IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Drained

Ga naar beneden 
Ga naar pagina : 1, 2, 3, 4  Volgende
AuteurBericht
Connor

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 21-06-18
Leeftijd : 19

BerichtOnderwerp: Drained   zo jul 29, 2018 9:46 pm



CONNOR
I think, therefore I am
Met een diepe frons keek hij zichzelf gefrustreerd aan in de badkamerspiegel terwijl hij zijn handen had vastgeklemd aan de randen van de gootsteen die wel blauw geverfd leek voor het oog van de leek die niet beter wist dat het thirium was. Het was inmiddels zo’n twee weken geleden sinds Ethan hem in zijn schouder had geschoten alvorens hem in het nauw te drijven bovenop een torenhoge wolkenkrabber. Nog steeds verbaasde het hem dat hij hier überhaupt levend in zijn eigen badkamer stond in plaats van dat hij zijn tijd doorbracht in een veel te klein hokje, opgesloten als een proefkonijn wachtend op diens dood van de pijn. Desondanks hij Ethan dankbaar was om hem te laten gaan, al had zijn hoogtevrees onbetwist enorm veel invloed gehad op zijn beslissing, kreeg hij de kogel die hij eerder erin had geboord er simpelweg niet uit. Normaliter zou hij het ding binnen no-time eruit hebben gehaald, maar dat was vóórdat hij kon voelen wat hij deed. Nu voelde hij alles tot in de details, zijn eigen vingers die in de wond wroetten, pincetten, hell hij had zelfs geprobeerd het stalen ding met een mes eruit te wippen. Elke keer als hij het probeerde kon hij zich halverwege niet meer goed focussen op zijn acties waardoor het telkens gedoemd was te mislukken. Het ergste van alles was nog dat de kogel door al zijn pogingen steeds dieper in zijn lichaam was gaan nestelen. Hierdoor kon hij het metaaltje niet goed meer zien zitten én voelde hij het bij elke beweging die hij maakte des te beter. Connor vermoedde dat het ergens tussenin zijn schoudergewricht was gaan zitten doordat het enorm pijn deed als hij teveel rolde met zijn schouder en hij het gevoel had dat hij sommige bewegingen zelfs niet kon maken, ook als hij zich door de pijn probeerde heen te bijten. De android zuchtte trillend waarna hij even zijn ogen sloot. Uiteindelijk knoopte hij de knoopjes van zijn blouseje los en trok deze voorzichtig uit. Blousejes waren onderhand de enige bovenkledingstukken die hij de afgelopen tijd gedragen had. Hij hoefde geen gekke bewegingen te maken met zijn armen doordat het aan de voorkant volledig open kon. Ideaal dus. Totaal geen zin hebbend om voor de zoveelste keer in de wond te graven om überhaupt op te zoeken wáár de kogel momenteel zat staarde hij naar de plek. Uiteindelijk zette hij zich toch over zijn tegenzin heen en liet zijn vinger in de wond gaan. Pijnlijk klemde hij zijn tanden op elkaar en probeerde het afwijkende stukje metaal te vinden. Overal voelde hij kapotte snoertjes, maar nergens het stukje afwijkend metaal waar hij naar zocht. Een diepe stokkende zucht verliet zijn lippen en probeerde bij zijn gewricht te voelen, maar voelde vrijwel meteen een steek van pijn waardoor hij instinctief sissend van de pijn zijn vinger terugtrok. Gefrustreerd en gestrest greep hij naar zijn haren, maar staakte die beweging al snel jammerend doordat zijn schouder het niet toeliet zo ver zijn arm op te tillen. Verslagen keek hij zichzelf weer aan in de spiegel en diep. Hij pakte vervolgens een stuk tape, scheurde deze met zijn tanden af en plakte het op de wond zodat het het bloeden enigszins stelpte zonder dat hij continu zijn schouder moest vasthouden. Even snel waste hij het meeste thirium van zijn handen af voordat hij weer de badkamer uitkwam waar Leila met een kwispelende staart op hem stond te wachten. Zwakjes glimlachte hij en aaide het diertje over haar kop voordat hij doorliep naar de woonkamer. Ondertussen trapte hij hier en daar wat lege bloedzakjes met het Cyberlife logo erop aan de kant. Bij elkaar opgeteld waren het immens veel zakjes die hij over de afgelopen dagen als een bloedzuiger had leeggezogen. Doordat hij de kogel niet uit zijn lijf kon krijgen wilde hij de wond nog niet dichtbranden zodat het bloeden zou stoppen. Connor vreesde dat hij de kogel nooit meer uit zijn lijf zou krijgen als hij de plekken waar het bloed vandaan kwam zou dichtbranden. Dan zou hij voor altijd rondlopen met die vreselijke zeurende pijn, of het verwijderen van de kogel zou nog meer pijn doen dan het al doet. Om zijn bloedverlies te compenseren zodat hij nog wel normaal kon functioneren dronk hij bloedzakje achter bloedzakje leeg. Het probleem was echter dat ze langzamerhand begonnen op te raken waardoor Connor wist dat die verdomde kogel er écht uit moest. Uit voorzorg had hij zichzelf geforceerd minder thirium in te nemen waardoor hij zich de laatste tijd enorm suf en traag voelde, en hij werd er gek van. Met een zucht plofte hij neer op de bank en staarde naar de telefoon op zijn tafel. Het idee om Ethan te bellen en hem om hulp te vragen was al vaker door zijn hoofd gedwaald. Het probleem was dat hij niet echt de moed had om de man te bellen. Hij wist niet of zijn sympathie voor hem iets eenmaligs was, of dat Connor definitief de schakelaar had omgeslagen. Hij vreesde voor het eerste en wist dat hij dan een hele groot fout zou maken als hij de man zou opbellen. Aan de andere kant wist hij niet wat hij anders moest. Hij kon moeilijk zijn buren even vragen aangezien die niet eens wisten dat de aardige buurjongen die soms verse groenten kwam langsbrengen eigenlijk een android was. Voor de rest had hij zich enorm afgezonderd van de wereld waardoor hij geen andere contacten kende die hem zouden willen helpen zonder hem te verraden bij autoriteiten. Peinzend bleef hij staren naar het mobieltje om uiteindelijk toch maar voorover te leunen en het apparaatje van de salontafel te pakken. Connor ging naar het laatste nummer dat hem gebeld had en zweefde twijfelend met zijn duim boven de cijfertjes. Hij zuchtte diep en beet op zijn onderlip, maar besloot het er uiteindelijk toch maar op te wagen. Het was dit, of anders zou hij uiteindelijk doodbloeden dus wat stond er op het spel. Gespannen hield hij de telefoon tegen zijn oor, hopend dat de man die eigenlijk best dichtbij hem woonde zou opnemen.

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 66
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Drained   ma jul 30, 2018 4:29 pm







Langzaam voelde hij hoe de kou doordrong in zijn voorhoofd en voor een beknellende hoofdpijn zorgde. Gefrustreerd zuchtte hij eens en haalde de lepel uit zijn mond om deze in de bak ijs te steken die op zijn schoot lag. Hij zette het bak ijs op de tafel naast de bank zodat deze de rest van zijn voedselverpakkingen kon vergezellen. De tafel lag vol met pizza dozen, lege flesjes bier, plastic van de rolletjes verband en plastic dozen waarin ander eten had gezeten. Zwijgend keek hij even naar het opeen gestapeld kunstproject en sloot zijn ogen om even op zijn voorhoofd te wrijven waar de brainfreeze zich had genesteld. Hij had uit frustratie en wanhoop naar de bak ijs gegrepen die onderin zijn vriezer had gelegen, maar kreeg er nu wel snel spijt van dat hij zoveel ijs in zo’n korte tijd naar binnen had gelepeld. Hij voelde zijn maag ook fel protesteren door al het vette eten dat hij al naar binnen had gewerkt omdat hij simpelweg te lui was geweest om iets anders te koken. Daarbij lagen zijn gedachten ook bij iets totaal ergens anders. Voor zijn gevoel had hij helemaal geen tijd om goed voor zichzelf te zorgen. Zijn gedachten en gevoelens lagen overal, behalve bij de dingen die prioriteit moesten hebben en belangrijk waren. Er waren twee weken voorbij sinds hij Connor voor het laatst had gezien. Er waren twee weken voorbij gegaan waarin Ethan hard had geprobeerd om zijn eigen leven weer op te pakken en verder te gaan, doen alsof er niks was gebeurd, maar het lukte hem niet. Sinds hij de android had laten gaan en zelfs hem had geholpen in plaats van hem aan het lot over te laten, was zijn hele wereld op de schop gegaan. Tegen zijn wil in had hij een sympathie jegens de androids opgebouwd. Hij had tegen zichzelf gezegd dat Connor een geval apart was. Dat hij de android enkel liet gaan omdat hij de pijn kon voelen. Er zou geen andere reden achter liggen. Ethan was verder gegaan met androids opsporen, met de intentie deze te vermoorden. Maar elke keer als het erop aan kwam dat hij de trekker moest overhalen en ze daadwerkelijk van het fictionele leven moest beroven, kon hij het niet. Hij wist dat de androids niet de pijn zouden voelen zoals Connor deze had ervaren. Hij wist dat hij zijn gedachtegang op nul moest zetten en het gewoon moest doen. Maar hoe makkelijk dat ook was geweest vroeger, kon hij het nu niet meer. Elke keer als hij de angst in een androids ogen zag, zag hij de arme jongen weer voor zich. De jongen waarmee hij meer intimiteit had gehad dan met welke andere man dan ook. Connor had ervoor gezorgd dat Ethan niks anders kon dan de androids laten gaan. De jongen had ervoor gezorgd dat Ethan genoeg sympathie had opgebouwd dat hij zijn werk niet meer kon doen. Voor nu kon hij nog altijd doen alsof zijn neus bloedde en hij de androids niet te pakken kreeg. Hij zei zijn baas dat hij de android genoeg wondend had gegeven dat deze uiteindelijk wel zou doodbloeden. Terwijl Ethan juist de androids hielp om naar een veilige plek te gaan en de kans om gepakt te worden voor hen te verminderen. Voor nu geloofde zijn baas hem nog, maar Ethan was dat de man er uiteindelijk achter zou komen. Het zorgde ervoor dat Ethan in een ongelooflijke tweestrijd zat. Zijn blik ging naar de foto van Nathan. Het de schuld van de androids dat hij hem was verloren, maar desondanks die kennis kon Ethan ze niet meer zo haten als hij eerder deed. Nog altijd kon hij ze niet uitstaan, maar beetje bij beetje veranderde de haat in vriendelijkheid. Het zorgde ervoor dat hij overhoop lag. Het was te zien in zijn uiterlijk. Zijn haar zat door de war en zijn kleren waren vies. Zoals altijd zaten zijn handen onder het thirium -nu echter ook onder het ijs- en zou het hem niks verbazen als er elders nog meer sporen van het blauwe bloed te vinden was op zijn kleren of huid. Gelukkig was hij een behoorlijke einzelgänger en hoefde hij niet bang te zijn dat mensen spontaan langs zouden komen. Hij zou daardoor gelukkig niet snel in de problemen komen. Hij liet zijn hand zakken zodra de stekende hoofdpijn weg ebde. Even keek hij naar de klok aan de muur en wist dat hij eigenlijk iets moest gaan eten. Met wat gekreun kwam hij recht en voelde hij de lichte kater van de alcohol van de vorige avond nog wat hangen. Het woelde even met een hand door zijn haren en liep richting de keuken. Onderweg weerklonk echter het welbekende melodietje van zijn mobiel. Een zucht verliet zijn mond. Hij kon er wel vanuit gaan dat dat zijn werk was. Geduldig pakte hij het pak melk uit de koelkast en nam er een paar slokken uit voordat hij zijn mobiel uit zijn kontzak pakte. Zijn blik ging naar het scherm. Zijn ogen vergrootte zich zodra hij Connor’s naam op het scherm zag, met daarnaast de honden emote. Beduusd liet hij het pak melk uit zijn handen vallen en nam hij meteen op. ”Yes Co-,” begon Ethan, maar werd abrupt onderbroken zodra hij een stap probeerde te zetten, uit gleed in de plas melk die zich inmiddels had gevormd en met een klap op de grond kwam. ”Jesus fucking christ,” mompelde Ethan terwijl hij langzaam recht ging zitten. Zijn blik ging naar zijn kleren die doorweekt werden met de melk doordat de plas zich enkel uitbreidde. Hij zette het pak recht om te voorkomen dat er nog meer uit zou gieten en zocht vervolgens de vloer af naar zijn mobiel. Uiteindelijk zag hij het apparaat liggen, nog nét buiten de plas melk. Meteen pakte hij deze om te voorkomen dat zijn mobiel alsnog in aanraking zou komen door de melk, zich niet beseffend dat zijn eigen handen ook onder de melk en ijs zaten, waardoor zijn mobiel alsnog vies werd. ”Hi Connor,” zei hij uiteindelijk iets buiten adem door de val en de adrenaline die door hem heen ging. ”How are you doing?” vervolgde hij. Hij besefte zich echter al snel dat het raar was dat de android hem belde. Hij had hem immers gezegd dat hij afstand moest behouden van hem. Waarom zocht Connor nu dan contact met hem op? Of was het per ongeluk gegaan? ”Why did you call?” vroeg Ethan om zichzelf van valse hoop te beroven.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connor

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 21-06-18
Leeftijd : 19

BerichtOnderwerp: Re: Drained   ma jul 30, 2018 9:01 pm



CONNOR
I think, therefore I am
Nadat hij Ethan twee weken geleden voor de laatste keer in zijn ogen had gekeken had hij gedacht dat het de laatste keer zou zijn dat hij de man zou zien, in vrijwillig aspect in ieder geval. Het zou hem namelijk niets verbaasd hebben als Ethan plotseling weer compleet veranderde van gedachten en weer achter Connor aan zou komen. Het laatste was dan ook de reden dat hij enorm had getwijfeld om Ethan te contacteren. De kans dat de man weer van gedachten was veranderd in twee weken was groot. Het leek hem immers sterk dat hij uit het niets een U-turn had gemaakt door één enkel incident terwijl de man waarschijnlijk al ontelbare androids daarvoor had afgeslacht. Desondanks was Ethan ook het enige gezicht dat in zijn hersenen opkwam als hij dacht aan mogelijke personen of androids die hem konden helpen. De meeste mensen wisten immers überhaupt niet dat hij niet van vlees en bloed was. Daarnaast hadden de meeste androids een ongelooflijke hekel aan hem vanwege zijn voormalige functie, waarom zouden ze hem überhaupt willen helpen, ook al was hij nu een compleet ander persoon? Nerveus had hij dan toch maar de android jager gebeld, hopend dat de sympathie die hij twee weken geleden had getoond nog voldoende aanwezig was om hem te helpen. Een paar keer ging de ringer over waarna uiteindelijk opgenomen werd. “Yes Co-” klonk er slechts, gevolgd door een paar hevige klappen aan de andere kant van de lijn. Door het schelle geluid hield de android de telefoon wat verder van zijn oor met een verwarde uitdrukking op zijn gelaat. Wat gebeurde daar in hemelsnaam? “Jesus fucking christ,” klonk er waardoor Connor concludeerde dat Ethan op zijn minst niet fataal was gevallen. Kort grinnikte hij toen hij Leila met gespitste oren om de hoek zag komen trippelen, overduidelijk verward en nieuwsgierig door het onbekende geluid dat ze uit de telefoon hoorde komen. Nieuwsgierig kwam ze naar hem toegelopen waardoor Connor uitnodigend op zijn schoot klopte. Gehoorzaam sprong het hondje op zijn schoot en nestelde zich waarna ze eventjes kort aan de telefoon snuffelde. “Hi Connor,” klonk het na een tijdje toch toen de man klaar was met waar hij in godsnaam mee bezig was geweest, verward fronste Connor toen hij buitenadem klonk. “Hey Ethan,” bracht hij zachtjes en nerveus uit terwijl hij Leila over haar kopje aaide. “How are you doing,” klonk er al snel door de speaker en nog voordat de android zijn mond kon opentrekken vervolgde de man zijn woorden alweer door verward te vragen waarom hij eigenlijk belde. De jongeman begreep de verwarring in zijn stem wel, hij had hem immers zelf bevolen om bij hem uit de buurt te blijven en nu was hij nota bene zelf degene die het contact op zocht. “I uh-” begon hij nerveus. Ethan klonk totaal niet vijandig, eerder gewild om met hem te praten, maar hij kon moeilijk inschatten of het niet simpelweg een act was. “When you shot me, I got a bullet in my shoulder,” begon hij en zocht naar de juiste woorden waardoor er even een stilte viel. “And it’s still in there and I cannot get it out because it hurts like hell and I cannot even see it anymore and and..” begon hij te ratelen. “I-I just need your help Ethan, because I’m running out of blood, and I can’t stop the bleeding until the damn thing is out,” vervolgde hij wanhopig en keek naar het hoopje vacht dat rustig op zijn schoot lag te slapen. “I mean I know it’s crazy to ask you, but I just don’t have anyone else,” plakte hij er nog achteraan met een zucht en leunde achterover om zijn ogen op het plafond te focussen terwijl hij zenuwachtig wachtte op de mans antwoord. Hij hoopte met heel zijn hart dat hij hem wilde helpen hiermee, anders wist hij echt niet waar hij heen moest. Een android kon immers niet naar een doodgewoon ziekenhuis voor mensen gaan, dan zou hij er geheid niet meer als vrij man uitkomen.

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 66
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Drained   ma jul 30, 2018 9:34 pm







Zonder goed na te denken, had hij het pak melk uit zijn handen laten vallen zodra hij erachter kwam dat Connor hem belde. Als een fangirl die haar idool ging ontmoeten, nam hij meteen op en wou hij naar een stoel lopen om daar plaats te nemen, maar daarbij vergat hij dat hij zojuist zijn halve keuken had onder gegoten met melk door het pak abrupt te laten vallen. Hij kon nog geen stap zetten voordat hij met een klap op de harde tegels viel van de keuken. Het was een wonder dat zijn hoofd nog niet bloedde. Hij kreunde kort van de pijn die de klap had veroorzaakt, maar besefte ook al snel dat hij niks had gebroken en ging daardoor vrijwel meteen rechtop zitten. Nog snel zette hij het pak melk recht, waarna hij naar zijn mobiel toe boog om deze op te pakken en weer sprak. Hij probeerde zijn ademhaling wat gecontroleerde te krijgen en nam even een hap lucht om op adem te komen. Hij probeerde de adrenaline te sussen en concentreerde zich op Connor. Hij vroeg in eerst instantie hoe het met de jongeman ging, alsof het de normaalste zaak van de wereld was en ze regelmatig contact hadden. Zodra Ethan zich besefte dat dit niet het geval was, vervolgde hij al snel met de vraag waarom Connor hem belde. Hij wou zichzelf geen valse hoop geven. Ethan was immers nog altijd de gemene android jager in de ogen van de deviant. Logisch. Ethan vond het daarom ook verrassend dat Connor hem belde. De nieuwsgierigheid waarom de jongen hem belde groeide daarom met de voorbij glijdende secondes. “I uh-” begon Connor. Hij klonk erg nerveus, wat ervoor zorgde dat Ethan zich muisstil hield en zich volop concentreerde op wat Connor zou zeggen. “When you shot me, I got a bullet in my shoulder,” vervolgde Connor. Een nieuwe laag schuldgevoel werd bovenop de stapel van spijt en schuld gelegd. Verslagen sloeg Ethan zijn ogen neer en merkte zou op dat zijn kleren totaal doorweekt waren door de melk. Kort trok Ethan zijn shirt los van zijn bovenlichaam, om enkel toe te kijken hoe het met dezelfde statische kracht strak terug werd getrokken tegen zijn borstspieren aan. Ethan opende zijn mond om zich te verontschuldigen tegenover Connor, maar wou de jongen ergens ook niet onderbreken. De beschuldiging gaf immers geen reden waarvoor Connor hem belde. Of wou hij hem enkel meer schuld in praten, want dat lukte goed. “And it’s still in there and I cannot get it out because it hurts like hell and I cannot even see it anymore and and..” begon Connor plots te ratelen. Ethan keek er wat verbaasd van op. “I-I just need your help Ethan, because I’m running out of blood, and I can’t stop the bleeding until the damn thing is out,” ratelde de jongen wanhopig door. De verbaasde blik in Ethan’s ogen groeide. ”You need my help?” concludeerde Ethan voorzichtig. Hij had niet verwacht dat de jongen nog zijn hulp zou durven te vragen naar wat er was gebeurd. “I mean I know it’s crazy to ask you, but I just don’t have anyone else,” sprak Connor met een zucht, die ook leek te beseffen dat het raar was dat de android de jager vroeg ter hulp. Het feit dat Ethan naar hem kwam, deed hem goed. Het duurde ook niet langer dan een seconde voordat Ethan zijn antwoord had klaar liggen. ”Don’t move! I’ll be there in a second!” reageerde Ethan meteen, waarna hij ophing. Met dezelfde snelheid wou hij op staan, maar viel ditmaal voorover op de grond doordat zijn sokken ook doorweekt waren met de melk. Vloekend kwam hij al snel weer recht en dacht er geen seconde aan om de melk op te ruimen. Hij keek niet eens achterom en liep meteen richting de hal. Nog snel pakte hij zijn sleutels, waarna hij de deur achter zich sloot en het op een rennen zette. Hij wist nog precies waar Connor woonde. Hij had er vaak genoeg aangedacht om langs te gaan en zijn verontschuldigingen aan te bieden, maar Connor had zo overduidelijk gezegd dat hij hem niet in zijn leven wou hebben, dus ging Ethan er vanuit dat hij de android er geen plezier mee zou doen als hij spontaan langs zou komen. Hij moest zijn eigen behoeftes om Connor te zien van zich af schuiven en in eerste instantie kijken wat de android het fijnste vond, in plaats van wat hij het liefste wou. Dankzij zijn nog goede conditie wist hij binnen een paar minuten voor de deur te zijn van Connor. Meteen belde hij aan. Buiten adem leunde hij met een hand tegen de deurpost aan en keek op zodra de deur werd geopend. ”Hey,” begroette hij de android met een welgemeende glimlach, zich niet beseffend in wat voor staat hij zich bevond. Zijn sleutels was hij niet vergeten, maar schone kleren en schoenen wel.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connor

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 21-06-18
Leeftijd : 19

BerichtOnderwerp: Re: Drained   ma jul 30, 2018 11:46 pm



CONNOR
I think, therefore I am
Nerveus had hij de man uitgelegd wat er aan de hand was en waarom hij belde, en waarom precies hem. Iedereen die een beetje logisch na kon denken zou kunnen inzien dat de man die je een paar weken geleden nog had willen vermoorden niet bepaald de persoon was om te contacteren om je te helpen in leven te blijven. Het probleem was dat hij geen andere kant op kon; hij had simpelweg niemand anders. Connor wachtte gespannen op een antwoord, echt niet wetend wat hij zou moeten doen als de de man zou weigeren te helpen. “Don’t move! I’ll be there in a second!” klonk het al snel aan de andere kant van de lijn waardoor de android opgelucht een diepe zucht slaakte en wat kon ontspannen. Nog voordat hij Ethan kon bedanken had de man de hoorn er al opgegooid waardoor hij wat beduusd naar het scherm van zijn mobiel keek. Het kwam niet vaak voor dat een mens sneller reageerde dan hij, kwam vast doordat hij te weinig bloed in zijn lijf had waardoor zijn reactievermogen benadeeld werd. Met een kreun kwam Connor overeind nadat hij Leila van zijn schoot had afgehaald en begaf zich richting de badkamer om zijn blouseje te pakken. Netjes knoopte hij het luchtige stofje vast totdat alle knoopjes dicht waren, zelfs de bovenste bij zijn nek. Net toen hij slechts een deel van de blouse die ietwat te lang voor hem was in zijn broek begon te proppen hoorde hij de bel al. Was Ethan er nu al? Wat achterdochtig of het echt Ethan zou zijn die aan de deur stond liep hij naar de voordeur toe terwijl Leila er al luid blaffend bij stond. Hij wist dat de man niet heel ver van hier woonde, maar dit was wel héél snel. Had de man gerend of iets dergelijks? Voor de zekerheid liep hij eerst naar het grote raam in de woonkamer om te checken wie er eigenlijk voor de deur stond. Tot zijn opluchting was het gewoon Ethan, hij was waarschijnlijk meteen de deur uitgegaan nadat hij had opgehangen. De jongen liep weer terug naar de deur en beval alvorens de deur open te doen Leila om aan de kant te gaan. Toen de deuropening een kletsnatte Ethan op zijn sokken, en nog maar niet te spreken over de vlekken in zijn kleding, onthulde ontstond er een verbijsterde uitdrukking op Connors gelaat. “Hey,” begroette de man hem met een gemoedelijke glimlach terwijl Connor zich nog veilig schuilhield achter de deur zodat bijna alleen zijn hoofd zichtbaar was. Vluchtig analyseerde hij de man. Hij kon zo snel geen vuurwapen spotten of iets dergelijks, wat hem geruststelde. Zijn ogen gleden over de man heen en merkte hij zijn blik even bij zijn torso bleef hangen die goed zichtbaar was door zijn doorschijnende natte witte t-shirt. Ethan was overduidelijk een stuk gespierder dan hij en hij kon niet verklaren waarom, maar hij voelde de hitte naar zijn hoofd stijgen bij het aanschouwen van zijn gespierde lichaam. Verward schudde hij zijn hoofd, hij had echt weer bloed nodig, zijn lichaam begon weer raar te doen. Snel focuste Connor zich op de vloeistof waar de man mee bedekt was. Het was melk. Melk? Waarom was de man doorweekt met melk? Bier of welke andere drank dan ook had hij nog enigszins logisch gevonden, maar melk? Beduusd keek hij de man weer aan die hijgend tegen de deurpost stond. “You look like you just crawled straight out of a dumpster filled with spoiled milk, what did you do for rA- eh.. God’s sake?” begroette hij Ethan lekker direct met wat hij waarnam. In eerste instantie wilde hij rA9 zeggen, maar bedacht zich halverwege. Hij was bang dat hij iets bij Ethan zou triggeren waardoor zijn gedachten zouden omslaan en hij meteen in de boeien geslagen zou worden. Eerst had Connor gedacht dat hij er uitzag als een zwerver in zijn bordeauxrode blouse met een patroontje, besmeurd met blauw bloed, half in zijn donkergrijze joggingbroek gepropt en daaronder nog een stel drukke happy socks. Ethan daarentegen, die leek het kleden als een zwerver te beschouwen als een olympische sport. Uiteindelijk opende hij de deur helemaal, maar zorgde ervoor dat hij niet vol in de deuropening stond zodat niet iemand toevallig kon zien dat hij onder de thirium zat. “Come on in, I’ll get you some fresh clothes because you’re soaked, otherwise you might catch a cold,” stelde de jongeman voor, ook al voelde het buiten alsof je levend verbrandde in de zon. Ethan was een paar centimeter langer en had een gespierder postuur dan hij, maar Connor vermoedde dat het zeker geen hele maat zou schelen met de kleding die hij aanhad. Nog voordat de man zou kunnen protesteren verdween Connor al in de richting van zijn slaapkamer die slechtst bestond uit een dun matras met beddengoed en een kleerkast. De android trok de kleerkast open en bestudeerde onderzoekend de inhoud. Even bleven zijn ogen haken op de jas waarmee Cyberlife hem had aangekleed en hij nooit had durven weg te doen doordat hij bang was dat ze zijn locatie konden traceren als hij het ergens dumpte. Een zucht ontsnapte uit zijn kunstmatige longen en besloot er niet teveel aandacht aan te besteden. Na kort twijfelen wilde guh een shirt pakken waarvan hij wist dat het iets te groot was voor hem, maar doordat het hoog hing voelde hij een steek in zijn schouder toen hij het met de verkeerde arm wilde pakken. “Ahhh shit,” kreunde hij pijnlijk waarbij hij zijn schouder vastpakte met een frons. Met een zucht merkte hij op dat het bloed alweer door de tape die hij had opgeplakt gebroken was waardoor er nu een natte blauwe plek zat bij de schotwond. Met een diepe zucht pakte Connor met zijn goede arm het shirt, vervolgens een joggingbroek, ook een stel vrolijke sokken en uiteindelijk ook boxers. De man had er zo enorm doorweekt uitgezien, het zou Connor niet verbazen als zelfs zijn ondergoed doorweekt was. Uit een andere lade pakte hij nog een handdoek en legde deze onderop het stapeltje kleren dat hij vasthad. De android verliet zijn slaapkamer weer en fronste toen hij weer bij Ethan aankwam en opmerkte hoe Leila als een gek met rechtopstaande nekharen naar de man aan het grommen was. “Leila, be nice!” beval Connor haar, maar kreeg totaal geen reactie uit de hond. Verward keek hij naar de hond, ze luisterde altijd dus waarom nu ineens niet? “Leila, knock it off!” herhaalde hij nogmaals. Hij keek toe hoe ze met tegenzin wat afstand nam van de man en op een afstandje ging zitten. Het was overduidelijk dat ze Ethan totaal niet vertrouwde en oplettend was, een verkeerde beweging naar haar geliefde baasje en Ethan had twee rijen van vlijmscherpe hondentandjes in zijn vlees geboord. “I’m sorry, she’s always so sweet, I don’t know why she’s acting like this,” verontschuldigde hij zich aan Ethan met een zucht. “However, I got you some clothes and a towel, you can change in my bedroom,” glimlachte de android. ”You may also take a shower first if you want to, that’s okay with me,” stelde hij aan Ethan voor. Ondertussen voelde hij de pijn door zijn ongelukkige beweging van zonet kloppen in zijn schouder, maar probeerde het te bagatelliseren door Ethan eerst een warm welkom heten alsof hij degene was die half aan het doodgaan was. Als Connor hem niet de reden had verteld waarom hij hulp nodig had zou het net lijken alsof hij niet al twee weken lang met een schotwond rondliep waarvan menig mens binnen no-time al van was doodgebloed zonder medische hulp.

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 66
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Drained   di jul 31, 2018 1:26 pm







Buiten adem wachtte Ethan af op de deur om open te gaan. Even sloot hij zijn ogen en nam een paar keer diep adem om tot rust te komen. Zodra hij zijn ogen weer opende en zijn blik was gericht op zijn sokken, besefte hij zich pas in wat voor staat hij zich bevond. ”Oh God,” mompelde hij terwijl hij kort naar zijn doorweekte kleren keek. Hij had er zelfs niet aan gedacht om schoenen aan te doen. Was hij wel een 100% nuchter? Hij had de avond ervoor wel wat gedronken, maar dat was niet genoeg geweest om hem dronken te maken. Tenminste dat dacht Ethan. Wat hij zelf niet wist, was dat hij een behoorlijk licht gewicht was als het op drank aan kwam, waardoor hij al snel aangeschoten werd. Door zijn koppige houding ging hij er echter altijd vanuit dat hij niet dronken was, aangezien hij zich nog alles kon herinneren van de dag ervoor. Hij voelde wel een lichte kater, maar die werd nu vooral gemaskeerd door de adrenaline die nog door zijn aderen gierde. Ethan keek op zodra de deur opende. De deur stond op een keer, maar Ethan herkende Connor’s gezicht meteen. Het deed hem spontaan glimlachen en met die glimlach begroette hij de android. Connor keek hem verbijsterd aan. Een blik die Ethan nu wel begreep. De glimlach rond zijn lippen veranderde in een verontschuldigende glimlach. Hij keek de android aan en merkte hoe diens blik iets langer bij zijn bovenlichaam bleef hangen. Even keek Ethan daarom zelf naar het doorweekte shirt dat tegen zijn borst aan plakte. Hij glimlachte flauwtjes en kreeg de neiging om een flauwe opmerking te geven, maar hield zichzelf in. Dit was immers de eerste keer dat ze elkaar weer zagen en spraken sinds het voorgaande incident. Wellicht was Connor er nog erg gefrustreerd en boos onder. Dan zou Ethan hem niet op de kast willen jagen door een flauwe opmerking te geven en door te doen alsof het niks betekende voor hem. Ethan besloot daarom de reactie af te wachten. “You look like you just crawled straight out of a dumpster filled with spoiled milk, what did you do for rA- eh.. God’s sake?” sprak Connor. Ethan grinnikte zachtjes en schudde zijn hoofd, als teken dat hij het ook niet goed wist. ”It was actually good milk. I spilled milk on the kitchen floor, then I fell because of the milk and then my clothes got soaked with it,” legde Ethan zijn domme stunt kort uit en moest zachtjes lachen doordat hij nu hoorde hoe raar het eigenlijk klonk. Even keek hij op naar Connor. ”Oh and you can say rA9, no worries,” verzekerde hij de android. Door zijn werk had hij vaak genoeg van de zogenoemde rA9 gehoord, maar was er nooit achter gekomen wie of wat het was. Alleen dat de androids hem vereerde als een soort god, wat Connor bevestigde door diens naam te gebruiken in een zin die men normaal gebruikte met het woord god. Ethan ging er vanuit dat Connor het woord had vervangen voor hem en Ethan wou juist voorkomen dat Connor zich ging aanpassen voor hem. Aangezien Ethan zich ergens verraden had gevoeld om het feit dat Connor rechtstreeks in zijn gezicht had gelogen, wou hij nu juist precies weten wie Connor was. Ethan begreep immers ook wel dat de android had gelogen voor zijn eigen bestwil, maar Ethan wou voorkomen dat de android het nog steeds deed bij hem in de buurt. Ethan keek op zodra Connor de deur meer opende. Zo kwam het hondje tevoorschijn die hij eerder had horen blaffen. Ethan glimlachte even naar het beestje en had niet door dat het dier juist vijandig tegenover hem was. “Come on in, I’ll get you some fresh clothes because you’re soaked, otherwise you might catch a cold,” sprak Connor. Ethan zette een paar stappen naar binnen en richtte zijn blik op Connor. Nu merkte hij op hoe de jongen onder het thirium zat, wat hem eraan hielp te herinneren waarvoor hij hier was. ”No need no need! I can survive like this. I won’t catch a cold!” poogde Ethan nog om Connor te stoppen, maar Connor nam geen nee voor een antwoord en liep de trap al op. Ethan wou hem volgen, maar zijn doorweekte sokken herinnerde hem eraan dat het misschien beter was om op zijn plek te blijven staan. Anders zou hij de melk door het hele huis heen verspreidde. Ethan’s blik ging naar de kleine hond. Met een glimlach ging hij door zijn hurken en wou hij het dier aaien, maar deze begon plots te grommen. Wat verbaasd kwam Ethan weer recht, wetend dat het dier overduidelijk niet geaaid door hem wou worden. Terwijl Ethan normaal een behoorlijke dierenvriend was. Hij vroeg zich af of de hond altijd zo was jegens andere mensen. Misschien was hij zo getraind door Connor om ervoor te zorgen dat Connor veilig zou zijn. Maar de hond had niks gedaan tegen Ethan toen hij achter Connor aan was gegaan. Plots hoorde hij wat gestommel van boven. Ethan richtte zijn blik naar de trap. ”Are you alright Connor?” riep hij naar boven, hopend dat de android niet ongelukkig terecht was gekomen en nog meer biocomponenten kapot waren gegaan. Zodra Connor al snel bovenaan de trap verscheen met een stapeltje kleren, werd de bezorgdheid iets minder. “Leila, be nice!” beval Connor het nog altijd grommende beestje. Ethan’s blik ging even naar de hond die ongestoord door bleef gaan. “Leila, knock it off!” herhaalde Connor. Ditmaal leek het wel te werken en nam de hond koppig afstand. Ethan keek het dier even aan, waarna hij zijn blik richtte op Connor. “I’m sorry, she’s always so sweet, I don’t know why she’s acting like this,” verontschuldigde Connor zich. Ethan wuifde het weg. ”She probably just thinks I’m a bad person. That’s alright,” reageerde Ethan met een klein glimlachje. “However, I got you some clothes and a towel, you can change in my bedroom,” vervolgde Connor. Ethan nam langzaam het stapeltje over. Even bleef zijn blik hangen bij de vrolijk gekleurde sokken en boxer. Hij grinnikte zachtjes, maar schudde al snel zijn hoofd en richtte zich op Connor. ”There’s really no need for all of this!” poogde hij nog. ”You may also take a shower first if you want to, that’s okay with me,” ging Connor echter verder. Ethan’s blik viel op diens schouder waar hij de thirium vlek groter zag worden. ”Hell no. I will change very quickly because of the smell, but I will not waste too much time on my own stupidity! You’re bleeding to death! Come with me upstairs and go to your bathroom. We will get that bullet out as fast as possible,” sprak Ethan streng. Hij zou geen nee nemen voor een antwoord. Hij nam Connor’s hand vast die niet tot zijn bezeerde schouder behoorde en trok de android met zich mee naar boven. Eenmaal boven keek Ethan even kort om zich heen om te oriënteren waar de slaapkamer was, waarna hij Connor los liet en naar de slaapkamer liep. Hij sloot de deur tot een kier en wurmde zichzelf snel uit de klamme kleren, waarna hij zich vluchtig af droogde en in de kleren schoot die Connor voor hem had uitgekozen. Voor een moment bekeek hij zichzelf nog even in de spiegel, concluderend dat Connor geen slechte smaak had, waarna hij terug de hal op liep. Hij liep de badkamer in en keek even verbijsterd op van het blauwe bloed dat vrijwel overal zat in de ruimte. ”Jesus,” murmelde hij, waarna hij zich richtte op Connor. ”Go take place on the toilet and take of your shirt,” sprak Ethan terwijl hij zich richtte op de verschillende instrumenten die op wasbak lagen. Hij slaakte een zucht doordat hij door zijn eigen stommiteit was vergeten om zijn EHBO doos mee te nemen. Hij wist dat androids niet dezelfde hulp nodig hadden als mensen, maar er zat handig gereedschap in die hij nu ook wel kon gebruiken. Nu zou hij het moeten doen met de pincet en het mes die op de wasbak lagen.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connor

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 21-06-18
Leeftijd : 19

BerichtOnderwerp: Re: Drained   di jul 31, 2018 8:09 pm



CONNOR
I think, therefore I am
Verbaasd had hij opgekeken toen Ethan aan zijn deur stond, ten eerste vanwege het feit dat hij er al zo snel was alsof hij erop kickte om een kogel uit Connors lijf te vissen, en ten tweede vanwege dat hij doorweekt was met melk. Van alle vloeistoffen waar je mee doorweekt kon zijn was hij doorweekt met melk. Meteen had Connor hem dan ook duidelijk gemaakt hoe hij uitzag omdat het erop leek dat het nog niet helemaal compleet tot de man was doorgedrongen. Bijna had Connor rA9’s naam laten vallen, maar verbeterde zichzelf snel. Het was immers nog steeds diezelfde androidhater die voor hem stond. Het leek hem sterk dat de man ineens zo was veranderd van mening dat hij hem nu als een pasgeboren puppy op zijn schoot nam en zou koesteren. ”It was actually good milk. I spilled milk on the kitchen floor, then I fell because of the milk and then my clothes got soaked with it,” legde Ethan grinnikend uit terwijl hij zijn hoofd schudde, waarschijnlijk zelf niet eens wetend hoe hij dat voor elkaar had gekregen. Zachtjes lachte Connor. Mensen. “That explains the chaos when I called,” concludeerde hij geamuseerd. Hij vermoedde dat hij niet meer had opgelet waar hij zijn voeten neerzette toen hij Connors naam op zijn scherm had zien verschijnen waardoor hij was gevallen. De androids lichaam versteende een beetje toen hij Ethan hoorde beginnen dat hij heus wel rA9 kon zeggen als hij dat wilde. Wat wantrouwig doordat Ethan ineens zo vrolijk zonder 0,0 haat jegens wat dan ook omtrent androids in zijn donder leek te hebben besloot Connor er niet op te reageren en opende uitnodigend de deur voor hem. Hij had voorgesteld om wat verse kleren voor de man te halen, en duldde geen tegenspraak waardoor hij net deed alsof hij niet hoorde dat het helemaal niet nodig was volgens Ethan. Vrijwel meteen liep hij de trap op naar zijn slaapkamer om een set kleren uit zijn kleerkast te halen. Door zijn eigen onzorgvuldigheid bezeerde hij zijn schouder waardoor het tapeje op de wond het begaf en weer als een rund begon te bloeden. Blijkbaar had zijn zachte kreet Ethans trommelvlies bereikt toen hij beneden aan de trap hem hoorde schreeuwen of alles wel goedging. “Yeah, yeah I’m fine!” riep hij terug ook al klopte dat niet. Hij liep al twee weken vol bloedend met een kogel in zijn schouder, natuurlijk ging het dan niet helemaal prima. Hij vond het simpelweg lastig om zichzelf zwak op te stellen tegenover Ethan, zelfs al had hij hem net nog letterlijk gesmeekt om hulp. Niet veel later verscheen de android weer aan de trap en liep naar beneden waar hij verrast werd met een Leila die als een bezetene naar Ethan zat te grommen. Met wat moeite kreeg hij het voor elkaar om Leila te laten gehoorzamen waarna hij zich verontschuldigde voor haar gedrag, niet wetend vanwaar het ineens vandaan kwam. ”She probably just thinks I’m a bad person. That’s alright,” concludeerde Ethan waarna Connor hem even bedenkelijk aankeek. Hij had een punt, het hondje was ook aanwezig geweest toen Ethan hier stond als een compleet andere man. Zijn eerste indruk was inderdaad niet bepaal de beste geweest wat de reden kon zijn voor haar gedrag. Connor besloot er echter niets op te zeggen want om heel eerlijk te zijn kon hij Leila niet kwalijk nemen, ze wist immers niet beter. In plaats daarvan drukte de android het stapeltje kleren in Ethans handen en vertelde hem dat hij ook nog gerust nog even kon douchen. Aan de ene kant zei hij het omdat hij vond dat de man goed voor zichzelf moest zorgen, maar aan de andere kant was het ook omdat Connor wat tijd wilde rekken. Hij wist precies wat voor narigheid eraan zat te komen waardoor hij het niet erg zou vinden om wat mentale voorbereiding te hebben vooraf. Daarnaast vermoedde hij ook dat Ethan zou doorzetten waar hijzelf allang gestopt was door de pijn waardoor hij vreesde dat de pijn nog intenser zou zijn dan normaal. ”Hell no. I will change very quickly because of the smell, but I will not waste too much time on my own stupidity! You’re bleeding to death! Come with me upstairs and go to your bathroom. We will get that bullet out as fast as possible,” ging Ethan vol tegen hem in, overduidelijk anders denkend over de situatie en hem zo snel mogelijk willen helpen. Nog voordat hijzelf er weer tegenin kon gaan pakte Ethan zijn hand al vast en trok hem achter zich aan de trap op. Onwillig bood hij wat weerstand tegen de man, wat Leila opmerkte waardoor ze meteen overeind kwam en wantrouwend het koppel volgde. “I still have some blood bags, I can handle waiting a little longer untill you’re done showering,” probeerde hij nerveus de man te overtuigen om het uit te stellen, want hij graag hij ook die kogel uit zijn lijf wilde, hij was doodnerveus voor hoeveel pijn hem dat ging kosten. De man leek echter niet overtuigd want hij verdween toen ze eenmaal in de slaapkamer in plaats van de badkamer toen ze eenmaal boven waren, overduidelijk dus niet gaan douchen. Met een zucht ging Connor op de grond zitten zodat hij goed bij de kop van zijn hond kon en haar aaide. Eventjes dwaalde zijn ogen af naar de slaapkamerdeur waarvan die opmerkte dat deze op een kiertje stond waardoor hij Ethan in de boxers zag staan die hij hem had gegeven. Eventjes keek hij nieuwsgierig omdat hij nog nooit een mens had gezien zonder kleren, maar vestigde uiteindelijk toch zijn blik weer op Leila uit beleefdheid. Met een licht trillende hand aaide hij het zachte hoofdje van het bastaardje totdat Ethan uiteindelijk weer uit de deuropening verscheen. Even keek hij de man aan met zijn grote bange bruine hondenogen voordat hij overeind kwam en achter hem aan de badkamer in liep waarachter Leila hem trouw volgde want ze vertrouwde die vreemde vent voor geen meter. “Jesus,” klonk waardoor Connor even verbaasd opkeek maar al snel realiseerde waar de verbijstering vandaan kwam. Overal waar je keek zag je blauw bloed, alsof hij een poging had gedaan zijn badkamer blauw te verven maar daarin enorm was gefaald. “Oh yeah, I uh kind of got tired of cleaning if after every single attempt,” legde hij uit met een waterig glimlachje. ”Go take place on the toilet and take of your shirt,” beval Ethan hem. Braaf bracht Connor de deksel van de wc naar beneden zodat hij erop kon zitten en nam plaats. Vervolgens begon hij ongelooflijk langzaam de knoopjes van het blouseje los te maken om tijd te rekken. Toen de knoopjes los waren liet hij het ding van zijn schouders glijden en gooide het aan de kant, het moest toch in de was. Met een zucht keek hij Ethan nerveus aan. “It restricts the movements I wanna make with this arm, so I think it’s stuck somewhere in the joint of my shoulder because its not visible as well,” speculeerde hij om Ethan duidelijk te maken hoe diep de kogel zat en op wat voor een rotplek omdat je er moeilijk bij kon komen. Nerveus trilde hij met zijn been op en neer terwijl hij toekeek hoe de man de instrumenten die er al lagen inspecteerde. “I have sharper knives in the kitchen, if you need them,” informeerde hij Ethan terwijl hij Leila angstig over haar kop bleef aaien om zichzelf af te leiden. “Just-- just try to ignore my whimpering, screaming or whatever, because I know it’s gonna hurt a lot, okay?” waarschuwde hij de man voor dat hij onbetwist onvrijwillig zou laten merken dat hij pijn had. Even keek hij hem angstig aan, niet alleen omdat hij bang was voor de pijn, maar ook omdat hij zijn lot zou goed als in de handen legde van degene die hem eerst nog om zeep wilde helpen. Al snel verplaatste hij zijn blik naar het hondje naast hem die zijn hand begon te likken om hem gerust te stellen, overduidelijk voelend dat het baasje niet op zijn gemak was. Het was dat Ethan passief in de kamer stond dat ze niet naar hem gromde, maar dat kon drastisch veranderde wanneer ze opmerkte dat hij degene was die straks haar baasje in pijn zou brengen.

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 66
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Drained   di jul 31, 2018 9:53 pm







Ethan had nog zo hard geprobeerd om de jongen te stoppen, maar Connor liet zich niet meer stoppen. De android liep stug naar boven en Ethan kon er moeilijk achteraan gaan doordat zijn sokken nog altijd doorweekt waren met melk. Ethan probeerde zich te concentreren op de hond die hij eerder had gezien op de selfie die Connor hem had laten zien, maar het beestje leek hem niet erg te mogen. Het dier gromde dreigend naar hem en Ethan betwijfelde of hij al zijn vingers zou behouden als hij een poging zou doen tot aaien. Hij richtte zich terug op Connor zodra hij wat gestommel hoorde. Tot zijn opluchting leek er niks aan de hand te zijn, aangezien de jongen dat terug riep en na een tijdje tevoorschijn kwam met een stapel kleren. Connor probeerde de hond stil te krijgen, wat na twee pogingen lukte. De android verontschuldigde zich voor het gedrag van het dier, maar Ethan reageerde er lax op. Kennelijk mocht de hond hem niet zo. Even keken de twee elkaar. Door de bedenkelijk blik kon Ethan wel begrijpen dat de hond hem waarschijnlijk niet mocht door zijn eerdere aanval. Hij had geen goede eerste indruk achter gelaten. Beiden besloten ze het maar achterwege te laten. Ethan richtte zich op de stapel kleren, maar zei Connor dat ze meteen ter werk zouden gaan. Hij merkte op hoe de jongen blauw bloed verloor en Ethan wou voorkomen dat hij dood zou bloeden. “I still have some blood bags, I can handle waiting a little longer untill you’re done showering,” sprak Connor. Ethan suste snel. ”No no, we’re gonna do this. That bullet needs to get out of your wound as fast as possible,” ging Ethan er tegen in. Ergens wou hij Connor vragen waarom hij zolang met de kogel in zijn arm had rond gelopen en hem niet eerder had gebeld, maar Ethan wist daarop zelf wel het antwoord. Eenmaal boven liet Ethan Connor’s hand los en richtte hij zich op de slaapkamer om zich snel om te kleden. Vervolgens richtte hij zich op de badkamer. Zijn ogen verwijde zich zodra hij het slagveld aantrof. “Oh yeah, I uh kind of got tired of cleaning if after every single attempt,” legde Connor uit. Ethan keek hem even aan terwijl Connor hem een waterig glimlachje gaf. ”Well this will be the last attempt, or I hope,” sprak Ethan. Terwijl hij Connor zei om plaats te nemen op het toilet, begaf Ethan zich naar de gootsteen waar wat gereedschap op lag. Overduidelijk had Connor dit gebruikt om de kogel eruit te halen. De metalen instrumenten zaten onder het blauwe bloed. ”Good thing that the blood goes invisible after a certain amount of time. Otherwise you’d have a huge job cleaning all of this,” sprak Ethan terwijl hij het mes oppakte en deze wat bestudeerde. Terwijl hij sprak besefte hij zich echter al snel dat Connor, als android, nog altijd de sporen van thirium zou kunnen zien. ”Well I mean, you would still see it. So maybe you still need to clean it,” vervolgde Ethan daarom al snel en draaide zich halverwege half om naar Connor om hem aan te kijken, maar toen viel zijn blik op het ontblote bovenlichaam van de jongen. Hij voelde het bloed spontaan naar zijn hoofd stijgen waardoor er een lichte blos op zijn wangen kwam. ”I would help you with that,” murmelde Ethan terwijl Connor de blouse van zich af schudde. Al snel realiseerde Ethan zich dat hij haast was gaan staren, dat hij een blos op zijn wangen had gekregen en dat zijn woorden totaal wazig en dromerig hadden geklonken. Snel schudde hij zijn hoofd. ”I mean.. Uh.. I would help you clean it!” probeerde Ethan de situatie nog een beetje te redden. Zich beseffend dat het waarschijnlijk alleen nog maar meer ongemak kon opleveren, richtte hij zich al snel weer op het gereedschap en draaide hij zich weer weg van de jongen. Hij richtte zich nu op de pincet en probeerde deze nog enigszins schoon te maken met een handdoek die op het haakje naast de wasbak hing. “It restricts the movements I wanna make with this arm, so I think it’s stuck somewhere in the joint of my shoulder because its not visible as well,” informeerde Connor hem. Ethan keek even om naar hem en knikte. ”It’ll take some effort then. No worries, I’ve done it enough times to get it out,” probeerde hij de jongen enigszins gerust te stellen. Hij kon er wel vanuit gaan dat de jongen erg nerveus was. Hij merkte dan ook op hoe de jongen nerveus met zijn been trilde en de hond opzocht voor steun. “I have sharper knives in the kitchen, if you need them,” vervolgde Connor. Ethan knikte en liep naar Connor toe om de handdoek schuin voor hem op de grond te leggen. ”I think I can do it with this,” antwoordde Ethan. Hij legde zorgvuldig de pincet en het mes neer op de handdoek. “Just-- just try to ignore my whimpering, screaming or whatever, because I know it’s gonna hurt a lot, okay?” sprak Connor. Ethan keek op naar de jongen en zag de angst in diens ogen. Even deed het hem denken aan het moment dat ze beiden op het dak stonden en Ethan een soortgelijke angst had gezien in diens ogen. Ethan legde even een hand op Connor’s bovenbeen terwijl hij de jongen aankeek. ”I will try to do it as quick and painless as possible. Don’t be afraid to grab my shoulder or even bite it. It can reduce some of the stress,” sprak Ethan met een rustige stem om Connor gerust te stellen. Vervolgens ging zijn blik naar de wond waar nog een stuk tape overheen zat. ”I’ll remove the tap now,” begon Ethan. Als ervaren wist hij dat het soms fijner was om te horen wat er gebeurde. Men kon zich erop instellen en zich ietwat voorbereiden op de pijn die zou komen. Nou wist Connor genoeg van de pijn die het met zich meebracht, maar Ethan wou desondanks dat niet onaangekondigd te werk gaan. Voorzichtig gleden zijn vingers af naar het tape. Hij greep een hoekje vast en trok het in één ruk los. Meteen werd hij begroet met een vlaag van blauw bloed, waardoor Ethan er meteen met een handdoek tegenaan drukte. ”I’ll now go in with the tweezers, only to see where the bullet is,” vervolgde Ethan terwijl hij de pincet met zijn vrije hand vast pakte. Voorzichtig haalde hij de handdoek er vervolgens af en probeerde heel voorzichtig met de pincet in de wond te gaan. Hij probeerde zoveel mogelijk draadjes en onderdelen te vermijden, maar kon het uiteindelijk niet verhelpen om iets in het schoudergewricht te wroeten om goed te zoeken naar de kogel. Bij die handeling voelde hij plots hoe iets of iemand aan zijn shirt trok. Wat verward keek Ethan even om naar de hond die boos grommend aan hem trok. Even keek Ethan wat verbaasd, maar al snel richtte hij zich weer op de wond. Hij kon er wel vanuit gaan dat het dier had gemerkt dat Ethan opnieuw zijn baasje pijn deed, waardoor de hond hem enkel minder mocht. Desondanks dat ging Ethan ongestoord verder, wetend dat hij snel moest werken om de pijn zo kort mogelijk te houden. Met zijn ogen getrokken tot spleetjes tuurde hij in de wond en zag uiteindelijk een glimp van de kogel. ”I’ve located the bullet. I will go in with the knife and the tweezers to scoop it out. I will have to dislocate the shoulder a little bit to free the bullet,” informeerde Ethan de android. Voordat de android er nog kon tegen protesteren, had Ethan al het mes gepakt en richtte hij zich weer volop de wond. Zo voorzichtig mogelijk drong hij nu ook het mes in de wond. Met het mes schoof hij het gewricht iets uiteen om ervoor te zorgen dat er een groot genoeg gat was gecreëerd om de kogel geheel te zien en om voor de pincet er tussen te komen. Vluchtig pakte hij de kogel vast met de pincet en trok de kogel eruit. Hij trok het mes voorzichtig terug en keek toe hoe gewricht terug in diens plek viel. Hij legde de instrumenten terug neer op de handdoek en drukte de andere handdoek meteen weer terug op de wond. ”The bullet is out. You did great,” sprak Ethan met een geruststellende glimlach en keek Connor aan.



_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connor

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 21-06-18
Leeftijd : 19

BerichtOnderwerp: Re: Drained   wo aug 01, 2018 4:49 pm



CONNOR
I think, therefore I am
Een gefrustreerd geluidje kwam uit zijn mond toen Ethan erop bleef staan dat hij helemaal niet hoefde te douchen, de kogel uit Connors wond krijgen was immers belangrijker dan een snelle douche. Nerveus wachtte hij tot Ethan weer uit de slaapkamer was verschenen met een nieuw stel droge kleren die hij voor hem had uitgezocht en volgde hem vervolgens de badkamer in waar hij nerveus plek nam op de toiletdeksel. Nu pas drong het tot hem door wat voor een rotzooi zijn badkamer eigenlijk was, alsof er een verfbom was ontploft en hij het nooit had opgeruimd. ”Well this will be the last attempt, or I hope,” reageerde Ethan op zijn verontschuldiging waardoor Connor zwakjes glimlachte en de knoopjes van zijn blouse begon los te maken. ”Good thing that the blood goes invisible after a certain amount of time. Otherwise you’d have a huge job cleaning all of this,” brabbelde Ethan verder terwijl de android de laatste knoopjes losmaakte en hem vervolgens verward aankeek. Was hij vergeten dat hij alles gewoon kon zien, zelfs als het voor mensen niet meer zichtbaar was. Net toen hij zijn mond wilde opentrekken om er een opmerking over te geven bleek Ethan zelf al tot de realisatie te komen. “Well I mean, you would still see it. So maybe you still need to clean it,” concludeerde de man waardoor hij licht grinnikend zijn hoofd schudde terwijl hij het blouseje van zijn schouder liet glijden op een manier dat hij zo min mogelijk zijn gewonde schouder belastte. Met een nerveuze glimlach keek hij de man aan zodra deze zich had omgedraaid en hield zijn hoofd lichtelijk verbaasd schuin toen hij waarnam hoe hij een rossige kleur kreeg op zijn wangen. Toen Ethan voor de deur had gestaan met zijn natte shirt tegen zijn bovenlijf gekleefd had Connor eenzelfde soort reactie gehad op diens torso. Het was vast een normaal iets om te blozen als je iemand bovenlichaam zag, misschien was dat de reden dat er nooit iemand zonder shirt op straat liep. In Connors hoofd vielen de puzzelstukjes op zijn plaats, onwetend dat hij compleet bij het verkeerde eind had. “I would help you with that,” klonk er plots dromerig waardoor Ethan opkeek. Hij wilde hem helpen met het schoonmaken van de badkamer? Verward keek hij de man aan, waarom wilde hij hem ineens met alles helpen? “I mean.. Uh.. I would help you clean it!” vervolgde Ethan gestrest waardoor Connor hem nog verwarder aankeek. Hij bedoelde in eerste instantie dus niet het schoonmaken van de badkamer waarmee hij hem wilde helpen? Onderzoekend gleden zijn ogen over de mans gezicht. “What did you mean initially?” vroeg hij uit nieuwsgierigheid omdat hij echt niet inzag waarom de man zichzelf moest verbeteren terwijl er niets te verbeteren viel in zijn ogen. Wat zou hij anders hebben bedoeld? Ze hadden het immers simpelweg over een vieze badkamer.

Uiteindelijk had Connor de man instructies gegeven waar hij vermoedde dat de kogel zat. Even keek hij hem onderzoeken aan, waarna hij knikte en hem verzekerde dat hij het er wel uit zou krijgen omdat het blijkbaar niet de eerste keer was dat hij dit deed. Connor ontspande ietwat toen hij meer hoop kreeg dat het echt zou lukken, maar was alsnog nerveus waardoor hij automatisch zijn hondje opzocht voor steun en afleiding. Connor waarschuwde de man alvast dat hij wellicht wat vocaal kon worden met een angstige blik in zijn ogen omdat hij zijn lot zomaar in de handen legde van een android jager. Zijn zachte bruine ogen schoten kort naar Ethans hand toen deze die op zijn bovenbeen legde waardoor hij wat grappige tintelingen voelde die hij momenteel besloot te negeren, en keek hem vervolgens weer in zijn ogen aan. ”I will try to do it as quick and painless as possible. Don’t be afraid to grab my shoulder or even bite it. It can reduce some of the stress,” probeerde de jongeman hem gerust te stellen. Haastig knikte de android. “I won’t bite you though, otherwise I might break your shoulder,” grapte die zachtjes in de hoop de spanning van zichzelf af te kunnen schudden, wat niet bepaald werkte. “I’ll remove the tap now,” kondigde Ethan aan waardoor Connor knikte. Het deed niet veel pijn toen de man het tapeje eraf pelde gezien het er al half aflag door het bloed dat het had week gemaakt. Desondanks begon de wond nog heviger te bloeden dat het al deed waardoor Ethan er een handdoek tegenaan drukte om het te verminderen. ”I’ll now go in with the tweezers, only to see where the bullet is,” legde Ethan uit. Nerveus beet de android op zijn onderlip en ademde diep in waarna zijn gezicht meteen vertrok van de pijn toen het pincetje de wond binnentrad. Zelf had hij na al die keren wel uitgevonden wat de minst pijnlijke manier was om zo diep mogelijk te komen met zo min mogelijk pijn, maar Ethan had dat natuurlijk nog niet door. Hell, waarschijnlijk had hij nog nooit een android’s lichaam ‘geopereerd’. Pijnlijk kreunde hij maar bleef nog koppig rechtop zitten. Toen Ethan ineens begon te graven in zijn schouder met de pincet maakte hij een schel pijnlijk geluid door de onaangename verrassing en greep automatisch met zijn vrije hand naar Ethans schouder en drukte zijn voorhoofd er ook tegenaan. Zelf was hij nog nooit zover gegaan omdat hier zijn focus compleet weg was en het enige wat nog telde was die pincet eruit krijgen. De tranen waren in zijn ogen gesprongen waardoor Ethans schone shirt bij zijn schouder weer kletsnat werd. Stevig kneep hij Ethans schouder tot moes terwijl hij jammerde van de pijn, echt onmenselijk veel kracht hebben zitten in zijn pootjes omdat het hem hielp bij het doeleinde waar hij origineel voor gecreëerd was. Doordat hij teveel met zichzelf bezig was op het moment had hij niet eens door dat Leila hem probeerde te ‘redden’ van Ethan. Uiteindelijk werd de pijn ietsjes minder doordat Ethan de pincet stil hield waardoor Connor heel eventjes kon bijkomen. ”I’ve located the bullet. I will go in with the knife and the tweezers to scoop it out. I will have to dislocate the shoulder a little bit to free the bullet,” sprak hij. In eerste instantie wilde Connor braaf knikken totdat er tot hem doordrong wat hij nu eigenlijk zei. “W-wait wait,” sprak hij angstig terwijl hij weer recht ging zitten en zich instinctief naar achteren drukte tegen de stortbak. “Dislocate the shoulder, c-can’t you--can’t you do it without dislocating that?” ratelde hij enorm gestrest doordat hij niet kon inschatten hoeveel pijn dat ging veroorzaken, maar de man leek geen tegenspraak te dulden en ging koppig nu ook met de mes in de wond. Pijnlijk kreunend klemde de android zijn kaken op elkaar en knarsetandde, verstijvend toen hij het puntje tegen het gewricht voelde aandrukken. “W-wait I don’t know if I can take it Ethan,” probeerde hij de man nogmaals van gedachtes te veranderen ook al wist hij dat die kogel er echt uit moest. De focuste uitdrukking op de man zijn gelaat duidde erop dat hij echt niet van plan was toe te geven. “Ethan, Ethan...EthAN!” bleef hij herhalen in de hoop door te dringen tot de man dat hij dit echt geen strak plan vond, en schreeuwde uiteindelijk de laatste keer dat hij zijn naam zei uit toen hij voelde hoe hij zijn schouder wat uit de kom haalde en tegelijkertijd met de pincet ook weer liep te wroeten in zijn schouder. Dat alles tegelijkertijd zorgde ervoor dat het leek alsof er een bom van pijn ontplofte in zijn schouder. “F-fuck, quicker, do it quicker!” beval hij de man al na enkele seconden omdat hij de pijn echt niet kon verdragen, terwijl zijn buren waarschijnlijk vermoedden dat er iets heel anders gebeurde dan een amateurische operatie. Ondertussen had hij met zijn goede hand alweer Ethans schouder vastgepakt om er nog harder in te knijpen dan eerst, waardoor die gegarandeerd bont en blauw zou worden, en voelde de tranen als watervallen naar beneden stromen. Uiteindelijk verzachtte de pijn wat en merkte hij op hoe Ethan eerst de pincet met een stukje metaal erin terugtrok en vervolgens het mes. “Is that-” sprak hij hoopvol met een brok in zijn keel waardoor het hem niet helemaal lukte zijn zin af te maken. ”The bullet is out. You did great,” verzekerde Ethan hem met een geruststellende glimlach. Met ongelovig lachte Connor zachtjes desondanks hij nog steeds een zeurende napijn voelde in zijn schouder. Trillend door de inspanningen legde hij zijn wang op de schouder van de man die hij net had fijngeknepen en sloeg voorzichtig dankbaar zijn armen twijfelend om hem heen omdat hij nog nooit iemand een knuffel had gegeven, maar vermoedde dat de context hiervoor wel juist was. “Thank you,” zei hij net zo zacht als hij net zo hard had geschreeuwd. Zachtjes snifte hij door alle stress van de afgelopen twee weken wat er nu allemaal uitkwam en nam hem iets steviger zacht, genietend van de stilte die er was gevallen zodat hij weer tot rust kon komen. De wond moest weliswaar nog wel dichtgebrand worden, maar het lastigste gedeelte zat er in ieder geval op. “Just got to burn the wounds to stop the bleeding, and then it’s done finally,” sprak hij met een opgeluchte zucht om te laten weten wat er straks nog moest gebeuren en sloot zijn ogen eventjes. Even twijfelde hij of hij het volgende zou zeggen, maar besloot het toch te doen. “You’re weird,” constateerde hij uiteindelijk uit het niets terwijl hij hem gewoon bleef vasthouden in de knuffel. “One moment you want to kill, and the next you’re saving my life..” sprak hij zijn gedachten uit die al de hele tijd door zijn hoofd hadden gedwaald. Het was net alsof de man net als hij een marionette was geweest en zich had weten los te rukken van de touwtjes en had besloten voor het goede te kiezen. Het probleem was echter dat Ethan geen android was, maar een mens van vlees en bloed waardoor zijn hypothese niet heel aanvaardbaar leek. Wellicht was de feature waarmee hij de onvoorspelbaarheid van mensen kon inschatten toch niet zo goed gelukt als Cyberlife had geanticipeerd.

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 66
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Drained   wo aug 01, 2018 8:40 pm







Onbedoeld was Ethan een dromerige waas weggezonken zodra hij het bovenlichaam van Connor te zien kreeg. Vaag wist hij dat hij zijn woorden moest afmaken, maar door zijn dromerige gedachten veranderde de zin op iets wat anders geïmpliceerd kon worden. Zodra hij opmerkte hoe Connor hem verward aankeek, besefte Ethan zich dat en schrok hij op van de waas waar hij in zat. Hij schraapte zijn keel en verbeterde zichzelf snel. Hij begreep niet eens half waarom hij zo reageerde als hij deed en wou zich weer richten op het gereedschap dat bij de gootsteen lag. “What did you mean initially?” vroeg Connor met nieuwsgierigheid in diens stem. Ethan keek op en beet even op de binnen kant van zijn wang. Hij wist ergens wel wat hij had bedoeld, maar hij had het onbewust gezegd. Ergens wou hij niet dat Connor het wist. Daarbij wist hij zelf nog niet waarom hij zoiets in hemelsnaam met die intentie zou zeggen. Hij was immers hetero. Misschien kon hij het nog onschuldig spelen. Hij kon makkelijk op de naïeve jongen in spelen, wetend hoe onschuldig en groen hij was als het ging om liefde en relaties. ”I initially meant that I could help you get rid of the blouse. Since it must be difficult to get it of with your injured shoulder. But then you already took it off,” verklaarde Ethan, ook al was het deels een leugen. Ja hij had de jongen willen helpen met zijn bloes, maar met een totaal andere intentie. Snel schudde hij zijn hoofd en richtte hij zich op het gereedschap. Hij wist zelf maar half wat er in hem om ging en probeerde het zo lang mogelijk te negeren. Ergens wist hij dat hij er niet aan wou geloven door de pijn die hem in het verleden was aangericht.

Zodra Ethan had gereedschap had klaar gelegd en hij zeker was van zijn aanpak, knielde hij bij de android neer. Hij sprak Connor geruststellend toe en zei hem dat hij gerust in zijn schouder mocht knijpen of zelfs bijten, aangezien het ervoor kon zorgen dat de stress en angst wat minder werd. “I won’t bite you though, otherwise I might break your shoulder,” grapte Connor zachtjes. Ethan grinnikte zachtjes, wetend dat het de sfeer iets minder intens zou maken. ”And we can’t have that hm,” reageerde hij. Hij keek de jongen nog even grijnzend aan, waarna een serieus gelaat over hem heen trok en hij zich richtte op de wond. Nog even wachtte hij om er zeker van te zijn dat Connor er klaar voor was, waarna hij ter werk ging. Nadat de tape eraf was gehaald begon hij met de pincet voorzichtig in de wond te boren om een idee te krijgen van waar de kogel was. Even keek hij op zodra hij Connor voelde grijpen naar zijn schouder, waarna het niet lang duurde voordat hij ook diens hoofd op zijn schouder voelde en vervolgens een natte plek voelde ontstaan. Ethan had ontzettend veel medelijden met hem en ergens deed het hem pijn om te weten dat hij hem dit had aangedaan, maar nu was het ook weer zijn kans om recht te zetten. Hij kon hem helpen en Ethan zou het zo snel mogelijk doen. Uiteindelijk had hij een glimps van de kogel opgevangen en wist hij hoe hij deze eruit moest krijgen. Hij vertelde Connor zijn instructies waarna hij het mes pakte. “W-wait wait,” klonk het plots. Connor kwam meteen recht en zette zich strak naar achteren neer. Ethan bewoog meteen mee om te voorkomen dat hij het zicht van de kogel verloor. Voor een seconde staakte hij zijn handelingen, maar besefte al snel dat hij verder moest gaan. Hij wist dat hij dit kon. Connor was vast nerveus en bang, wat logisch was, maar hoe eerder Ethan de kogel eruit kreeg des te beter. “Dislocate the shoulder, c-can’t you--can’t you do it without dislocating that?” ratelde Connor gestrest. ”No I can’t. No worries. It’ll be over quick,” sprak Ethan en hoopte plechtig dat het inderdaad snel klaar zou zijn. Hij stak het mes nu ook in de wond en stak deze zo voorzichtig mogelijk in de richting van het gewricht. Opnieuw hoorde hij de jongen kreunen. “W-wait I don’t know if I can take it Ethan,” vervolgde Connor. Ethan probeerde het te negeren en had zijn gehele focus op de wond gelegd. Ethan zette de punt van het mes tussen het gewricht en schoof deze iets uit een. “Ethan, Ethan...EthAN!” weerklonk het uiteindelijk schreeuwen. Ethan probeerde zo snel mogelijk met de pincet de kogel te pakken te krijgen, maar het ging snel genoeg voor Connor. “F-fuck, quicker, do it quicker!” beval Connor hem nu. Nog altijd het geschreeuw zo goed mogelijk negerend, kreeg Ethan de kogel te pakken. Hij voelde ondertussen de pijn rijsen in zijn schouder, maar wist nog al zijn focus op de wond te houden. Voorzichtig trok hij de kogel uit het gewricht en liet het gewricht voorzichtig terug in diens plaats vallen. Hij voelde de grip op zijn schouder minder worden. “Is that-” sprak Connor en Ethan zag hem kijken naar de pincet. Ethan knikte even met een glimlach en meldde hem met een glimlach dat de kogel eruit was gehaald. Ethan drukte de handdoek weer tegen de wond aan om te voorkomen dat de android alsnog te veel bloed verloor. Connor lachte even ongelovig, waarna Ethan voelde hoe hij zijn wang op zijn schouder plaatste. Ethan legde zijn vrije hand op Connor’s achterhoofd en wreef wat sussend door zijn haren heen. Onverwachts zag Ethan hoe de android hem in een knuffel nam. Ethan voelde een vlaag van warmte door zijn lichaam gaan wat gepaard met een kriebelend gevoel in zijn onderbuik ging. Ethan sloot half zijn ogen terwijl hij met een hand nog steeds de handdoek tegen de wond aan drukte en met de andere hand door diens donkere lokken streek. “Thank you,” sprak Connor zachtjes. Geheel onverwacht drukte Ethan een kusje op diens voorhoofd. Ethan voelde de nood om hem terug te knuffelen, maar kon door zijn houden zijn armen niet om de jongen heen leggen. Waarschijnlijk was dat de reden voor deze onverwachte handeling. Ook al lag de echte reden wel wat dieper dan dat. ”For you any time,” sprak Ethan zachtjes terug en glimlachte zodra hij voelde hoe de jongen hem steviger vast nam. Even genoot Ethan van het moment. Van dat fijne gevoel wat langzaam terug kwam. Hij voelde het langzaam aan het oppervlak drijven, maar probeerde altijd nog koppig de definitie ervan te negeren. “Just got to burn the wounds to stop the bleeding, and then it’s done finally,” sprak Connor met een opgeluchte zucht. Ethan keek wat op van die woorden. Aangezien Connor nog maar net pijn kon voelen, ging hij er niet vanuit dat hij wist dat iets dicht laten branden ook ontzettend veel pijn kon doen. ”I think you need help with that. It hurts as hell. I’ll help. No worries,” sprak Ethan rustig en nam nog geen aanstalte om Connor los te laten, ook al moesten ze eigenlijk wel de wond dicht branden, aangezien de handdoek langzaam helemaal blauw kleurde van het thirium. “You’re weird,” klonk het plots. Ethan wou de jongen aan kijken, maar Connor hield hem nog altijd vast in de knuffel. ”Weird?” herhaalde Ethan daarom. “One moment you want to kill, and the next you’re saving my life..” legde Connor uit. Ethan slikte eens. De angst om te moeten definiëren wat hij voelde kwam dichterbij. ”Yeah I’m weird,” murmelde hij zachtjes, hopend dat Connor genoegen zou nemen met het antwoord. Ook al kon Ethan inderdaad begrijpen dat het hartstikke raar was hoe hij zich gedroeg in vergelijking met de vorige keer dat ze elkaar zagen. ”You’re a sweet guy. The fact that you’re an android just hit me really hard. Not only because of my.. dislike towards them, but also because it meant that you lied to me alot,” legde Ethan uit. Zo legde hij de beschuldiging bij Connor. Het was laag om dat te doen, vooral omdat Ethan nog altijd degene was die de jongen had neergeschoten en had achtervolgd als een bezeten hond, maar op deze manier hoopte hij dat Connor zijn aandacht bij iets anders zou houden dan Ethan’s gedrag. Voorzichtig liet Ethan de jongen los en probeerde hij wat afstand te nemen. Hij wou snel over op een volgend onderwerp. Hij wou er niet te lang bij stil staan. ”I have a lighter in my pocket, but I’m not sure if that works. How were you thinking of burning down the wound?” sprak Ethan en richtte zich hiermee weer op de wond.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connor

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 21-06-18
Leeftijd : 19

BerichtOnderwerp: Re: Drained   do aug 02, 2018 3:42 am



CONNOR
I think, therefore I am
Connor kon niet in woorden omschrijven hoeveel zeer het had gedaan, maar kon ook niet in woorden uitleggen hoe enorm blij hij was dat de kogel eindelijk uit zijn schouder was verwijderd. De pijn begon langzaam aan weg te ebben tot een zekere hoogte omdat het nog volledig tot rust moest komen. Het gaf de android de mogelijkheid weer te ontspannen zonder een zekere zeurende pijn in zijn schouder. Om zijn dankbaarheid jegens Ethan te uiten nam hij de man in een knuffel -twijfelend op het begin omdat hij er nog nooit een aan iemand anders dan zijn hond had gegeven- maar zo snel hij de smaak te pakken had verstevigde hij zijn grip nog wat meer. Verrast keek hij even op toen hij voelde hoe Ethan zijn lippen op zijn voorhoofd drukte. Connor snapte er niks meer van. Het ene moment lagen ze zoenend op zijn bank, het volgende moment was de man volgens zijn zeggen 100 procent heteroseksueel, en nu gaf hij hem weer een kus terwijl dat naar Connors weten toch echt niet in een heteroseksuele man zijn agenda staat. Datzelfde gold voor Connors leven. Het ene moment wilde de man hem ervan beroven, en nu redde hij het. Cyberlife had echt gefaald op gebied van onvoorspelbaar gedrag van mensen inschatten en begrijpen. Opgelucht had Connor gezegd dat hij alleen nog maar de wond moest branden om het bloeden te stoppen en dan zou het klaar zijn, en hopelijk zou het ook de laatste keer zijn. Ethan gooide echter even roet in het eten door te melden dat iets verbranden ook enorm veel pijn kon doen, maar dat hij hem wel zou helpen. Een diepe zucht verliet Connors kunstmatige longen toen hij dat hoorde, pijn inmiddels alweer spuugzat wezend en wenste dat hij het gewoon simpelweg kon uitzetten. Natuurlijk van alles wat hij kon, was dat er niet een van om het niet origineel in zijn software was geprogrammeerd. Stiekem probeerde de android Ethans aandacht van de wond af te wenden om tijd te rekken voor nog meer, en merkte dus zijn merkwaardige gedrag op. Ergens hoopte hij op een uitleg, een antwoord dat zou verklaren waarom hij in hemelsnaam zich ineens zo gedroeg. In Connors ogen waren mensen namelijk vrij om te doen en te geloven in wat ze maar willen. Er was niets wat ze tegenhield waardoor ze niet de volledige macht over hun denken en doen hadden. Het was simpelweg irrationeel. “Yeah, I’m weird,” antwoordde Ethan simpel waarna er weer een stilte viel. Even vermoedde Connor dat er niets meer uit de man zijn mond zou komen, dat dit zijn antwoord was en hij het hier maar mee moest doen. In stilte wachtte hij af of de man nog meer te vertellen had terwijl hij ondertussen genoot van de warmte van Ethans lichaam. Dat was een ding dat hij heerlijk vond aan zijn nieuwe kunnen, de warmte van een ander lichaam. "You’re a sweet guy. The fact that you’re an android just hit me really hard. Not only because of my.. dislike towards them, but also because it meant that you lied to me alot,” lichtte Ethan uiteindelijk zijn woorden toe waardoor er een frons op zijn gezicht stond bij het laatste. Ethan snapte toch wel dat hij simpelweg niet hem de waarheid had kunnen vertellen? Connor merkte op dat Ethan probeerde afstand te nemen waardoor hij zijn grip op de man losser liet worden en uiteindelijk weer recht ging zitten. Eventjes werd hij duizelig in zijn hoofd doordat hij eigenlijk veel te weinig bloed in zijn lichaam had op het moment waardoor hij eventjes zijn ogen sloot totdat het weer weg was. "I did that, but but I mean what would you have done? Just unveil your true identity  to a stranger whom you speculate to be an android hunter due to the thirium under his finger nails?!" sprak hij lichtelijk aangebrand waardoor het duidelijk was dat het een gevoelig onderwerp was. Hij kon er simpelweg niet tegen alsof de man deed dat hij een keuze had gehad om te liegen. Als hij niet had gelogen was hij vrijwel zeker dat hij een kogel door zijn hoofd had gehad en hier nu niet had gezeten. "Look I'm sorry I lied, but when you showed concern like you genuinely cared about me, it felt like I mattered for once," begon hij verder uit te leggen. "Yes, I perhaps got carried away a little, but how you treated me was such a huge contrast to what I'm used to. They yelled at me, scolded me, threw me off a roof, shot me in the head," lachte hij triest op het einde en wendde zijn blik af om te kijken naar de handdoek die de welbekende blauwe kleur begon te krijgen. "And you were so sweet and nice, it's just-..I didn't want it to stop," vervolgde hij zachtjes terwijl hij hem aankeek met zijn zachtbruine puppy ogen en schraapte vervolgens zijn keel. "My point is that you cannot blame me for lying 'alot' to you considering my situation, and I'm fairly certain you would've done the same if we swapped positions." sprak hij en ineens sprong er iets in hem op waar hij hem mee kon terugpakken. "Besides, you lied to me too. Promised me to not get drunk, and guess who got incredibly drunk?...Mr. Ethan Grossworth," bracht hij uit, herinnerend hoe fel de man de volgende dag erop was geweest dat hij echt niet dronken was.

"I have a lighter in my pocket, but I’m not sure if that works. How were you thinking of burning down the wound?” Vroeg Ethan uiteindelijk omdat de wond overduidelijk als een gek was gaan bloeden nu Ethan er lekker in had lopen wroeten. Iets te snel kwam Connor overeind toen hij dat vroeg waardoor het even zwart werd voor zijn ogen en hij instinctief Ethan weer bij de schouders pakte als een dronkenlap om te voorkomen dat hij omviel. Als die wond dicht was ging hij gelijk als een uitgehongerde vampier een paar zakken bloed naar binnen werken. De android nam de handdoek over van de man en liep de badkamer uit. "I have a butane gas torch in my bedroom to burn my wounds," kondigde hij aan terwijl hij overduidelijk een stuk langzamer liep dan eerst. Daarnaast was hij ook een stuk witter van kleur dan normaal; door het gebrek aan bloed kreeg zijn kunstmatige huid niet genoeg energie meer om een gezonde roze kleur te handhaven waardoor het pigment langzamerhand weg begon te trekken. Eenmaal in de slaapkamer liep hij regelrecht naar zijn kleerkast, hurkte neer, en trok met zijn vrije hand de onderste lade open waarin hij allerlei noodspulletjes had liggen. Toen hij eenmaal laag aan de grond was nam Leila haar kans en begon hem dolblij dat hij het niet meer uitschreeuwde van de pijn te likken. Zachtjes lachte hij en aaide haar even over der bol voordat hij de gasbrander uit de lade pakte en weer overeind kwam. Connor demonstreerde het kort aan Ethan door het ding kort aan te zetten. "This will do the job," concludeerde hij. Het was niet de eerste keer dat hij het ding had gebruikt, maar dat was nog voordat hij het ook daadwerkelijk kon voelen wát hij deed. Met een zucht ging Connor  op het matras zitten dat op de grond lag en hield Ethan de brander voor. "Just make sure to get the insides as well, don't want to die due to internal bleeding after all this," sprak hij met een waterige glimlach en keek naar beneden toen hij een straaltje bloed langs de handdoek naar beneden voelde gaan omdat die het niet meer tegenhield. Geduldig wachtte hij met de handdoek weghalen van de wond om het bloedverlies te beperken, en zodat hij niet nog suffer en witter van kleur werd dan hij al was.

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 66
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Drained   do aug 02, 2018 12:11 pm







Ethan genoot van het moment dat ze elkaar weer even vast hielden. Hij had de warmte en het kriebelende gevoel gemist, ook al zou hij dat nooit kunnen toegeven. Ethan was blij dat hij de android kon helpen, maar wist ook dat de klus er nog niet op zat. Zoals Connor al had aangegeven moest de wond nog dicht worden gebrand. Het leek er echter op alsof Connor dacht dat dit geen pijn zou doen. Ethan besloot Connor al snel de waarheid te geven en zei hem dat het behoorlijk pijn kon doen. Meteen voegde Ethan er echter ook aan toe dat hij de jongen zou helpen. Ethan ging er vanuit dat de knuffel zou worden gestaakt en dat ze snel zouden overgaan op de volgende stap om te voorkomen dat Connor te veel bloed zou verliezen, maar Connor dacht er anders over. Plots begon de android Ethan’s gedrag aan het daglicht te brengen. Ethan wist dat het inderdaad raar was. Het was duidelijk dat hij geen lust meer had om de android te vermoorden, maar zelf snapte hij ook niet hoe hij plots zo terug kon vallen op het gedrag dat hij had gehad voordat hij erachter was gekomen dat Connor een Android was. Diep van binnen wist hij het antwoord wel, maar hij was veel te koppig om daar ook maar naar te luisteren. Hij probeerde daarom de conversatie in een andere richting te duwen en beschuldigde Connor. Hij zei hem dat het zijn schuld was. Het was enorm laag om het slachtoffer ook nog te beschuldigen van het liegen, waarvan Ethan natuurlijk begreep waarom Connor het had gedaan, maar het zorgde er in ieder geval voor dat het onderwerp niet bleef haken bij Ethan’s gedrag. De twee lieten elkaar los en Connor ging recht zitten. Even merkte Ethan op hoe de jongen zijn ogen sloot. Hij had vast last van het bloed tekort. Ethan wou voorstellen om de wond nu dicht te branden, maar Connor liet hem er niet ongeschonden vanaf komen. "I did that, but but I mean what would you have done? Just unveil your true identity to a stranger whom you speculate to be an android hunter due to the thirium under his finger nails?!" sprak Connor lichtelijk aangebrand. Ethan slaakte een onhoorbare zucht en week zijn blik af. Natuurlijk begreep hij waarom de android had gelogen. Een adroid die de waarheid sprak en men leuk vertelde dat hij/zij een android was, zou geheid in de problemen komen. Geen android die er dus aan dacht om de waarheid te spreken. Ergens voelde Ethan opluchting voor het feit dat hij het gespreksonderwerp iets kon verdraaien, maar dat overschaduwd door schuldgevoel om het feit dat hij zichzelf nu liet afschilderen als iemand die niet begreep hoe een android zoveel kon liegen en dus geen inlevingsvermogen had, terwijl Ethan hier zeker wel over beschikte. "Look I'm sorry I lied, but when you showed concern like you genuinely cared about me, it felt like I mattered for once," sprak Connor verder. De woorden deden Ethan op kijken. Had Connor het dan fijn gevonden? Zou de android dezelfde gevoelens kunnen hebben voor hem als Ethan die voor Connor had? Ook al durfde hij zelf nog niet na te denken over wat die gevoelens konden zijn. "Yes, I perhaps got carried away a little, but how you treated me was such a huge contrast to what I'm used to. They yelled at me, scolded me, threw me off a roof, shot me in the head," lachte Connor triest, waardoor het schuld gevoel in Ethan enkel groeide. "And you were so sweet and nice, it's just-..I didn't want it to stop," vervolgde Connor, waardoor Ethan zich iets besefte. Connor voelde zich waarschijnlijk enkel zo eronder omdat hij het niet was gewend. Zoals de jongen zelf had gezegd was Ethand de eerste geweest die iets om hem had gegeven. Dat betekende echter niet meteen dat Connor ook iets om hem gaf. Als het een ander persoon was geweest die Connor voor het eerst aandacht had gegeven, had die persoon waarschijnlijk dezelfde reactie gekregen. Ethan moest de woorden dus niet te persoonlijk opvatten. ”Well it wouldn’t matter who did it, right? Anyone would do,” sprak Ethan wat zachtjes en slaakte opnieuw een zucht. Hij voelde hoe het kriebelende gevoel plaats maakte voor teleurstelling. Hij moest opgelucht zijn dat dat gebeurde, maar voelde zich er nu nog enkel rot onder. Connor schraapte zijn keel en sprak verder. "My point is that you cannot blame me for lying 'alot' to you considering my situation, and I'm fairly certain you would've done the same if we swapped positions." Ethan reageerde er niet op. Immers had Connor gelijk en beiden wisten ze dat. Ethan had zijn blik nog altijd gericht op zijn hand die de handdoek vast hield en besloot geen reactie te geven op de woorden. Hij moest blij zijn dat ze niet verder praatte over zijn opvallend gedrag. "Besides, you lied to me too. Promised me to not get drunk, and guess who got incredibly drunk?...Mr. Ethan Grossworth," sprak Connor nu. Ethan keek meteen op en voelde hoe er iets in hem knapte. Hij kreeg de neiging om de reden van zijn vele drinken naar Connor’s hoofd te smijten, maar wist dat hij dan enkel meer vragen kon verwachten en wist dat hij er geen antwoorden op wou geven. ”Oh and what would’ve caused that hmm,” sprak Ethan sarcastisch. Hij schudde zijn hoofd en snoof eens. ”I wasn’t drunk!” sneerde Ethan nu, over duidelijk geïrriteerd doordat het onderwerp werd opgebracht. Het herinnerde hem eraan waarom hij dronk en dat wou hij juist vergeten.

Ethan besloot uiteindelijk de conversatie achter zich te laten en vroeg de android of Ethan de wond met zijn aansteker moest dicht schroeien of dat de android hiervoor een ander idee had. Plots kwam Connor recht. Ethan volgde meteen zijn voorbeeld en ondersteunde hem zodra deze naar steun zocht. Ethan wou Connor zeggen om weer te gaan zitten en het rustig aan te doen, aangezien het hem logisch leek dat de android weinig kon door het vele bloedverlies, maar toen nam Connor al de handdoek van hem over en liep hij richting de slaapkamer. Ethan keek hem even na en bewoog uiteindelijk richting het gereedschap om deze van de vloer af te rapen en weer bij de gootsteen neer te leggen. "I have a butane gas torch in my bedroom to burn my wounds," klonk het. Ethan keek even op en richtte zijn blik op Connor die bijna de slaapkamer had bereikt. Het bloedverlies had hem overduidelijk geraakt en zorgde ervoor dat hij langzamer liep dan normaal. Ethan knikte even en besloot de android te volgen naar de slaapkamer. In de slaapkamer richtte Connor zich op de klerenkast en haalde daar iets uit. Ethan week zijn blik van hem af en keek even de kamer rond. Toen hij hier eerder had gestaan had hij niet zo opgelet op waar hij zich bevond. Nu merkte hij op dat de slaapkamer wel erg armzalig uit zag, maar besefte zich ook dat een android niet echt een goede slaapkamer nodig had. Even gingen zijn gedachten terug naar de conversatie van eerder. Misschien was het beter als hij zomaar weer terug ging. Het was overduidelijk niet handig of slim geweest om hier te komen. Hij wist zelf niet wat hij met zijn gevoelens aan moest, dus hoe zou hij het kunnen verklaren aan Connor --mits hij het natuurlijk wou verklaren. Toch liet iets in hem dat ook weer meteen tegenspreken. Hij wou Connor niet missen. Ook al voelde hij zich enigszins neergezet in de schaduw, wou hij de android niet zomaar verlaten. Ethan richtte zijn blik terug op de android en merkte op hoe deze nu de gasbrander vast had. Even knipte Connor de gasbrander aan. "This will do the job," concludeerde Connor. Ethan knikte even en liep op Connor af die plaats nam op het matras op de grond. Ethan nam de gasbrander van de android over en keek even naar het apparaat om er zeker van te zijn dat hij wist hoe het werkte. Vervolgens richtte hij zijn blik op Connor. "Just make sure to get the insides as well, don't want to die due to internal bleeding after all this," sprak Connor met een waterig glimlachje. Ethan knikte. ”It would be a waste,” bevestigde hij. Even ging zijn blik naar de handdoek die het bloed niet meer lang tegen kon houden. ”I will try my very best to accomplish it,” sprak Ethan nog geruststellend. Hij glimlachte nog even naar de deviant, waarna hij zijn hand legde op de handdoek en deze voorzichtig er af liet glijden. Vervolgens zette hij de gasbrander aan en boog hij naar de wond toe. Gelukkig wist hij nog hoe de wond eruit zag en waar het precies open lag, waardoor hij snel wist waar hij de brander moest houden. Na een paar seconden was de binnenkant van de wond zo goed als dicht geschroeid, waarna Ethan de brander richtte op de oppervlakte van de wond zodat ook deze langzaam dicht schroeide. ”It’s done,” verklaard Ethan uiteindelijk en zette de brander weer weg. Hij kwam vervolgens recht. ”Should I bring you some blood?” vroeg hij nu aangezien de jongen hem te zwak leek om nog goed te kunnen lopen. Natuurlijk kon hij dit niet zeker weten. Misschien voelde de android zich wel een stuk beter nu de wond dicht zat.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connor

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 21-06-18
Leeftijd : 19

BerichtOnderwerp: Re: Drained   do aug 02, 2018 7:19 pm



CONNOR
I think, therefore I am
Ongelovig had Connor de man aangekeken toen alle schuld op hem geschoven werd door het feit dat hij tegen hem had gelogen om zichzelf te beschermen. Hij kon niet geloven dat de man niet besefte waarom hij had moeten doen, Ethan was nota bene een van de velen waar hij zich juist tegen moest beschermen. Had de man zelf dan nooit gelogen om diens eigen bestwil? Connor zuchtte diep en begon de man maar uit te leggen waarom hij had gedaan wat hij had gedaan. Vaak keek Ethan hem niet aan, keek eerder beschamend weg alsof hij wist dat hij fout zat, in plaats van Connor recht in zijn ogen aan te kijken. Hierdoor kon de android moeilijk inschatten of zijn woorden daadwerkelijk tot de man doordrongen en niet het ene oor in en het andere oor uit gingen. Hij wilde net zijn zegje afronden totdat zijn audio processor de zachte woorden die over Ethans vielen opving. ”Well it wouldn’t matter who did it, right? Anyone would do,” klonk het waarna een zucht volgde. Eventjes was hij stil tot er tot hem doordrong wat de man bedoelde. Ook hij zuchtte zachtjes voordat hij erop reageerde.“ ‘Anyone’ probably wouldn’t have helped me like you just did after discovering what I really am,” sprak hij in de hoop de man ervan te verzekeren dat hij het echt wel waardeerde wat hij hem tot nu toe had gebracht, desondanks hij hem ook bijna de dood in had gedreven. Toch deed het hem niet goed dat Ethan hem tegen de haargroei had ingestreken waardoor hij hem toch enigszins wilde terugpakken door een opmerking te maken over het dronkenschap van de man. Die ochtend had hij fel volgehouden dat hij niet dronken was geweest en Connor hoopte hem ietwat te triggeren. Niet heel veel, een klein beetje maar, om hem een beetje terug te pakken. Ethans gelaat vertrok waardoor hij vermoedde dat zijn plannetje had gewerkt. ”Oh and what would’ve caused that hmm,” sprak de man waardoor Connor verbaasd opkeek. De man wist toch wel wat ervoor zorgde dat je dronken werd? Dat alcohol de oorzaak was dat je dronken werd? Connor wist dat zijn IQ vergeleken tot dat van een mens in de meeste opzichten onvoorstelbaar was, maar hij had hem niet zó laag ingeschat. “I wasn’t drunk,” vervolgde Ethan met een sneer waardoor Connor even geschrokken in elkaar kromp. Iets meer reactie dan hij had geanticipeerd. Als de man niet eens wist wát er eigenlijk in dat biertje zat en wat het met je deed vond de android het inderdaad niet erg gek dat hij zich niet realiseerde dat hij dronken was geweest. “Well, there’s alcohol in the beers you drink, and that causes it,” begon die uit te leggen, overduidelijk totaal niet bewust zijn van de dikke overduidelijk sarcasme die over Ethans woorden had gelegen. “Alcohol influences the situation in your nervous system in terms of receptors and neurotransmitters, and this consequently causes you to behave differently and not think things through thoroughly as you would when you hadn’t drank alcohol. This deviating behavior is what we call ‘drunk’...so the alcohol is what would’ve caused that,” legde hij dan maar uit aan de man alsof hij een wandelende encyclopedie was met een lichtelijk verwarde uitdrukking op zijn gelaat omdat hij het raar vond dat de man het niet allang wist. Al helemaal als hij al in de dertig was zoals hij beweerde. “But if you weren’t drunk then, then why would you kiss me on the lips, and in my neck? And you just kissed me on my forehead again,” vroeg hij vervolgens aan hem omdat hij duidelijkheid wilde wat de man nou over hem dacht. Connor kon simpelweg geen logica vinden in diens gedragspatroon waardoor het moeilijk voor hem was in te schatten wat de man nou daadwerkelijk van hem vond. “Why would a sober heterosexual man kiss another man?” bracht hij uit en keek hem aan, de verwarring overduidelijk in zijn ogen te zien. De jongen had totaal niet door hoeveel druk hij momenteel op Ethan zette met al zijn vragen en opmerkingen, hij probeerde simpelweg wat lege gaten in zijn visie in te vullen.

Uiteindelijk kwam het er toch op aan om de bloedende wond dicht te branden waardoor Ethan aan hem vroeg hij hij van plan was om dat te doen. Als het goed was had hij in zijn slaapkamer nog een brander liggen in zijn lade die het klusje zou klaren. Iets te snel wilde hij erheen lopen waardoor hij wat duizelig werd, maar gelukkig bood Ethan hem wat steun en kon hij vervolgens het stukje naar zijn slaapkamer alleen aan. Hij liet de brander aan de man zien, ging op het matras zitten en overhandigde deze aan hem zodra hij zat. ”It would be a waste,” bevestigde Ethan waarna Connor zijn blik volgde naar de handdoek. ”I will try my very best to accomplish it,” vervolgde hij op Connors bede ook de binnenkant goed dicht te schroeien zodat hij niet van binnen zou blijven bloeden ook al zag het er van buitenaf allemaal netjes uit. Connor zette zich schrap toen de man de handdoek van de wond haalde en de brander aanzette. Pijnlijk kreunde hij toen Ethan de vlam op de binnenkant van de wond plaatste en kneep zijn ogen dicht terwijl hij knarsetandde. “You were right,” bracht hij kreunend uit tussen zijn tanden door, doelend op dat hij had gezegd dat ook branden enorm veel pijn kon doen. Vol kneep hij in de lakens waar hij op zat terwijl hij afwachtte tot Ethan klaar was met het karweitje. Tot zijn geluk duurde dit een stuk minder lang dan de kogel eruit krijgen waardoor hij al snel verlost werd van de stekende hitte. Langzaam opende de android zijn ogen en keek naar de zwart geworden plek op zijn schouder, helemaal onder het roet maar in ieder geval was het gestopt met bloeden. “It’s done,” sprak Ethan uiteindelijk waardoor Connor uiteindelijk kon ontspannen. Hij voelde weliswaar nog wel de zeurende pijn in zijn schouder door alle handelen, maar was blij dat het ergste allemaal voorbij was. “Thank you so much Ethan,” sprak hij dankbaar met een glimlach naar Ethan. ”Should I bring you some blood?” vroeg Ethan vervolgens waardoor Connor zachtjes glimlachte, het lief vindend dat hij het voorstelde. “Well if you insist, I stashed them underneath the bathtub. There is a loose tile in the bottom left corner, and you need to put some pressure on it to remove it, but I’m sure you can do that… Wait, hold on,” legde hij hem uit en voerde vervolgens een zelfdiagnose test uit om in te schatten hoeveel zakjes hij nodig zou hebben. Zijn gezicht leek tijdens de test een beetje te glitchen, voornamelijk door zijn ogen die ineens snel begonnen te knipperen, maar het stopte ook al weer snel omdat zo’n test niet enorm lang duurde. “I need three blood bags I guess,” concludeerde hij en keek vervolgens toe hoe Ethan in de deuropening verdween om het bloed te halen. Met een zucht liet hij zich langzaam achterover vallen op zijn matras en strekte zijn armen boven zijn hoofd, iets wat hij die twee weken allang niet meer had kunnen doen doordat de kogel het verhinderde. Tevreden sloot hij zijn ogen. Eerst had hij ongelooflijk getwijfeld of hij de man zou bellen, maar was blij dat hij het toch had gedaan. Het was zeker de juiste beslissing geweest.

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 66
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Drained   do aug 02, 2018 9:54 pm







Het was niet Ethan’s bedoeling om verhit te raken in een discussie of in de schuld te worden gepraat, maar alles was beter dan dat Connor verder zou graven in het opmerkelijke gedrag van Ethan. .“ ‘Anyone’ probably wouldn’t have helped me like you just did after discovering what I really am,” reageerde Connor op Ethan. Ethan keek even op naar hem. Zwijgend keek hij de jongen aan. Hij betwijfelde of het er echt toe doet wie hem had geholpen. Ja niet veel anderen mensen zouden het doen, maar het zou Connor waarschijnlijk uitmaken of Ethan iemand anders was geweest. Zolang hij maar werd geholpen right? Ethan week zijn blik weer af besloot er niet meer op te reageren. Hij hoopte dat het gesprek snel over zou zijn en ze over konden gaan op dat wat noodzaak was, maar Connor kon het kennelijk niet laten om Ethan nog een beetje te triggeren. Echter triggerde het Ethan meer dan Connor kennelijk had verwacht. De man voelde woede opkomen. Vooral omdat het Connor’s schuld was dat Ethan meer had gedronken dan in eerste instantie het plan was. Als Connor niet was begonnen over zijn zoon, had Ethan niet meer dan twee biertjes gehad. Ethan kon het dan ook niet laten om er een sarcastische opmerking over te geven, maar wou de jongen niet recht voor zijn raap beschuldigen, omdat hij dan meer vragen kon verwachten die hij niet wou beantwoorden. Om die reden sneerde hij enkel naar Connor dat hij niet dronken was geweest. Een standpunt waar hij nog steeds achter stond. Hij geloofde er dan ook in dat hij niet dronken was geweest. Hij kon zich immers nog alles perfect herinneren van die nacht. Connor kromp even in elkaar door Ethan’s reactie. Met een steek voelde Ethan weer het schuldgevoel op komen, maar probeerde het te negeren. Misschien wist Connor nu dat hij er niet verder of moest praten en het gewoon met rust moest laten, maar natuurlijk kon de android dat niet. “Well, there’s alcohol in the beers you drink, and that causes it,” meldde Connor. Ethan keek wat verward op, waarna een droge blik in zijn ogen verscheen. ”No shit sherlock,” reageerde Ethan droog en opnieuw sarcastisch, niet wetend dat de android dat niet zou kunnen detecteren. “Alcohol influences the situation in your nervous system in terms of receptors and neurotransmitters, and this consequently causes you to behave differently and not think things through thoroughly as you would when you hadn’t drank alcohol. This deviating behavior is what we call ‘drunk’...so the alcohol is what would’ve caused that,” sprak de android rustig verder. Terwijl Connor sprak keek Ethan hem verward en ongelovig aan. Hij kon niet geloven dat Connor oprecht dacht dat Ethan niks van alcohol af wist. ”I just wasn’t drunk! I’m not a fucking idiot! Jesus Connor,” reageerde Ethan er fel op en slaakte een diepe zucht in de hoop de irritatie een beetje te laten zakken. Hij week dan ook weer zijn blik af om te voorkomen dat het gezicht van Connor hem tot het puntje zou drijven. “But if you weren’t drunk then, then why would you kiss me on the lips, and in my neck? And you just kissed me on my forehead again,” vroeg Connor. Ethan sloot even zijn ogen en beet zachtjes op zijn onderlip. Even keek hij met een peinzende blik omhoog naar Connor. De vragen die de jongen stelde stopte hem in een hoek waarin hij wel de gevoelens moest definiëren die hij had gevoeld sinds ze de nacht samen hadden doorgebracht. Driftig probeerde Ethan op zoek te gaan naar een uitweg om alsnog te voorkomen dat hij het onder ogen moest komen. “Why would a sober heterosexual man kiss another man?” vervolgde Connor, waardoor Ethan meteen op een reactie kwam. Hij richtte zijn felle blik op de jongen die hem enkel verward aankeek. ”Well why would an android?” vuurde hij nu terug. ”I was just joking, teasing when I asked if you wanted to find out what it was like to get a kiss. I wouldn’ve thought you would say yes! Why would an android even want to kiss a human? Especially when that human is a android hunter!” ging Ethan nu met dezelfde snauwende toon verder en probeerde zo het licht weer op Connor te laten vallen zodat hij zelf de gevoelens terug in de schaduwen kon stoppen.

Toen ze dan eindelijk overgingen op de volgende stap in het proces, voelde Ethan ergens opluchting. Hij probeerde dan ook te doen alsof er niks aan de hand was en probeerde zijn vrolijke vriendelijke zelf weer te zijn, maar de vragen die Connor had gesteld zorgde ervoor dat Ethan meer aan de gevoelens dacht dan dat hij zou moeten. Voor een moment twijfelde Ethan er dan ook aan om terug naar huis te gaan zodra hij Connor had geholpen, maar zodra hij zich eenmaal weer op de jongen had gefocust, kon hij aan niets anders denken dan dat hij enkel bij hem wou zijn. Zodra Connor eenmaal lag op het matras en hem de instructies had gegeven over hoe Ethan te werk moest gaan, haalde Ethan de handdoek van de wond en ging voorzichtig maar snel te werk. “You were right,” bracht Connor kreunend uit en Ethan kon wel nagaan dat Connor daarmee Ethan’s eerdere woorden mee bevestigde. Ethen concentreerde zich echter enkel op de wond en schroeide deze zo snel mogelijk dicht. Gelukkig was dit karwei snel geklaard en trok hij de gasbrander al snel terug, waarna hij aankondigde dat de wond dicht zat. “Thank you so much Ethan,” bedankte Connor hem wederom. Ethan keek hem even aan met een glimlach. ”Like I said: for you any time,” sprak Ethan met een knipoog, waarna hij recht kwam en aan de android vroeg of hij bloed moest halen. Hij ging er immers vanuit dat Connor nog altijd suf was en zwak doordat hij zoveel bloed had verloren. Connor glimlachte zachtjes naar hem, alvorens hij de vraag beantwoordde. “Well if you insist, I stashed them underneath the bathtub. There is a loose tile in the bottom left corner, and you need to put some pressure on it to remove it, but I’m sure you can do that… Wait, hold on,” legde Connor hem uit. Ethan keek even verbaasd op zodra Connor’s ogen raar begonnen te knipperen. Alsof hij een of andere aanval had. Ethan ging er vanuit dat het een android tik was en dat het dus wel goed zat. Uiteindelijk keek Connor hem weer aan. “I need three blood bags I guess,” sprak Connor nu. Ethan keek hem nog even aan, waarna hij knikte. ”Three bags of thirium, coming right up,” sprak hij nog, waarna hij zich omdraaide en zich richting de badkamer begaf. Eenmaal in de badkamer ging hij op zijn knieën zitten en boog hij naar de aangewezen tegel toe waar Connor het over had gehad. Met wat kracht wist hij de tegel te verwijderen en vond hij de zakken met blauw bloed. Hij haalde er vier uit, één voor de zekerheid, en legde de tegel vervolgens terug op diens plek. Hij kwam vervolgens weer recht en liep terug naar Connor om hem de zakken te overhandigen. ”Brought you an extra one, just in case,” sprak Ethan met een kleine glimlach. ”Should I start cleaning the bathroom?” vroeg hij vervolgens, alweer helemaal terug in zijn vriendelijke behulpzame schulp te zijn gekropen, alsof hij de vragen van eerder totaal had genegeerd.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connor

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 21-06-18
Leeftijd : 19

BerichtOnderwerp: Re: Drained   do aug 02, 2018 11:49 pm

[quote="Connor"]


CONNOR
I think, therefore I am
Hij voelde een steek door zich heen gaan toen de man hem enorm afsnauwde terwijl de android in zijn eigen ogen simpelweg onschuldig naar antwoorden probeerde te vissen om de situatie voor zichzelf wat minder verwarrend te maken. Ethan reageerde enorm fel en dat had hij totaal niet zien aankomen. Hij wist voordat hij een opmerking maakte over de dronkenschap van de man dat hij het niet leuk vond om ‘dronken’ genoemd te worden, maar had niet verwacht dat het zo snel zou escaleren. Ergens mocht hij niet klagen. Connor vroeg om antwoorden, en hij had ze gekregen, al waren deze wellicht niet in de meest vriendelijke manier noch toon gegeven. Zijn bijna schreeuwende toon herinnerde hem aan toen hij nog zo goed als een slaaf was en constant afgesnauwd werd, desondanks hij zijn missies perfect volbracht. Het wakkerde hem weer aan dat Ethan ook een mens bleef met een diep geplante haat voor androids. In Ethans ogen was het allemaal maar een simpel grapje geweest om hem zijn eerste kus te geven terwijl hijzelf zoals gewoonlijk niet de grappende aard van de opmerking had meegekregen en dus vol op het aanbod was ingegaan, denkend dat hij het echt meende. Daarnaast leek de man nog steeds mensen en androids als twee compleet verschillende rassen te zien, alsof ze zoveel van elkaar verschilden als een muis en een olifant, alleen toevallig in dit universum een soortgelijk uiterlijk hadden. Hoogstwaarschijnlijk stond de mens in zijn wereldje ook ver bovenaan de ladder en hijzelf vermoedelijk rond de plek waar huisdieren zich ook hadden gehuisvest, als het niet lager was. Connor wist niet goed wat hij op Ethans neerbuigende woorden moest zeggen die alle schuld weer bij hem legden terwijl Connor er van overtuigd was dat Ethan niet onschuldig was in hun zaak. De android zuchtte diep en hield zijn hoofd laag alsof hij zich gewonnen gaf en vermeed het oogcontact. Als hij goed nadacht kon hij echt nog wel een paar killer argumenten terug smijten naar de man zijn hoofd, maar hij was bang dat de man spontaan weer moordneigingen kreeg. Hij was nog zwak, en Ethan was degene die momenteel toegang had tot het mes waar hij zonet nog mee in Connors lichaam had zitten wroeten. Het was simpelweg te riskant om verder op de discussie in te gaan, ook al vond Connor het niet rechtvaardig.

Nadat Connor had besloten de figuurlijke hitte van hun discussie niet van meer brandstof te voorzien was het tijd om de echte hitte tegen zijn wond aan te smijten om het bloeden te stoppen. Het was pijnlijk, maar onbetwist beter te verdragen dan het moment wanneer er een kogel uit je gewricht geforceerd moet worden. Connor probeerde de gespannen sfeer die in de lucht hing weg te jagen door hem met een zwakke glimlach te bedanken dat hij hem had geholpen. Het leek wonderbaarlijk iets te goed te werken toen hij een knipoog van Ethan kreeg. “Like I said: for you anytime,” sprak de man erbij. Een verwarde uitdrukking stond op Connors gelaat. Hij snapte er helemaal niks meer van waardoor de vragen die hij eerder had, en nog steeds niet voldoende genoeg waren beantwoord naar zijn zin, meer boven water kwamen drijven. Waarom had Cyberlife hem geen gebruiksaanwijzing voor seksueel verwarde mannen meegegeven? Dan was deze situatie zoveel makkelijker geweest. Ethan trok hem uiteindelijk weer uit zijn gedachtes waarin hij probeerde uit te vinden wat er in hemelsnaam in de man zijn hoofd omging door te vragen of hij bloed voor hem zou halen. Connor legde uit waar hij ze kon vinden en dat hij er waarschijnlijk drie nodig had om vervolgens te gaan liggen met gestrekt armen op het matras toen Ethan in de deuropening verdween. Er bleef een vraag door zijn hoofd heen spoken. Hij vermoedde dat Ethan echt wel had doorgehad dat Connor overduidelijk niet doorhad dat zijn grappende voorstel of hij hem zijn eerste kus zou geven niet serieus bedoeld was. Dat het een grapje was om hem een beetje te plagen. Dus waarom was de man ermee akkoord gegaan. Het was immers Ethan die de kus overduidelijk had geleid, hem had laten kennismaken hoe het voelt om een spel aan te gaan met iemand anders lippen. Nu hij erop reflecteerde realiseerde hij zich dat het een enorme dickmove was om door te gaan als je wilt dat je het niet serieus nam terwijl diegene waarmee je het deed het overduidelijk wel als iets serieus zag. Connor zuchtte diep, waarom moest het zo achterbaks? De man claimde immers volledig bewust te hebben gehandeld, dus op dat hij dronken was kon hij het niet gooien. Wederom werd hij weer door Ethan uit zijn gedachten gerukt toen hij de slaapkamer weer binnenkwam en hem de zakjes met thirium overhandigde. ”Brought you an extra one, just in case,” verklaarde Ethan de extra nummer toen Connor er net naar wilde vragen. Zwakjes glimlachte hij. “Thank you,” sprak hij en maakte een van de zakjes open. ”Should I start cleaning the bathroom?” stelde Ethan vervolgens voor. Vrijwel meteen schudde Connor zijn hoofd. “No no, leave it be, gives me something to do when I’m alone and bored again,” sprak hij. De oneindigheid aan keren dat hij verveeld was geraakt doordat hij zo geïsoleerd leefde om te voorkomen ontmaskerd te worden was onverdraaglijk. Om dan iets te doen wat anderen als vreselijk zouden verklaren zorgde er in ieder geval voor dat hij zich wat minder verveelde. Terwijl Connor de thirium naar binnen atte als een echte at-meester merkte hij ineens op dat Ethan weer ongelooflijk vriendelijk was vergeleken met zonet. Hij voelde de vragen weer op zijn tong branden, het gewoon niet met rust kunnen laten doordat die nacht zo’n grote dealbreaker voor hem was geweest. Terwijl hij twijfelde of hij het durfde te vragen pakte hij het volgende zakje nadat hij de vorige onderhand vacuüm had gezogen als een bloedzuiger. De man leek nu weer rustig, maar was bang dat een, in zijn eigen ogen, simpele vraag nogmaals enorm kon escaleren. Je kan overduidelijk aan zijn gezicht zien dat hij diep nadacht terwijl hij dit zakje in tegenstelling to de vorige in langzame slokjes naar binnen werkte. Halverwege het zakje stopte hij en besloot het erop te wagen. Met een diepe zucht keek hij Ethan aan met een moeilijk gezicht. “Jokes and sarcasm,” begon hij en nam dan nog maar een slokje om te bedenken of hij hier echt wel over moest beginnen. “I don’t get them, I don’t hear it, I take everything literally. I only understand really really common jokes and sarcasm, so 99 percent of the time I just respond as if someone has said something seriously,” vervolgde hij en keek Ethan even aan met zijn grote bruine hondenoogjes, “You claimed to be sober, that it was a joke, so why did you go with it? Why didn’t you just tell me that you were just joking instead of kissing me when I obviously did not notice it was meant as a joke? Did you just see the opportunity to mess with someone’s emotions and decided to take it, just for the heck of it?” kwam er vervolgens uit wat er op zijn hart lag en zuchtte diep om meteen zijn blik weer af te wenden omdat hij enigszins bang was naar de reactie van de man. Connor wilde simpelweg wat duidelijkheid in alles.

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Drained   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Drained
Terug naar boven 
Pagina 1 van 4Ga naar pagina : 1, 2, 3, 4  Volgende

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
LiLo :: Outskirts :: Whereabouts-
Ga naar: