erop te reageren vervolgde Ethan zijn beschrijving al. ”You tasted very sweet. It was a new flavor, but also a bit familiar. You tasted like a sweet sugar dessert that I only want more off. Like a drug that I shouldn’t be using, but that’s too fucking good to be left unused,” legde Ethan door het gebruik van diverse stijlfiguren. Het was iets wat Connor niet goed kon bevatten, maar wist dat het een positieve aard waardoor hij er niet teveel achter besloot te zoeken. “I would do anything for the ability to taste right now,” lachte hij zachtjes terwijl hij het watje weglegde en de jongemans wonden nu met gaasjes begon te bedekken zodat er geen bacteriën bij konden komen maar wel ventilatie bood. Zijn gedachtes bleven echter wel haken bij het laatste zinnetje wat hij had gebruikt. Wist Ethan hoe het was om drugs te gebruiken? Gebruikte hij misschien zelfs zelf drugs? Even trok Connor zijn mond open maar sloot deze al snel weer, wetend dat het een gevoelig onderwerp kon zijn en wilde allesbehalve nóg een gevoelig onderwerp bij de man aansnijden. Nog even inspecteerde de android de afgedekte wonden nauwkeurig waarna hij het goedkeurde. Als hij er niet aan zal gaan frunniken of wat dan ook dan zullen ze goed genezen en geen littekens achterlaten. Meteen wilde de android de doos weer opruimen en de rommel weggooien, maar nog voordat hij de kans kreeg nam Ethan het al van hem over en drukte voordat hij de keuken in verdween een kusje op zijn wang. Meteen voelde Connor weer een warmte stijgen naar zijn hoofd. “Thank you,” bedankte de jongen hem waarna hij vlug knikte. No problem, it was my fault anway,” sprak hij om zijn bedankje te relativeren. Wat beduusd keek hij Ethan na, overduidelijk nog helemaal niet gewend aan de nieuwe vorm van affectie die over hem heen gespoeld werd. Zijn ogen volgden de mans bewegingen continu, ook toen hij terugkwam. Nieuwsgierig keek hij naar hem op toen hij terugkwam maar besloot niet naast hem te gaan zitten. ”What do you want to do?” begon Ethan. Wat hij wilde doen? Met een vragende blik keek hij Ethan aan. Wat konden ze doen? Wellicht konden ze TV kijken? ”Do you want to go back home or stay here?” vervolgde Ethan waardoor het Conor duidelijk werd wat hij eigenlijk bedoelde. ”It’s not a problem if you want to stay here. I would really like it actually,” ging Ethan verder, duidelijk de voorkeur hebbend dat hij de rest van de nacht hier nog zou verbrengen. Aanvankelijk had Connor er niet op gerekend om de hele nacht hier te verblijven, maar nu hij het zo naar zijn zin had gehad hier en Ethan letterlijk een wereld voor hem had geopend bleef hij maar al te graag. “If you’re okay with me staying, I would love to stay,” bracht Connor uit met een welgemeende glimlacht terwijl hij opkeek naar de man, die in tegendeel wat ongemakkelijk wegkeek naar de hal. ”I’m not sure if I can make it to my bedroom though,” momepelde de man zijn gedachtes uiteindelijk hardop. Connor volgde zijn blik naar de hal, vermoedend dat het betekende dat zijn slaapkamer zich op de eerste verdieping bevond. Connor haalde zijn schouders op. “Well, I could help you get upstairs?” stelde de android voor, ook al was hij zelf momenteel ook niet in de optimaalste staat. “Or I suppose we can both fit on your couch, if we lay on our sides,” speculeerde hij terwijl hij de bank analyseerde, veel te onschuldig wezend om in te zien dat je niet zo ging liggen met de eerste de beste vreemde. But then again, je pakte de eerste de beste vreemdeling ook niet op diens bek, die grenzen hadden ze toch al overtreden.

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 44
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Aftermath   di jul 17, 2018 9:48 pm







De resolute ontkrachting van Ethan’s argument, deed hem beduusd op kijken. De jongen had gezegd dat hij geen diploma had en dus was Ethan er vanuit gegaan dat de jongen weinig wist over menig gebied van schoolvakken, maar het leek erop dat de jongen toch wel iets wist van medische kunde. Argwanend van de informatie waarover de jongen leek te bezitten, vroeg Ethan hem ernaar. Connor antwoordde dat hij er interesse naar had gehad, maar nooit de kans had gekregen om er zijn werk van te maken. Ethan knikte eens begrijpelijk. Hij wist dat het moeilijk was om in de opleiding van medische kunde terecht te komen. Al helemaal toen de androids in de ziekenhuizen terecht kwamen en er dus minder personeel nodig was. De informatie die de jongen bezat was echter niet het enige waar Ethan zijn vraagtekens achter zette. Ook vond hij het opvallend hoe de jongen zijn achternaam wel wist, maar Ethan niet die van Connor. Dat betekende dus dat ze zich niet hadden voorgesteld met achternamen, dus vroeg Ethan zich ook meteen af hoe Connor dan zijn achternaam wist, maar die vraag zou later komen. De jongen keek hem peinzend aan. Ethan hoopte dat hij geen gevoelige snaar had geraakt. Voor hetzelfde geld had de jongen een goede reden om zijn achternaam verborgen te houden. Zodra de achternaam bekend werd gemaakt, snapte Ethan al snel waarom. Ethan keek de jongen verbaasd aan. ”O’Connor?” herhaalde hij verbaasd. ”You’re full name is Connor O’Connor?” vervolgde Ethan. Hij keek de jongen nog even aan, hopend dat Connor zou zeggen dat het een grap was, maar de jongen stond al snel op en liep weg. Ethan wist niet of hij moest lachen om de naam combinatie of sympathie voelde voor de jongen. De reactie van Connor zorgde ervoor dat hij vooral medelijden voelde. Connor was als kind vast vaak geplaagd door de naam die zijn ouders hem hadden gegeven enkel omdat ze dachten dat ze grappig waren.

Nadat de wonden waren behandeld, bedankte Ethan Connor door middel van een kus en liep vervolgens naar de keuken om alles weer op te ruimen. Ergens, diep onder de laag van alcohol en aanhankelijkheid, verbaasde het Ethan dat hij zich zo gedroeg jegens iemand anders. Al helemaal tegenover iemand die hij nauwelijks kende en ook nog van het mannelijk geslacht was. De volgende dag zou hij er waarschijnlijk totaal anders over denken en zulke acties niet meer uitvoeren, maar voor nu genoot hij enkel van het gevoel dat Connor hem nog altijd gaf. De vraag bleef echter of Connor dat gevoel hem de hele avond zou blijven geven of dat Ethan nog meer in de drank moest duiken om te voorkomen dat hij de verkeerde dingen deed. Ethan vroeg de jongen daarom of hij zou blijven of dat hij terug zou gaan naar huis. Ethan zou het begrijpen als Connor terug zou gaan. Ze kenden elkaar immers net en de jongen had een hond thuis, maar Ethan zou heel graag willen dat Connor bleef. Niet enkel om te voorkomen dat hij weer een eenzame nacht tegemoet moest, maar ook omdat hij de fijne gevoel nog niet wou missen dat Connor hem bracht. Ethan kon het dan ook niet helpen om nog te zeggen dat hij graag had dat hij bleef. “If you’re okay with me staying, I would love to stay,” antwoordde Connor met een glimlach. Ethan moest er spontaan breed van glimlachen en knikte dankbaar. ”Thank you,” bedankte hij de jongen wederom, waarna zijn blik ging naar de hal. Als ze ergens gingen slapen zouden ze wel een bed moeten opzoeken en die bevond zich natuurlijk op de eerste verdieping. Mompelend en licht gefrustreerd gaf Ethan toe dat hij het waarschijnlijk niet tot de eerste verdieping zou redden. Hij zou niet toegeven dat hij dronken was, maar wel dat hij op het moment niet stabiel genoeg was om een trap goed op te lopen. “Well, I could help you get upstairs?” Ethan keek om naar Connor en keek hem wat peinzend aan. Hij vond het lief van hem dat hij hem wou helpen, maar hij wou de jongen niet door te veel moeite gaan voor hem. Het was laat en Ethan ging er vanuit dat Connor ook moe was van het late uurtje, ook al had Connor nog geen teken van vermoeidheid laten zien. Daarbij had Connor de ziekte die hem al zo snel vermoeid maakte. Nee Ethan zou hem dat niet aan doen. Ethan schudde daarom al snel zijn hoofd. Hij wou voorstellen dat Connor naar boven ging om in een fatsoenlijk bed te slapen en Ethan zou dan wel op de bank slapen, maar Connor kwam met een veel beter idee. “Or I suppose we can both fit on your couch, if we lay on our sides,” sprak Connor. Ethan keek even op van het voorstel, maar al snel grijnsde hij breed. Hij dacht er geen twee keer over na. ”Oh yes! And if I wrap my arms around you, we will take even less space together,” ging Ethan er op in met een grijns. Ondertussen was hij al in beweging gekomen en richtte hij zich op de kast die naast de boekenkast stond, waarin een paar verloren boeken stonden en voor de rest stoffige overblijfselen die voor ieder ander als rommel werden aangezien maar voor hem emotionele waarden hadden die hij nooit zou kunnen omschrijven. Hij opende de deur van de kast en trok een paar warme, wollen dekens eruit. Uit ervaring wist hij dat het beter was om deze binnen handbereik te hebben, dan dat hij alsnog naar boven moest strompelen om ze te halen. Hij was vaak genoeg dronken om dat soort dingen te weten. Ook waren het een van de weinige voorwerpen in zijn huis die schoon waren, aangezien hij ze elke keer wel moest wassen door het kots of bloed wat er geheid op zou zitten. Nadat hij de dekens had gepakt deed hij de kast weer dicht en legde hij de dekens op de bank neer. Vervolgens deed hij het licht uit en zette zich weer niet op de bank. Ongegeneerd legde hij zich naast Connor op de bank neer en drapeerde hij de dekens over hen beiden. Hij weigerd om elk een eigen deken te hebben, ook al was dat qua warmte waarschijnlijk wel beter, wou hij de warmte van Connor’s lichaam niet verbergen onder een deken en wou hij deze direct voelen. Zo nam hij de jongen al snel in zijn armen en trok hij hem dichterbij. ”Is this fine by you?” vroeg Ethan op een gedempte toon en hoopte heilig dat Connor het niet erg vond. Ondertussen voelde Ethan immers al zijn oogleden zwaarder worden doordat hij nu eindelijk horizontaal lag.

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connor

avatar

Aantal berichten : 43
Registratiedatum : 21-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Aftermath   do jul 19, 2018 12:20 am



CONNOR
I think, therefore I am
.
Het afgelopen uur, of zelfs uren, was er enorm veel gebeurd. Veel meer dan Connor kon bevatten, emotioneel gezien. Nooit had hij verwacht dat hij zou meemaken wat hij vandaag was doorgaan: fysiek dingen voelen net als mensen. De fonkelingen die Ethan op zijn huid had getoverd waren afkomstig van een andere entiteit waar hij nog niet compleet mee had kennisgemaakt. De verbijstering en het enthousiasme was langzamerhand overgegaan in een extase waarin hij niet meer goed voor handen had wat hij precies deed. Normaal wist hij tot in de detail wat er om hem heen gebeurde en wat hij zelf uitvoerde, maar ditmaal leek het alsof hij zijn eigen krachten niet had gekend en was het gevolg een aantal wondjes op Ethans nek. Gelukkig waren ze niet enorm erg, slechts een paar schrammetjes die menig mens met een gezond immuunsysteem wel zou overleven. Toch was Connor vastbesloten om de wonden te ontsmetten, waar Ethan hem uiteindelijk toch dankbaar voor was. Toen de jongeman hem dan ook had gevraagd of hij wilde blijven slapen kon Connor onderhand geen nee zeggen na waar Ethan hem mee had laten kennismaken. Toen de android had gezegd dat hij maar al te graag wilde blijven als hij dat écht niet erg vond ontstond er een brede glimlach op de man zijn gelaat en knikte hij enthousiast. “Thank you,” bracht hij uit waarna zijn blik naar de hal werd getrokken en het probleem wat hem dwars zat werd blootgelegd: kon hij überhaupt wel de trap opkomen in de staat waarin hij zich bevond? Connor zag twee opties om dit probleem op te lossen. Hij kon Ethan helpen om de trap zonder problemen op te komen, al bracht zijn eigen niet optimale staat wel enig risico met zich mee. Je zou net zien dat precies op dát moment hij een of andere storing kreeg waardoor Ethan zou kunnen vallen en ongelukkig terecht zou komen waardoor het leven van hem werd beroofd, worst case scenario. De andere optie was dat ze simpelweg zich hier op de bank zouden nestelen. Volgens zijn berekeningen zou het krap zijn, maar zou het prima passen als ze beiden op hun zij zouden gaan liggen. Van het eerste voorstel leek de man niet enorm enthousiast, maar bij de volgende optie begon zijn hele gezicht te glunderen van enthousiasme. ”Oh yes! And if I wrap my arms around you, we will take even less space together,” concludeerde Ethan waardoor ze onbetwist samen op de bank zouden kunnen passen. Een glimlach verscheen op Connors gezicht door het aanstekelijke enthousiasme dat Ethan bij zich droeg. Het was schattig hem zo blij en enthousiast te zien. Nieuwsgierig naar wat de jongeman van plan was volgde hij met zijn ogen hoe hij naar een kast liep, deze opendeed, en vervolgens een stel pluizige wollen dekens uit de kast tevoorschijn toverde. De man was overduidelijk bekend met het scenario dat hij niet zeker wist of hij wel de trap op zou kunnen komen, en dan er maar voor koos om op de sofa te crashen. Zachtjes grinnikte Connor en schudde geamuseerd zijn hoofd, ergens had hij het kunnen verwachten, maar tóch had hij het niet zien aankomen. Wellicht omdat hij zich nooit echt bezighield met warmte en kou omdat hij het nooit echt gevoeld had. Nieuwsgierig of hij ditmaal dan wél een zee van warmte zou voelen onder een wollen deken, volgde hij Ethans bewegingen. De bruinharige transformeerde de bank in een zacht wollen bedje voor hen beiden, waarna hij ging liggen. Connor volgde zijn voorbeeld en ging in eerste instantie met zijn rug tegen Ethans borstkast aanliggen. Toen Ethan de dekens over hen heen sloeg merkte hij op hoe een warmte zich begon op te bouwen en zich door zijn hele lichaam begon te spreiden. Tevreden sloot hij even zijn ogen totdat de warmtebron achter hem begon te praten. “Is this fine by you?” vroeg hij waardoor Connor even glimlachte. Voordat hij antwoordde rolde de android alvorens om in Ethans grip zodat ze nu met de gezichten naar elkaar lagen. Even liet hij zijn ogen over de mans gezicht glijden en merkte dat hij aan het vechten was tegen de slaap. “It’s perfectly fine, goodnight” stelde Connor hem gerust zodat hij in alle rust naar dromenland kon vertrekken. Voorzichtig krabbelde de jongen ietsjes naar beneden zodat hij in alle rust zijn hoofd tegen Ethans borstkast kon leggen zonder dat de man last zou hebben van zijn haren die in zijn gezicht kriebelden. Tevreden sloot de android zijn ogen en luisterde in alle rust naar Ethans hartslag. Terwijl hij omhuld werd door warmte nam hij waar hoe de hartslag afnam en ook zijn ademhaling langzamer werd. Het duurde dan ook niet lang voordat er een typisch geluid uit Ethans luchtwegen werd onthuld. Hij snurkte. Connor kon het niet laten om kort te gniffelen voordat hij zich nogmaals eventjes goed nestelde tegen de man zijn warme lichaam en vervolgens zijn ogen sloot en zichzelf in een stand-bymodus zette voor ongeveer acht uur aangezien hij vermoedde dat de man zo lang zou slapen. Een tevreden zucht verliet nog zijn kunstmatige voordat hij ‘in slaap viel.’

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Aftermath   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Aftermath
Terug naar boven 
Pagina 3 van 3Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
LiLo :: Outskirts :: Whereabouts-
Ga naar: