IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Drained

Ga naar beneden 
Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4  Volgende
AuteurBericht
Connor

avatar

Aantal berichten : 61
Registratiedatum : 21-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Drained   zo aug 19, 2018 1:37 pm



CONNOR
I think, therefore I am
Nerveus had hij gereageerd toen de man hem had gevraagd of hij niet nieuwsgierig was naar hoe het zou zijn om seks te hebben met een man. Niet zozeer vanwege de vraag zelf, maar door de wijze waarop Ethan deze had gesteld. Het was precies dezelfde manier waarop hij nieuwsgierig had gevraagd of hij niet wilde weten was om te kussen. Meteen vermoedde hij dat dezelfde aard onder deze vraag kon liggen, en om heel eerlijk te zijn was hij er niet klaar voor, desondanks hij geprogrammeerd was als iemand eind twintig/begin dertig. Tot zijn opluchting maakte Ethan echter al gauw duidelijk dat hij dat totaal niet had bedoeld met zijn vraag waardoor het de android lukte om zachtjes aan weer te ontspannen. Het ietwat intieme contact dat Ethan vervolgens aanging door hem over zijn wang te strelen en er vervolgens een kusje op te geven verraste Connor en bezorgde hem weer de warme kriebelende gevoelens die hij die avond ook had gevoeld. Wanhopig probeerde hij ze weg te jagen omdat hij niet goed wist wat hij ermee aan moest. Nog voordat hij een opmerking kon maken op Ethans verwarrende gedrag stelde de man al voor om de tafel te dekken en het blauwe bloed van boven te halen. Met een glimlachje had hij gezegd dat het goed was en keek vervolgens toe hoe Ethan alle lades opentrok en het servies zodra gevonden op tafel zette. Niet lang daarna verschenen ook de onderzetters op tafel waarna Ethan naar boven verdween om het overgebleven zakje thirium voor Connor te halen. Even keek de android toe hoe de man de trap opliep en merkte toen op hoe Leila zielig aan zijn voeten zat, vragend om aandacht. Normaal gezien kreeg zij de hele dag door de volle dosis aandacht, maar nu Ethan in huis was werd natuurlijk niet meer alle aandacht op haar gericht. Iets wat de hond enorm jaloers maakte omdat ze echt wel had opgemerkt dat het schrale kusje op Connors wang onbetwist een vorm van affectie was. Ze wilde hem simpelweg niet delen. Lief glimlachte de android naar het pluisbeest en ging even door zijn knieën om der even goed te knuffelen en uiteindelijk een kus op der kop te drukken. Hij kwam weer overeind om de pannen van het gas af te halen en ze op de onderzetters te zetten. Kort daarna kwam Ethan weer tevoorschijn met het zakje gevuld met blauw bloed en legde deze tegenover de plaats waar het bord stond. Nadat hij de pannen had neergezet nam hij plaats op de plek die Ethan hem had toegewezen en glimlachte zwakjes toen de man zijn voorbeeld volgde. Connor begon niet meteen aan zijn ‘eten’ maar keek de man in tegenstelling nieuwsgierig aan waardoor hij een vragende blik terug kreeg. Uiteindelijk vertelde Connor welke vraag er op zijn hart lag met een glimlachje, hopend dat de man zich comfortabel genoeg voelde om wat meer over zichzelf te vertellen dan het schrale oppervlak. “Yea sure,” reageerde hij vrij vlot met lichtelijke verbazing waardoor Connors glimlach iets breder werd. “Let me think of something though,” vervolgde hij mompelend waardoor Connor knikte. Zelf zou hij ook niet zou goed weten wat hij over zichzelf moest vertellen. Het enige wat hij meteen zou kunnen op drammen was hetgeen wat allemaal geëscaleerd was voordat hij gedevieerd was. Er waren toen nog geen emoties in het spel waardoor alles stukken makkelijker leek. “Well I was a construction worker,” begon Ethan uiteindelijk waardoor Connor zwakjes en kon een licht schuldgevoel niet onderdrukken waardoor hij naar het zakje thirium voor hem keek. Hij wist dat het niet zijn schuld was dat de mens androids voornamelijk als eerste in de bouw had ingezet en de werkloosheid daar als eerste exponentieel was toegenomen. Toch voelde hij zich ergens schuldig, desondanks hijzelf er mede voor had gezorgd dat een ban op android was geïmplementeerd. Wat ongemakkelijk besloot hij er geen opmerking over te geven en nam een slokje van het bloedzakje nadat hij deze openmaakte. ”I am not really found of pets or nature, for some reason they don’t like me and for that reason I don’t like them,” sprak Ethan verder waardoor een zwak fronsje ontstond op Connors gezicht door de negativiteit die de man uitbracht jegens hetgeen waar hij juist zijn comfort in vond. Het verwarde hem lichtelijk omdat hij niet snapte waarin de man dan zijn rust kon vinden. "But where do you find comfort then, if it’s not for nature, nor pets?” vroeg hij oprecht verward. Hijzelf had tot nu toe niet echt iets gevonden dat hem zo effectief van alle ellende dat zijn metalen bestaan meebracht kon afleiden als Leila. Ondertussen keek de android toe hoe Ethan de saus tussen de courgette noodles roerde. ”I used to live in another state, but moved here due some issues,” somde Ethan nog wat op waardoor Connor in eerste instantie meteen wilde vragen naar wat dan de reden was van zijn verhuizing. Toen hij echter het weg wuivende gebaar opmerkte besloot hij zijn mond weer dicht te doen. Hij wilde niet weer de man in een ongemakkelijke situatie drijven. Connor vreesde dat het anders weer enorm kon escaleren door de mans licht ontvlambare aard op dat gebied. Eventjes was het stil waardoor Connors focus naar het eten op Ethans bord afdwaalde en hij opmerkte dat de man het nog niet eens had aangeraakt waardoor een lichtelijke vlaag van teleurstelling in hem begon te rijzen. Was er iets mis mee? m. ”And as you know, I have a son,” sprak Ethan na de stilte waardoor Connor verrast opkeek doordat de man zelf dit onderwerp aansneed, wetend dat het niet makkelijk voor hem was om over te spreken. ”His name is Nathan and he’s now about six years old,” vervolgde de man, wat Connor natuurlijk allang wist nadat hij het jongetje zijn gezicht had gescand op de foto. Gerustellend glimlachte de android naar hem omdat hij wist dat het een gevoelig onderwerp was voor hem door zijn vorige uitbarsting. . ”He’s a very happy and smart kid. I’m sure he’s annoying a lot of other children with his cleverness right now,” vervolgde de man met een glimlach op zijn gezicht waardoor er ook spontaan een glimlach op zijn eigen gezicht ontstond. He looked like a sweet boy, on that photo in your home,” glimlachte hij oprecht. Zelf had hij vrijwel geen ervaringen met kinderen. De enige keer dat hij enigszins in aanraking was gekomen met een kind was tijdens zijn eerste missie, daarnaast had hij nooit echt direct contact gehad met zo’n jong mensje. Het fascineerde hem wel, dat zomaar nieuw leven kon ontstaan en vervolgens kon groeien zoals een plantje in zijn moestuin. Iets wat hij zelf nooit zou kunnen meemaken. ”But like I said.. He’s not with me and probably never will be,” vervolgde Ethan op een trieste toon waardoor Connor hem moeilijk aankeek. Hij wist dat ouders zich enorm hechten aan hun kinderen en als het ware voor ze door het vuur zouden gaan. De android twijfelde of hij zou vragen naar waarom Nathan niet bij hem kon zijn omdat hij wist dat het waarschijnlijk gevoelig lag. Twijfelend keek hij de man aan en besloot het er uiteindelijk toch op te wagen aangezien hij zelf het onderwerp had aangesneden. "May I ask why he can't be with you?" begon hij voorzichtig, overduidelijk een beetje onzeker over zijn zet. "You don't have to answer if you don't want to, I could understand if you don't want to answer it, I believe it's a sensitive topic," ratelde hij er vervolgens snel achteraan in de hoop te voorkomen dat de man een opvlieger zou krijgen omdat hij niet wilde antwoorden.

Het had even geduurd maar uiteindelijk had de man toch een hap op zijn vork genesteld. Ondertussen had hij zelf al zo'n kwart van het bloed naar binnengewerkt en moest zichzelf ervan weerhouden om niet het hele zakje in een keer achterover te gooien, terwijl zijn instincten hem dat wel probeerde dwingen. Verwachtingsvol keek Connor naar het eten op de vork. Wellicht vreesde Ethan dat het niet pittig genoeg was? In dat geval had hij nog wel wat peper en zout staan. Veel keus in specerijen had hij echter niet omdat hij het zelf natuurlijk nooit gebruikte. ”What about you? I don’t know anything about you either. Can you tell me a bit about yourself?”  Vuurde Ethan nu dezelfde vraag terug naar Connor. Verward keek hij hem aan toen hij vertelde dat hij niks over hem wist. Hij wist dat hij voordat hij was gevlucht van Cyberlife alle data beschikbaar over hem met een dikke laag codes had omringt zodat het moeilijk was om er toegang tot te krijgen. Hij had echter verwacht dat ze nu wel door de muur waren heen gebroken en Ethan deze informatie hadden gegeven zodat het makkelijker was hem over te handigen aan CyberLife. Als CyberLife zelf het niet lukte, dan had hij wel verwacht dat zijn 'verbeterde zelve' RK900 het zou zijn gelukt. Aan de andere kant was de kans groot dat hij allang vernietigd was geweest bij het ingaan van de ban. Het zou wel verklaren waarom Ethan hem die avond niet herkend had als ze niet door de beschermlaag waren heen gekomen. "Cyberlife didn't manage to decipher the data about me which I encrypted before fleeing? You don't know anything?" concludeerde hij verrast en nam een slokje van het bloed. Hij dacht na wat hij over zichzelf kon vertellen. Ergens wilde hij niet beginnen over de tijd voor zijn deviancy, omdat het niet écht hem was. Hij was letterlijk veranderd van een harteloze moordmachine naar een grote floofball. "Well.. I actually spent most of my life hiding and fleeing, and fear holds me back from going out in the world and discover myself, so I don't really know.." begon hij ietwat onzeker nu hij realiseerde dat hij nog steeds niet de vrijheid had waar elke android nog zo naar begeerde. "I tried to flee to Canada, but I aborted when I realized every single person had to walk through a metal detector. Would've been shot straight on the spot if I tried," lachte hij triest bij het laatste en week zijn blik even af van Ethan met een zucht. Vrijheid was zo dichtbij, maar tegelijkertijd ook zo ver buiten handbereik. "But, in contrast to you, I do like pets and nature. I mean animals don't judge you based on what you are, they just respect you when you respect them." legde Connor uit met een zwakke glimlach en keek even naar Leila die naast zijn stoel zat en gaf der een aai over der bol. "They refrain me from getting lonely since I live a fairly isolated life," ging hij verder terwijl hij Leila bleef aaien over der hoofdje. "I- I mean I tried to find company in other androids, I did, but they all hate me so thoroughly and therefore repel me because of what I did before I deviated. And I understand their anger b-but," stamelde hij en kwam op het eind niet goed meer uit zijn woorden omdat hij het nog steeds moeilijk vond dat hij door alles en iedereen werd afgestoten. Daarnaast realiseerde hij zich niet dat de man waarschijnlijk niet eens wist wat hetgeen was waardoor zelfs androids een hekel aan hem hadden doordat hij maar zo weinig informatie over hem had gekregen om hem op te speuren. "Pets make me feel loved despite everything you know, they don't betray you, remind me I'm not worthless like society keeps telling me," probeerde hij de focus weer weg te leggen van het feit dat zijn eigen soort hem niet eens moest, en nam Leila op zijn schoot en drukte der stevig tegen zich aan om Ethan vervolgens weer aan te kijken. "They support me when no one else would. It's just- they've given me so much Ethan, it's hard to comprehend that you don't like them when I probably wouldn't even have been here if it wasn't for them...You should really give it another go," probeerde hij Ethan te overtuigen dat het het echt waard was om een dier te hebben, al helemaal omdat hij de impressie had dat de man ook alleen woonde. Ondertussen dacht hij na over wat hij nog meer kon vertellen. "I don't like reading books, because I can process all the information too fast, so they don't keep me occupied for too long," concludeerde hij dat dat de reden was waarom hij eigenlijk geen boeken las. "But I do like watching movies because they force me to wait on what will happen unlike books," glimlachte hij zwakjes en dacht diep na over wat hij nog meer kon zeggen en kwam tot de conclusie dat hij niet echt meer kon vertellen over zijn echte zelve. Zijn gedachtes bleven afdwalen naar hoe hij was als machine. Met een moeilijke peinzende uitdrukking op zijn gelaat staarde hij naar het zakje bloed in zijn handen terwijl er allemaal flashbacks terugkwamen van alle verschrikkingen die hij had gedaan. "I was actived on 15-08-2038 and I saved a little girl from falling down a skyscraper that day," besloot hij uiteindelijk te zeggen omdat hij realiseerde dat het niet zo erg klonk als je het zo formuleerde, en hij simpelweg niets anders meer kon bedenken. Dat hij zichzelf had opgeofferd en een andere android had vermoord om haar te redden liet hij achterwege, al besefte hij zich wel dat er een grote kans was dat Ethan dit allang wist. Het was immers het eerste incident dat een android zo enorm was doorgeslagen waardoor het op elk kanaal op tv wel live te aanschouwen was. Daarnaast was er totaal niet tot de android doorgedrongen dat hij een paar dagen geleden jarig was geweest omdat hij zich daar nooit mee bezighield. De enige verjaardagen die hij vierde waren die van Blob en Leila door ze wat extra te verwennen

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 63
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Drained   zo aug 19, 2018 10:56 pm







Zodra Ethan eenmaal zat aan tafel ging zijn blik naar het eten dat hij net had opgeschept. Nu begon het besef te dagen dat hij ontzettend veel groenten op zijn bord had liggen en dat hij dat zou moeten eten. Het rook heerlijk. Toen Connor bezig was geweest met het koken had Ethan er ook oprecht zin in gekregen, maar nu het feit terug in zijn gezicht werd gesmeten dat het boordevol met groente zat, zorgde ervoor dat hij zich toch wat ongemakkelijk voelde. Van kinds af aan had hij al moeite gehad met groente eten en zodra hij uit huis was gegaan, was dat ook een van de eerste dingen die hij al snel verminderde en nu eigenlijk nauwelijks nog deed. Als hij groente at dan was het enkel de sla op een hamburger of de paprika op een pizza. Ethan voelde zich totaal uit zijn comfortzone, maar durfde niet toe te geven dat hij het niet durfde te eten. Zodra zijn blik viel op Connor en hij opmerkte hoe de android ook nog geen slok had genomen van zijn ‘voedsel’, kon Ethan met een gerust hart de conclusie nemen dat hij nog geen hap hoefde te nemen. Connor keek hem nieuwsgierig aan, wat voor een vragende blik in zijn groene ogen zorgde. Uiteindelijk stelde Connor de vraag die hem zo nieuwsgierig maakte. Ethan keek op van de vraag, maar was ergens opgelucht om de vraag te horen. Immers wisten ze inderdaad maar weinig over elkaar en zorgde het beantwoorden van de vraag ervoor dat Ethan wel even aan de praat zou blijven en zo de hap groente nog even uitstelde. Even trok hij een bedenkelijk gezicht zodra hij naar een onderwerp zocht wat hij over zichzelf kon vertellen. Ergens vond hij het nu pijnlijk om te bedenken dat zijn leven behoorlijk eenzaam en saai was, maar probeerde niet al te veel naar die zijde toe te trekken. In plaats daarvan begon hij maar random feiten op te noemen. Zoals zijn vorige baan. Zijn blik ging voor een moment naar de android en hij merkte op hij deze wat schuldig keek. Ethan voelde zijn bezorgdheid op borrelen en wou hem geruststellen, maar wou er ook niet te veel op in gaan. Daarbij had Connor eerder duidelijk gemaakt dat hij wist dat het niet zijn schuld was dat Ethan die baan niet meer had. Ethan zou waarschijnlijk nog altijd moeite hebben met andere androids, maar zou ze nooit meer kunnen vermoorden of zo snel de schuld kunnen geven van zijn eigen ellende. Hij vervolgde zijn verhaal door te vertellen over het feit dat natuur hem niet mocht en hij de natuur niet mocht om die reden. Connor leek juist erg gehecht te zijn aan natuur en dieren, en dus verbaasde het hem niet dat een fronsje op zijn gelaat verscheen en de jongen al snel een vraag stelde. "But where do you find comfort then, if it’s not for nature, nor pets?” vroeg Connor verward. Ethan grijnsde wat schaapachtig en prikte met zijn vork in de noddles. ”In the wrong things. You know, alcohol,” gaf hij eerlijk en wat verlegen toe, wetend dat het een slechte gewoonte was van hemzelf. Toch zou hij niet zo makkelijk kunnen stoppen. Niet zolang die verschrikkelijke herinneringen hem nog achterna bleven jagen, ook al moest hij bekennen dat hij zich in Connor’s bijzijn al tienmaal beter voelde. Zoveel beter dat hij uiteindelijk zelfs durfde te praten over zijn zoontje. Het voelde ontzettend fijn om eindelijk weer over Nathan te praten. Je kon aan hem zien dat zijn gezicht opleefde zodra hij over hem sprak. Ethan kon er wel vanuit gaan dat Connor al genoeg wist over zijn zoon door de foto, maar sprak toch over hem alsof Connor nog niks van hem af wist. Hij droomde wat weg op de fijne herinneringen van vroeger. Vroeger toen het allemaal nog goed zat en hij een gelukkige familie had. ” He looked like a sweet boy, on that photo in your home,” sprak Connor met een glimlach. Ethan keek hem aan en knikte met een glimlach. ”He is a very sweet boy,” glimlachte hij en keek even naar zijn eten terwijl hij verder dreef op de herinneringen. Al snel werd hij terug in de realiteit getrokken doordat de slechte herinneringen nu ook weer tot hem doordrongen. De glimlach verdween en een lichte frons speelde met zijn wenkbrauwen terwijl hij duidelijk maakte dat zijn zoon jammer genoeg niet bij hem kon zijn en dat waarschijnlijk ook nooit zou zijn. Even droefde hij erom, maar wist dat hij Connor er niet mee lastig wou vallen. Waarschijnlijk zou het ook niet goed uitpakken als Ethan daarover sprak. Het zou hem enkel gefrustreerder maken. Toch nam Connor de moed om de vraag te stellen. "May I ask why he can't be with you?" vroeg hij. Ethan keek op van de vraag. Hij had niet verwacht dat Connor die vraag durfde te stellen nadat Ethan zo uit elkaar was gebarsten bij de vorige keer dat er iets gevoelig werd gevraagd. Toch voelde Ethan niet meteen verontwaardiging, frustratie of ontkenning op borrelen. Doordat ze nu een rustig gesprek hadden en Ethan zelf het onderwerp had aangesnede, voelde hij zich er een stuk rustiger onder. "You don't have to answer if you don't want to, I could understand if you don't want to answer it, I believe it's a sensitive topic," ratelde Connor er snel achterna, waardoor Ethan zachtjes moest lachen. ”It’s alright,” wuifde hij het weg. Hij keek even naar zijn vork waarop de hap groente lag terwijl hij op zoek probeerde te gaan naar de goede woorden. Woorden die de situatie uit zouden leggen, maar die hem niet te gevoelig zouden liggen. ”His mother and I got into an argument. She took him away from me and won’t let me near him. With the stories that she’s telling him, I doubt it that he would ever want to meet me again,” legde Ethan wat somber uit met een waterige glimlach. Hij hield de uitgebreide reden achterwege. Connor hoefde niet te weten dat de reden van de ruzie Ethan’s schuld was. Als hij nooit was gezien met die man.. Nee als hij nooit dronken was geweest die nacht. Hij zuchtte zachtjes en schoof de gedachten weg. Er was niks meer wat hij er nu nog aan kon doen.

Om van onderwerp te veranderen en de sfeer niet geheel te verpesten richtte hij zich op Connor. Met oprechte nieuwsgierigheid vroeg hij Connor nu naar zijn verhaal. Wetend dat de android tegen hem had gelogen, vroeg Ethan zich af naar wie Connor nu echt was. Verward keek de android op. Kennelijk had hij die vraag niet verwacht. Met afwachting in zijn groene ogen keek Ethan hem aan. "Cyberlife didn't manage to decipher the data about me which I encrypted before fleeing? You don't know anything?" vroeg Connor wat verrast. Ethan schudde zijn hoofd. ”On top of my head, no. But I’ve dealt with a lot of androids so the information is a bit blurred and layed on top of each other in my head,” antwoordde hij met een verontschuldigende glimlachje, zich niet beseffend dat hij Connor nog niet had verteld dat hij was gestopt met het vermoorden van de androids. Terwijl de android een slokje nam van de thirium, hield Ethan stug de vork in zijn hand vast, maar bracht deze niet naar zijn mond. Alsof hij te nieuwsgierig was naar Connor’s verhaal om ook maar een hap door zijn keel te krijgen. "Well.. I actually spent most of my life hiding and fleeing, and fear holds me back from going out in the world and discover myself, so I don't really know.." begon Connor ietwat onzeker. Ethan knikte begrijpend. Hij kon zich voorstellen dat androids weinig konden, aangezien hun vrijheid was afgenomen en ze nauwelijks naar buiten konden gaan aangezien ze dan het gevaar liepen om gevangen genomen door mensen zoals Ethan. "I tried to flee to Canada, but I aborted when I realized every single person had to walk through a metal detector. Would've been shot straight on the spot if I tried," vervolgde Connor. Ethan had gehoord van de vele androids die hadden geprobeerd de grens over te steken. De meesten werden inderdaad op de plek doodgeschoten. Opnieuw knikte Ethan even. "But, in contrast to you, I do like pets and nature. I mean animals don't judge you based on what you are, they just respect you when you respect them." sprak Connor, iets wat Ethan al had waargenomen. Ethan begreep wat Connor bedoelde. Zelf was hij enkel altijd zo onhandig met dieren waardoor hij meestal de verkeerde reactie uitlokte zonder dat hij dat bedoelde. "They refrain me from getting lonely since I live a fairly isolated life," vervolgde hij. Ethan begreep dat het eenzaam was, maar vroeg zich nu ook af waarom Connor niet bij andere deviants was. Ethan wist dat de kans groter was als je met een groep deviants zat, maar het was wel minder eenzaam om je onder je eigen soort te begeven. Ethan betrapte zichzelf er zo op dat hij nog steeds dacht als androids als een soort op zich. Hij probeerde het te negeren. "I- I mean I tried to find company in other androids, I did, but they all hate me so thoroughly and therefore repel me because of what I did before I deviated. And I understand their anger b-but," legde Connor verder uit, maar stopte uiteindelijk. Ethan probeerde te begrijpen wat Connor bedoelde, maar begreep niet waarom de andere androids hem niet zouden mogen. Het kwartje was dan ook nog niet gevallen. Connor leek dit ook door te hebben en focuste zich weer op het vorige onderwerp. "Pets make me feel loved despite everything you know, they don't betray you, remind me I'm not worthless like society keeps telling me," legde Connor zijn liefde voor dieren verder uit. Ethan glimlachte lichtjes. Het deed hem goed om te weten dat Connor tenminste iets had waar hij steun in kon vinden. "They support me when no one else would. It's just- they've given me so much Ethan, it's hard to comprehend that you don't like them when I probably wouldn't even have been here if it wasn't for them...You should really give it another go," sprak de deviant terwijl hij de hond bleef aaien. Ethan glimlachte wat dankbaar, wetend dat Connor hem enkel hetzelfde geluk gunde wat hij ervoer met zijn huisdier. ”I know that they are very sweet, but they just don’t like me. They mostly bark ot his at me. Leila already tried to defend you when I helped you earlier,” sprak Ethan met een kleine glimlach en probeerde Connor er van te overtuigen dat het enkel niet voor iedereen was weggelegd. Ook al was Ethan eigenlijk een ongelooflijke koppige baby en was hij te bang om moeite te steken in het om leren gaan met dieren. "I don't like reading books, because I can process all the information too fast, so they don't keep me occupied for too long," vervolgde Connor. Ethan keek even bedenkelijk, maar knikte uiteindelijk. Een boek zou vast saai zijn als je het binnen een seconde kon uitlezen. "But I do like watching movies because they force me to wait on what will happen unlike books," glimlachte Connor zwakjes. Ethan glimlachte en ging wat rechter zitten. ”Well maybe we should watch a movie together then some time,” stelde Ethan voor met een knipoog, alvorens hij opnieuw in zijn eten prikte en nog steeds geen hap nam.

Ethan richtte zijn blik terug op Connor en merkte op hoe de android peinzend naar het half lege zakje bloed keek. Afwachtend, maar geduldig hield Ethan zich stil. Hij zou niks pushen, wetend hoe erg hij dat zelf vond. "I was actived on 15-08-2038 and I saved a little girl from falling down a skyscraper that day," sprak Connor uiteindelijk. Ethan knikte en richtte zijn blik terug op het eten. Hij wou verder gaan met het gesprek alsof er niks was gebeurd, maar toen liet hij de woorden nogmaals door zijn hoofd gaan en viel het kwartje. Meteen keek hij op en keek hij Connor aan. ”You’re RK800 aren’t you? The android detective?!” concludeerde Ethan nu met onbedoelde scherpe ondertoon. Ook hij had het eerste bericht van de android detective gezien. Hij was alles enthousiast erover geweest. Nee hij had het ironisch gevonden. Hij had het al weer voor zich gezien hoe ook zijn nieuwe baan nu zou worden afgepakt door androids. Ethan besefte zich echter al snel dat het een gevoelig onderwerp voor Connor was. Immers had de android het na zoveel peinzen gezegd. Nu snapte Ethan ook wat Connor bedoelde met dat hij niet bij andere androids terecht kon. ”I’m sorry Connor. I shouldn’t acted like that,” verontschuldigde Ethan zich voor zijn reactie. ”It must be rough to be declined by humans and androids,” vervolgde Ethan en keek Connor met een blik vol medeleven aan. Nu hij er langer over nadacht begonnen meer puzzelstukjes op zijn plek te vallen. ”You were the most advanced android made by cyberlife. I had to find you,” murmelde Ethan en zuchtte. Wat een rotzooi ook weer. Hij keek Connor met een kleine geruststellende glimlach aan. ”If you want you can tell me a bit more about your life as a detective, though I can also understand if you rather not talk about it. It’s up to you,” gaf Ethan aan, ook al was hij ergens heel nieuwsgierig naar hoe de meest geavanceerde android van cyberlife ooit een deviant kon worden nadat het zoveel goed werk had opgeleverd.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connor

avatar

Aantal berichten : 61
Registratiedatum : 21-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Drained   di aug 21, 2018 2:09 pm



CONNOR
I think, therefore I am
Desondanks de tafel helemaal gedekt was, het eten klaar stond en Connors bloedzakje recht voor zijn neus lag vielen ze niet meteen aan. Iets wat voornamelijk kwam door de androids nieuwsgierigheid naar wie de man tegenover hem nou eigenlijk was. Hij kende de grote lijnen, maar zeker niets de kleine unieke details die elk persoon van elkaar onderscheiden. Met een glimlach had hij de man aangekeken toen deze instemde dat hij best wel iets over zichzelf zou kunnen vertellen. Wat peinzend had Connor toegehoord wat Ethans voormalige baan was geweest, wetend dat het betekende dat hij als een van de eerste ten slachtoffer was gevallen aan de werkloosheid door de indienstneming van androids. Of hoe hijzelf het zag: het tot slaaf maken van androids. Al die ellende veroorzaakt doordat de hogere mannetjes meer geld wilden verdienen. Te lang bleven ze er echter niet bij stilstaan doordat de man verderging over het feit dat hij niks had met natuur, wat Connor verbaasde. Natuur was een van de grootste aspecten dat zijn échte ‘vrije’ leven had geschilderd. Het had hem door alles heen geholpen waardoor hij niet goed kon begrijpen waar Ethan dan zijn steun in zocht. “In the wrong things. You know, alcohol,” gaf de man eerlijk toe maar Connor kon merken dat hij er niet trots op was. Wat bezorgd werden zijn wenkbrauwen naar elkaar omhoog gedrukt, wetend dat een consistente overdadige alcoholconsumptie een enorm slechte impact kon hebben op je gezondheid. “You shouldn’t do that,” sprak hij ook al vermoedde hij dat de man dat zelf ook dondersgoed wist. “You can-” begon de android toen hij een alternatief wilde voorstellen, maar zich realiseerde dat hij er eigenlijk niet zo snel eentje wist. Wanhopig probeerde Connor naar een alternatief iets te zoeken wat net zoveel afleiding bood als alcohol, maar lang niet zo slecht was voor je gezondheid. Uiteindelijk kwam hij op een idee, al wist hij dat het waarschijnlijk niet heel overtuigend over zou komen. “If you’re yearning, you can call me? I might be able to talk you out of it and distract you?” sprak hij terwijl hij een glimlachje probeerde op te zetten, ook al was hij overduidelijk zelf ook niet zo zeker van zijn zaak. Small talk verzinnen om iemand af te leiden was niet zijn sterkste kant. Hij was onbetwist niet geprogrammeerd om de functie van een psycholoog of iets dergelijks te vervullen. Uiteindelijk begon Ethan over iets waar zijn hele gelaat ging stralen en er ook automatisch een glimlach ontstond op Connors gezicht: zijn zoontje Nathan. Vaak leek de man niet oprecht te stralen waardoor het een heel nieuw plaatje was voor de android, maar de blije uitdrukking stond hem goed, dat kon hij niet ontkennen. Toch verdween deze heerlijke uitdrukking al snel als sneeuw voor de zon toen de man landde bij de harde realiteit: zijn zoontje was van hem ontnomen en hij zou hem hoogstwaarschijnlijk nooit meer zien. Medelevend had Connor hem aangekeken. Uit de hevige reactie die hij toen die avond van hem had gekregen toen hij was begonnen over zijn zoontje vermoedde hij dat het jongetje hem enorm dierbaar was. Toch nam wederom de nieuwsgierigheid van de android de overhand, en vroeg hij naar wat de oorzaak was dat hij zijn zoontje niet meer aan zijn zijde had, meteen erna ratelend dat hij het niet hoefde te vertellen als hij dat niet wilde. Tot zijn opluchting leek Ethan echter niet meteen een opvlieger te hebben, dat was in ieder geval positief. In tegenstelling zelfs, de man lachte zachtjes na Connors ratelgang. “It’s alright,” sprak hij, overduidelijk meer op zijn gemak nu hij zelf had besloten het onderwerp aan te snijden in plaats van een ander. Zwakjes en bemoedigend glimlachte de deviant naar hem.  ”His mother and I got into an argument. She took him away from me and won’t let me near him. With the stories that she’s telling him, I doubt it that he would ever want to meet me again,” legde Ethan uit op een sombere toon. Moeilijk keek de robot de man aan toen hij vertelde dat zijn moeder het jongetje opstook met nare verhalen over zijn vader. Het was laag om een kind te manipuleren in je eigen voordeel, vooral omdat deze vaak zelf niet zelfstandig genoeg waren om te beslissen bij wie deze het voornamelijkste wilde wonen. “Young children are easily manipulated,” concludeerde hij. Als er iets in zijn software stond dan was dat het wel, manipuleren kon hij toen als de beste. “But you’re still his father. You said he’s incredibly clever, so I’m sure he’ll realize sooner or later you’re not that gruesome monster his mother makes you out to be,” probeerde hij Ethan met een lieve glimlach de moed in te praten dat hij zijn lieve kindje echt nog wel een keertje zou zien. Als zijn moeder hem echt zo vast in haar klauwen hield was het waarschijnlijk niet voordat deze een meerderjarige leeftijd had bereikt, maar beter laat dan nooit.

Het duurde niet lang voordat Ethan het gesprek weer de andere kant had opgedraaid en de android precies dezelfde vraag had gesteld als hij hem. Eventjes was Connor in de war doordat Ethan blijkbaar niets over hem wist. Was het Cyberlife echt niet gelukt om de data die hij had vergrendeld open te breken?  ”On top of my head, no. But I’ve dealt with a lot of androids so the information is a bit blurred and layed on top of each other in my head,” legde de man uit door Connors verbazing waardoor hij begrijpelijk knikte. Meteen werd hij er weer aan herinnert wie hij voor zich had: een android jager die inmiddels zoveel blauw bloed op zijn handen had dat hij niet eens meer alle informatie aan individuele androids kon plakken. Ergens moest het hem niet verbazen, waarschijnlijk zag de man hem nog steeds als een ding. Een stukje metaal dat nog vrij rondliep en eigenlijk gerecycled moest worden nadat ze wat testjes op hem hadden gedaan. Hij knarsetandde wat door de gedachtes die weer door zijn hoofd spookten en probeerde ze hoofdschuddend weg te duwen. Nee, de man was net als een bezetene naar hem toe gehold in zijn sokken omdat hij hem zo graag wilde helpen met zijn schotwond. Als een object zal hij hem vast niet meer zien, maar of hij hem ook daadwerkelijk als een gelijke zag betwijfelde Connor nog. Te lang probeerde hij er niet bij stil te staan en ging snel verder nadat hij nog wat slokken nam van de thirium. Wat onzeker meldde hij dat hij zelf ook niet goed wist wie hij was omdat hij nooit de kans had gehad om écht te ontdekken waar zijn interesses en alles lagen. Verder dan zijn dagelijkse rondjes met Leila kwam hij immers niet buiten. Het was dat hij haar had, anders was hij al helemaal een complete kluizenaar geweest. Hetgeen wat hij wél wist was dat hij enorm veel van dieren en natuur in het algemeen hield, in tegenstelling tot Ethan. Hij legde dan dat gedeelte van zijn ziel helemaal bloot, hoe zijn dieren er voor hem waren terwijl alles en iedereen hem de rug toekeerde, zelfs de androids die wisten wat hij doorging. Ergens hoopte Connor dat zijn verhaal Ethan aan het denken had gezet en hij het toch wilde proberen, een huisdier of iets dergelijks, wellicht konden dan zijn handen afblijven van het giftige goedje dat hij maar al te graag consumeerde voor zijn comfort. ”I know that they are very sweet, but they just don’t like me. They mostly bark ot his at me. Leila already tried to defend you when I helped you earlier,” bracht Ethan zijn weerwoord uit waardoor Connor hem wat hopeloos aankeek. Als hij iets wist van Ethan, dan was het wel het feit dat hij moeilijk te overtuigen was. “They just sense your negativity and therefore assume in advance that you’ll hurt them, due to which they try to scare you off. If you try to approach them with a positive attitude, put on sweet high-pitched voice and a small posture to make yourself appear less intimidating you’ll notice a difference immediately. I promise you,” probeerde de android hem alsnog koppig te overtuigen, het onzin vindend dat de man simpelweg niet van de natuur hield omdat het zogenaamd niet van hem hield. “And Leila simply thought you were hurting me, not helping me, it’s nothing personal… I mean you hurt me by helping me, but you get my point,” verklaarde hij nog waarom Leila hoogstwaarschijnlijk zo fel had gereageerd naar de man. Nu Ethan hem geen pijn meer deed was Leila ook rustig, waardoor zijn punt extra sterk overkwam. “You’re just stubborn, that’s why nature ‘doesn’t like you’, “ grinnikte Connor even geamuseerd, hopend dat de man het kon hebben als hij het met een lichte toon zei. Ondertussen dacht de android diep na over wat hij nog meer over zichzelf kon vertellen. Uiteindelijk vertelde hij over het feit dat hij geen vermaak vond in boeken, maar wel in films en series. ”Well maybe we should watch a movie together then some time,” stelde Ethan voor met een knipoog. Daar was het conflicterende gedrag weer van de man. Door de knipoog erachteraan wist Connor vrijwel zeker dat de opmerking een flirterige aard had, aangezien samen een film kijken een enorm typische activiteit voor een date was. Eventjes bloosde hij maar wist de rode kleur al weer snel weg te stoppen en plaats te maken voor een ongemakkelijk glimlachje doordat hij niet wist hoe hij moest reageren doordat de man ‘nee’ zei, maar ‘ja’ deed. “Well, yeah, I mean, sure,” sprak hij lichtelijk verward. Zolang het dan maar geen film zijn die aan crime scene erin had zitten vond hij alles prima. Bij detective films raakte zijn systeem namelijk nog net niet overhit van de frustratie die hij daardoor ondervond.

Connor had getwijfeld of hij wel zou beginnen over zijn machine bestaan. Het verschil met wie hij werkelijk was, en wie hij was toen hij nog in Cyberlife's netten verstrikt zat, was een verschil van dag en nacht. Uiteindelijk besloot hij toch iets te zeggen maar niet teveel. Simpelweg de dag waarop hij geactiveerd was en dat hij toen een meisje had gered. Nadat hij het had gezegd dwaalde zijn blik af naar Ethans bord met het eten dat nog altijd onaangeraakt was. Misschien moest hij toch maar even wat peper en zout voor hem pakken. Net toen hij van plan was op te staan onderbrak Ethan hem ruw. ”You’re RK800 aren’t you? The android detective?!" Sprak de man op een scherpe toon. Meteen was de android weer op zijn hoede en stonden zijn zintuigen op scherp. Zijn conclusie had nou niet bepaald een vriendelijke ondertoon, en gezien het niet de eerste keer was dat Ethan uit het niets 180 graden draaide qua mood, was hij op zijn hoede. Hij had er niet over moeten beginnen, vermoedend dat Ethan het nog steeds niet had op androids, en de android die het verst van de emoties had gestaan was hij hoogstwaarschijnlijk geweest. Meer robot kon je ze niet krijgen. Een diepe zucht verliet zijn kunstmatige longen en liet geen woord los na Ethans veronderstelling. Zwijgen zei immers al genoeg. ”I’m sorry Connor. I shouldn’t acted like that,” verontschuldigde Ethan zich even later voor zijn reactie waardoor Connor voorzichtig glimlachte en knikte. Hij kon ook niet verwachten dat de man ineens met heel zijn hart van androids hield. De scherpe sneren zullen vast wel blijven, maar het bracht hem wel op zijn hoede. ”It must be rough to be declined by humans and androids,” concludeerde hij waardoor Connor knikte. "It is," zuchtte hij zachtjes en keek weg en zocht automatisch weer Leila op om der te aaien. ”You were the most advanced android made by cyberlife. I had to find you,” murmelde Ethan en zuchtte, alsof hij realiseerde waar hij mee bezig was en zijn baan weer in het water gooide. Gespannen keek Connor hem aan omdat het hem niet lukte om te lezen of het gewoon een simpele opmerking was, of een realisatie dat met een android aan tafel zitten complete onzin was. Waarschijnlijk stond er ook een enorm grote som op zijn hoofd, en aangezien de meeste mensen gevoelig waren voor centen, zou het hem niet verbazen als Ethan ineens weer van gedachten veranderde. Toen hem een geruststellende glimlach werd geschonken lukte het hem om wat te ontspannen, maar hield zijn zintuigen op scherp voor het geval dat. ”If you want you can tell me a bit more about your life as a detective, though I can also understand if you rather not talk about it. It’s up to you,” gaf de man hem de keus. Twijfelend keek Connor hem aan omdat hij niet wilde dat de mans visie op hem compleet zou veranderen. Uiteindelijk besloot hij het er toch op te wagen, maar nam eerst een paar slokjes thirium. "It's just not me, you understand, I'm not the cold blooded and ruthless emotionless jerk Cyberlife designed me to be, not anymore," drukte hij hem op het hart. Uiteindelijk dacht hij diep na om te bedenken waar hij zou beginnen. "Well initially I was tied to my partner, Lt. Hank Anderson, by law. Couldn't go anywhere without him despite him hating androids," sprak hij en dacht even terug aan de grijze man die altijd zo hatelijk jegens hem was geweest. "And I had cases varying from personal assaults to sex clubs, and even the stratford tower incident," sprak hij met een zucht als hij er allemaal terugdacht. Uit nervositeit pakte hij maar weer het thiriumzakje en nam er een paar slokken uit. "When I couldn't capture the concerned deviants, I just shot them when they fled, didn't even bat an eye doing so," sprak hij bitter met een frons gericht op zichzelf. "Hank even realized earlier than me that we actually were alive, not just autonomous machines. Because of that I started thinking you know, but every time when my thoughts wandered off too far it felt like someone unleashed a whip at me to force me back to my own little square. I was incarcerated in a square with invisible walls, designed by Cyberlife," verklaarde hij met een zucht en keek Ethan eventjes aan terwijl hij nerveus met zijn vingers friemelde. "The first time I felt something was during the case on the stratford tower. At first I experienced a little fear of heights when I looked down to the ground from the roof because it made me reminisce of the first time I died by falling of a skyscraper on the day I got activated," begon hij, nog wetend hoeveel de kleine onaangename prikkels in zijn buik hem hadden verward bij die herinnering. "Subsequently, I connected to the memory of a deviant who killed himself as I did. And his fear was so intense right before his death, I felt it too. It was so overwhelming to feel scared, to feel something," sprak hij en schudde zijn hoofd terwijl hij terugdacht aan het moment waar hij zonder na te denken meteen tegen Hank had gezegd dat hij angst had gevoeld. "Ever since I started doubting my cause, what if I also could develop emotions? What if all the humans told me was a lie, just because the selfish brats don't want to share a planet with another intelligent species? Am I a machine, or a slave?" verklaarde Connor en speelde wat met het zakje waar niet heel veel meer in zat, onbewust Ethan ook een 'selfish brat' noemend in die zin. "But my actions didn't replicate my thoughts. I couldn't make them. It's as if you're watching yourself from the outside, seeing yourself do things you don't want to, but not being able to stop yourself," mompelde hij, uitleggend hoe zijn overgangsfase voor hem had gevoeld. "I shot a girl in the head at Kamski's place just for a single stupid answer, manipulated androids to find jericho and let the humans attack the safe haven, killed every single human who prevented me from 'accomplishing my mission'," somde hij op waardoor het duidelijk werd dat hij niet alleen blauw bloed in zijn handen had. "Eventually I managed to kill both deviant leaders, Markus and North, and end the revolution, preventing androids from gaining freedom and equality. I just watched the remaining being deported to those camps, which in my eyes are no better than the extermination camps in the Second World War. They just called 'recall centers' to palliate society's response,"  sprak hij vol afkeur naar zichzelf en de kampen toe en schudde zijn hoofd met een zucht. "I got back to Cyberlife after I fulfilled my mission and then I discovered that I was going to be replaced by RK900, which you could technically see as my brother, and just be thrown away like I didn't just give them my everything, I was just a simple and worthless protoype after all," sprak hij zachtjes omdat hij dat het moeilijkste vond om over te praten. "And that's what you get as a thank you, after preventing androids from taking over, and preventing a dirty bomb from detonating. Your death is what you get as a thank you, and that's when I snapped and eventually fled,"  concludeerde Connor waarna zijn blik weer afdwaalde naar Ethans ogen en vervolgens naar zijn onaangeraakte eten met een zucht. "That's when I tried to join other deviants. A-and I thought they would accept me because it wasn't me who killed all those androids, it was Cyberlife in my head, out of everyone you would expect they'd understand, but they didn't. If I hadn't ran away they would've probably killed me due to the anger they unleashed at me," verklaarde hij met een brok in zijn keel hoe androids hem liever dood dan levend hadden, net als mensen. Hij deed moeite om zijn tranen tegen te houden terwijl hij terugdacht aan hoe zijn eerste emoties alleen maar uit pijn, verdriet, en angst hadden bestaan. "I was lost at that point, I even just wanted to return to Cyberlife because if life was gonna be like that, I didn't want it," verklaarde hij triest en meende zijn woorden waarna zijn blik op Leila viel. "And then I found Leila when she was just a puppy, abandoned in a box, and she gave me a little light in my life," sprak hij met een zwak maar triest glimlachje naar zn hondje die kwispelde naar de stoel waar hij op zat. "Ironic isn't it? Android who deserves freedom the least of them all, has acquired the most freedom an android can have today," sprak hij wederom bitter en afkeurend naar zichzelf toe met een frons. Uiteindelijk kwam hij met een zucht overeind en liep naar de keuken, zoekend naar wat afleiding door het zware onderwerp. Hij deed een keukenkastje open en pakte daar zout en peper uit. Vervolgens liep hij weer terug naar zijn plek en ging zitten. Subtiel zette hij de twee busjes voor Ethans bord neer, echt wel hebbend gezien dat de man meer met zn eten speelde dan het naar zijn mond bracht. Hell, het laatste had hij nog niet eens gedaan. "I reckon you'd like it more spicy," concludeerde de android uiteindelijk, vermoedend dat het daaraan lag waardoor de man het eten nog niet had aangeraakt. Met een zwakke glimlach keek hij de man aan.

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 63
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Drained   wo aug 22, 2018 2:51 pm







Het feit dat Ethan niet zoveel hield van natuur en dieren, leek genoeg met Connor te doen. Ethan had al lang gemerkt dat de jongen, in tegenstelling tot hem, veel hield van dieren en natuur, dus Ethan begreep diens verbazing. Hij kon dus ook wel de vraag verwachten waar hij dan zijn comfort in zocht, maar het antwoord daarop was niet zo rooskleurig als een moestuintje hebben. Wetend dat het antwoord niet een goede norm was, zei hij het wat beschamend. Hij zou hetzelfde antwoord niet aan iemand anders durven te geven, maar hij wou zo eerlijk mogelijk naar Connor zijn. De jongen wist nu inmiddels al meer dan anderen. Daarbij wou hij laten zien dat hij echt om Connor gaf, --waarom wist hij niet precies, maar hij wou het laten zien en de beste manier om het te laten zien leek hem om eerlijk te zijn tegenover hem. “You shouldn’t do that,” reageerde Connor op Ethan’s antwoord. Ethan grijnsde wat flauwtjes. Hij wist dat zelf ook wel, maar ging er niet verder op in. “You can-” begon Connor, maar de jongen leek niet zo snel een alternatief te kunnen verzinnen. Wat geamuseerd keek Ethan hem aan. Nu kon Connor zich vast ook beseffen dat het niet altijd even makkelijk was om ergens anders comfort in te vinden. Hij leunde op de palm van zijn hand en keek rustig toe hoe de jongen wanhopig naar een alternatief zocht. “If you’re yearning, you can call me? I might be able to talk you out of it and distract you?” stelde Connor plots voor met een glimlachje. Ethan keek er verbaasd van op. Hij was er niet vanuit gegaan dat Connor zo ver zou gaan voor hem. Hij glimlachte echter al snel en schudde zijn hoofd wat. ”I would only bother you with the same thing over and over again,” reageerde Ethan met een verontschuldigende glimlach. Hij wou echter voorkomen dat Connor zich schuldig voelde of het gevoel kreeg dat hij hem moest helpen. Het bleef immers Ethan’s eigen schuld en eigen pakkie an. ”But I will try it okay? Who knows, maybe it would help,” voegde hij er daarom aan toe met een klein glimlachje. Voor nu ging hij er niet vanuit dat hij ooit zou bellen om die reden. Hij zou immers nog altijd snakken naar wat alcohol zodra de zon onder ging en de nare gedachten terug kwamen. Toch probeerde hij Connor anders laten te geloven zodat de android zich geen zorgen om hem zou maken. Daarbij wou Ethan ook niet te veel op het onderwerp ingaan, aangezien de reden achter het drinken natuurlijk gevoelig lag. Toch kwam een van de redenen ervan boven water. Ditmaal had hij het zelf aangekaart: zijn zoon. Connor wist dat het een gevoelig onderwerp was en dus ging Ethan er vanuit dat de jongen wist dat hij voorzichtig moest zijn, wat ervoor zorgde dat Ethan iets meer over zijn zoon durfde te vertellen. Zodra Connor de vraag stelde waarom Ethan zijn zoon waarschijnlijk nooit meer zou zien, moest Ethan even slikken. Ja het lag gevoelig, maar hij ging er vanuit dat hij het wel kon uitleggen. Hij hoopte enkel dat Connor niet nog verder zou gaan vragen. Ethan legde uit dat zijn ex zijn zoontje had meegenomen en dat zijn ex waarschijnlijk genoeg slechte verhalen over hem had gezegd voor zijn zoontje om hem niet te mogen. Het was oneerlijk, maar Ethan kon er niks aan doen. Connor keek hem moeilijk aan. Ethan glimlachte iets, om hem enigszins nog te laten weten dat het al goed zat. Ethan probeerde immers vrede te zoeken met de realiteit dat hij zijn zoon waarschijnlijk nooit meer zou zien. “Young children are easily manipulated,” concludeerde Connor. Ethan knikte even en richtte zijn blik op zijn nog altijd onaangeraakte maaltijd. “But you’re still his father. You said he’s incredibly clever, so I’m sure he’ll realize sooner or later you’re not that gruesome monster his mother makes you out to be,” poogde Connor. Ethan keek hem aan en glimlachte enkel. Zelf had hij er weinig hoop in en durfde ook niet veel hoop te hebben. Het was veiliger voor zijn gevoelens om te concluderen dat hij zijn zoon nooit meer zou zien. Waarschijnlijk wist Nathan ook niet waar hij moest zoeken, mocht hij ook naar hem op zoek willen gaan. Immers wist zijn ex niet waar hij nu woonde. Verder zweeg Ethan over het onderwerp. Dit was hoever hij durfde te gaan.

Hij gaf de beurt aan Connor. De jongen leek op zijn beurt genoeg mee te hebben gemaakt om emotioneel getraumatiseerd te zijn, ook al begreep Ethan in eerste instantie er niet echt veel van. Ook omdat Connor enkel flarden van het verhaal vertelde. Ergens leek het er dan ook op dat de jongen hem niet het verhaal wou vertellen, alsof de android er nog niet klaar voor was. Ethan besloot daarom er niet op te reageren en reageerde pas weer zodra Connor begon over zijn passie voor dieren natuur. Hij drukte hem op het hart om het nogmaals te proberen. Dat dieren het echt waard waren. Ethan glimlachte zachtjes. Hij vond het lief dat Connor zich zo om hem bekommerde, maar wist ook dat het een verloren zaak was. Hij probeerde dit uit te leggen en nam Leila daarbij als voorbeeld. De deviant keek hem hopeloos aan, maar gaf de moed toch nog niet op. “They just sense your negativity and therefore assume in advance that you’ll hurt them, due to which they try to scare you off. If you try to approach them with a positive attitude, put on sweet high-pitched voice and a small posture to make yourself appear less intimidating you’ll notice a difference immediately. I promise you,” probeerde Connor hem te overtuigen. Ethan schudde zijn hoofd lichtjes. Het beeld dat Connor schetste zag hij niet overeen komen met zijn eigen houding. Het zou ongemakkelijk voelen om zich zo anders te gedragen dan hij echt was. “And Leila simply thought you were hurting me, not helping me, it’s nothing personal… I mean you hurt me by helping me, but you get my point,” vervolgde Connor. Ethan knikte eens. Dat kon hij nog wel begrijpen. Hij begreep echter ook dat hij niet zo snel het vertrouwen van de hond weer zou verdienen. Hij ging er echter ook geen extra moeite voor doen. De hond mocht mensen niet leuk vinden, Ethan ging zichzelf niet forceren om het goed te maken met de hond. “You’re just stubborn, that’s why nature ‘doesn’t like you’, “ grinnikte Connor. Ethan grinnikte zachtjes. ”Well that’s the reason why most people don’t like me,” zei hij met een grijns. Hij richtte even zijn blik op het hondje dat op Connor’s schoot lag, maar schudde zijn hoofd. Nee hij zou nooit zo’n band kunnen hebben met dieren als Connor had. Dat was ook wel logisch aangezien hij androids en dieren zoveel gemeen hadden en Ethan voelde zich nog steeds niet geheel comfortabel bij androids, ook al voelde hij zich nu wel op zijn gemak bij Connor, maar Connor was voor hem een geval apart, waarom durfde hij niet te definiëren.
“Well, yeah, I mean, sure,” antwoordde Connor ietwat verward. Ethan knikte eens goedkeurend en begon in zijn hoofd al films te bedenken die hij graag met de jongen wou zien. Hij keek er al naar uit om samen op de bank te zitten, lekker knus onder een deken, misschien wat knuffele-, wacht wat? Ethan schudde vluchtig zijn hoofd en besloot zijn gedachten er voor nu af te zetten, voordat deze weer de verkeerde kant op gingen.


Zodra de android de datum gaf waarop hij was geactiveerd, vielen de puzzelstukjes op zijn plek. De flarden verhalen van eerder hadden plots betekenis gekregen. Verrast door zijn ontdekking en boos door de woede van vroeger, sprak Ethan zijn conclusie iets te fel uit. Hij merkte op hoe zijn toon meteen Connor deed opschrikken, waardoor hij zich besefte dat hij misschien iets te fel uit de hoek kwam. Al snel verontschuldigde Ethan zich. Het verhaal begon steeds completer te worden en Ethan besefte zich dat het vast moeilijk moest zijn voor een android om door zowel androids als mensen geweigerd te worden. "It is," bevestigde Connor. Ethan knikte even. Hij begreep dat de situatie gevoelig lag en dat Connor misschien liever niet verder sprak over zijn verleden. Al helemaal door Ethan’s felle reactie. Ethan zei hem dat hij graag meer wou horen, maar dat de android het alleen moest vertellen als hij zelf er ook comfortabel bij voelde. Een korte stilte viel. Ethan wachtte geduldig af en zorgde ervoor dat hij Connor de tijd gaf. De arme jongen had vast genoeg narigheid meegemaakt. Een twijfelende blik werd hem toegeworpen. Geruststellend en kalm keek Ethan met terug aan. Hij probeerde zo te laten zien dat hij geduld had en dat hij hem alles behalve wou forceren. Een paar slokken werden genomen van de thirium, waarna de android begon te praten. "It's just not me, you understand, I'm not the cold blooded and ruthless emotionless jerk Cyberlife designed me to be, not anymore," sprak Connor. Ethan knikte begrijpelijk. Hij kon zich voorstellen dat Connor totaal anders was dan hij oorspronkelijk was geprogrammeerd. Ethan kon hem nu immers niet meer voorstellen als een harteloze deviant hunter zoals hij destijds werd gepresenteerd. "Well initially I was tied to my partner, Lt. Hank Anderson, by law. Couldn't go anywhere without him despite him hating androids," begon Connor. Ethan hield zijn mond en luisterde aandachtig. "And I had cases varying from personal assaults to sex clubs, and even the stratford tower incident," vervolgde Connor. Ethan keek wat op. Hij had nooit geweten hoe breed het veld was geweest waarin Connor’s werd zich had bevonden, maar kennelijk erg breed. "When I couldn't capture the concerned deviants, I just shot them when they fled, didn't even bat an eye doing so," sprak Connor, iets wat hem kennelijk erg dwars zat. Wat logisch was aangezien hij nu zo anders leek. Ethan kreeg de neiging om een hand van hem vast te pakken om hem gerust te stellen, maar hield zich in. Het zou hem misschien enkel afleiden. De android nam opnieuw een paar slokken van het blauwe bloed terwijl Ethan nog steeds niet de vork naar zijn mond durfde te brengen. Op het moment was hij ook te veel gefocust op de jongen om dat te kunnen. "Hank even realized earlier than me that we actually were alive, not just autonomous machines. Because of that I started thinking you know, but every time when my thoughts wandered off too far it felt like someone unleashed a whip at me to force me back to my own little square. I was incarcerated in a square with invisible walls, designed by Cyberlife," Connor keek hem even aan. Ethan gaf hem een blik met medelijden. Het leek hem verschrikkelijk om zoveel onmacht over je eigen lichaam en gedachten te hebben. "The first time I felt something was during the case on the stratford tower. At first I experienced a little fear of heights when I looked down to the ground from the roof because it made me reminisce of the first time I died by falling of a skyscraper on the day I got activated," sprak Connor. Ethan herinnerde zich nog hoe de twee androids van het dak waren gevallen. Niemand had er iets om gegeven. Het nieuws was voornamelijk gegaan over het feit dat het meisje het had overleefd. Over de held werd niet gesproken. Onbegrijpelijk eigenlijk. "Subsequently, I connected to the memory of a deviant who killed himself as I did. And his fear was so intense right before his death, I felt it too. It was so overwhelming to feel scared, to feel something," legde Connor uit. Ethan luisterde aandachtig naar het verhaal, kon zich goed inbeelden dat het een klap moest zijn om opeens emoties te ervaren als je zelf deze nog nooit had ervaren. Het moest vast schokkend geweest zijn. "Ever since I started doubting my cause, what if I also could develop emotions? What if all the humans told me was a lie, just because the selfish brats don't want to share a planet with another intelligent species? Am I a machine, or a slave?" vervolgde Connor. Het feit dat Connor hem een ‘selfish brat’ noemde kon Ethan gemakkelijk van zich af laten glijden. Immers had Connor gelijk. Mensen dachten inderdaad alleen aan zichzelf. Hijzelf was daarmee het perfecte voorbeeld: androids jagen alleen voor zijn eigen plezier en zodat hij geld had. "But my actions didn't replicate my thoughts. I couldn't make them. It's as if you're watching yourself from the outside, seeing yourself do things you don't want to, but not being able to stop yourself," mompelde Connor. Een uitleg die Ethan kon relateren met het gevoel van dromen. Als je droomde had je soms het gevoel alsof je ook alles van een afstandje bekeek, met de frustratie dat je niks anders kon doen dan kijken. Zo begreep Ethan ook dat het ontzettend frustrerend had moeten zijn voor Connor. "I shot a girl in the head at Kamski's place just for a single stupid answer, manipulated androids to find jericho and let the humans attack the safe haven, killed every single human who prevented me from 'accomplishing my mission'," sprak Connor, waar Ethan iets van op keek. Hij had niet verwacht dat een android, die geen deviant was, ooit een mens pijn zou doen, maar kennelijk wel. Het maakte maar weer duidelijk dat Connor het echt ontzettend zwaar had gehad. Hij had een moeilijke rol gespeeld in een moeilijke tijd. "Eventually I managed to kill both deviant leaders, Markus and North, and end the revolution, preventing androids from gaining freedom and equality. I just watched the remaining being deported to those camps, which in my eyes are no better than the extermination camps in the Second World War. They just called 'recall centers' to palliate society's response," vervolgde Connor. Ethan knikte lichtjes. Hij was het ermee eens dat de kampen dezelfde functie hadden gehad als die in de tweede oorlog. Voor deze kampen was Ethan echter blij geweest. Hij was toen opgelucht geweest. Nu hij de andere kant van het verhaal hoorde, besefte hij zich pas hoe gruwelijk het echt was. "I got back to Cyberlife after I fulfilled my mission and then I discovered that I was going to be replaced by RK900, which you could technically see as my brother, and just be thrown away like I didn't just give them my everything, I was just a simple and worthless protoype after all," sprak Connor wat zachter. Ethan fronste wat. Zelf had hij nog nooit gehoord van de RK900. Daarbij vond zelfs hij het cru hoe de ‘held’ van de revolutie zo maar weg kon worden gegooid. Dat was wel heel erg oneerlijk. Zelfs Ethan zou dat een android niet aan doen. Waarom zou je immers een goed functionerende android weg doen? "And that's what you get as a thank you, after preventing androids from taking over, and preventing a dirty bomb from detonating. Your death is what you get as a thank you, and that's when I snapped and eventually fled," concludeerde Connor. Ethan knikte even, begreep dat het ontzettend oneerlijk was. Het harde werk tegenover zijn eigen soort werd niet beloond. Hij was een afdankertje geworden. Hij was niet meer nodig dus kon hij net zo goed worden vernietigd. Nog niet eerder had Ethan zich zo sterk gevoeld over de dood van een android. Hij was blij dat Connor niet had geluisterd naar hen. "That's when I tried to join other deviants. A-and I thought they would accept me because it wasn't me who killed all those androids, it was Cyberlife in my head, out of everyone you would expect they'd understand, but they didn't. If I hadn't ran away they would've probably killed me due to the anger they unleashed at me," legde Connor uit. Ethan zag de tranen in diens ogen en hoorde de emotie in diens stem. Voorzichtig legde hij nu toch zijn hand op die van Connor, probeerde hem zo enige geruststelling te geven. "I was lost at that point, I even just wanted to return to Cyberlife because if life was gonna be like that, I didn't want it," verklaarde Connor, woorden die Ethan liever niet wou horen, waardoor hij zich besefte dat hij echt veel om de android gaf. "And then I found Leila when she was just a puppy, abandoned in a box, and she gave me a little light in my life," sprak Connor over de hond. Ethan glimlachte lichtjes, was blij dat Connor zijn zin het leven had terug kunnen vinden en Ethan besefte zich ook zo dat de hond erg belangrijk was voor Connor. "Ironic isn't it? Android who deserves freedom the least of them all, has acquired the most freedom an android can have today," sprak Connor met een afkeurende toon. Ethan schudde meteen zijn hoofd. ”I can’t believe I’m the one who’s saying this, but you do really deserve all of this freedom. You didn’t do all those bad things, Cyberlife did, you, Connor, deserve this freedom,” probeerde Ethan duidelijk te maken en kneep eventjes in Connor’s hand om nadruk op zijn woorden te leggen. Het hele verhaal van Connor had genoeg met Ethan gedaan. Hij zag een nieuw Connor voor hem. Eén die hij voor zijn gevoel meer kon vertrouwen. ”Thank you for telling me,” bedankte Ethan hem zachtjes. Hij kon begrijpen dat het moeilijk was om het te vertellen, maar hij was blij dat Connor hem genoeg vertrouwde om zijn verhaal te doen. Het zorgde ervoor dat Ethan hem ook meer vertrouwde.

Hij haalde zijn hand van die van Connor af zodra de android op stond. Even keek hij hem na zodra hij naar de keuken liep, waarna zijn blik ging naar zijn bord waar de groente hem nog altijd aanstaarde. Hij voelde de wanhoop beetje bij beetje rijzen. Hij had lang genoeg de tijd kunnen rekken dankzij hun verhalen, maar nu werd het toch wel beetje bij beetje duidelijker dat hij toch echt een hap moest nemen. Ethan keek op zodra een peper en zout potje voor zijn bord werden geplaatst. Wat vragend richtte hij zijn blik op Connor. "I reckon you'd like it more spicy," sprak de android. Ethan keek even verbaasd, waarna zijn blik terug naar zijn bord ging en hij zich besefte dat Connor het ook al had opgemerkt dat Ethan nog geen hap had genomen van het eten. ”No no it smells delicious!” sprak Ethan meteen en probeerde zo te voorkomen dat Connor dacht dat hij niet lekker had gekocht. Niet dat Ethan zeker kon weten dat het lekker smaakte, aangezien hij nog geen hap had gehad. Even keek hij naar het zoutpotje, waarna hij een zachte zucht slaakte. Hij kon het niet geloven dat hij dit echt moest uitleggen aan Connor. Hij schaamde zich er zo onder, maar hij kon niks anders. Hij richtte zijn blik op Connor. ”I’m just uh.. I don’t eat vegetables,” gaf Ethan nu toe met een onhandige glimlach. ”I just don’t like them. I can’t eat them,” vervolgde Ethan, ook al was dat tweede natuurlijk een leugen. Hij had het nooit goed leren eten en was, zoals met veel dingen, te koppig om het alsnog te leren.



_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connor

avatar

Aantal berichten : 61
Registratiedatum : 21-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Drained   do aug 23, 2018 5:50 pm



CONNOR
I think, therefore I am
Hij was niet onverwachts bij hem aangekomen, dat Ethan niet van de natuur en alles wat daarbij hoorde hield, maar toch verbaasde het hem dat iemand totaal niet de rust van de natuur op zocht omdat het voor hemzelf zo gewoon leek. Het was zo vanzelfsprekend om gelijk te grijpen naar wat de natuur te bieden had als hij zich niet zo opperbest voelde. Als een soort van vangnet dat hem wist te grijpen voordat hij in het diepe zou vallen waarin hij zichzelf zou kwijtraken. Vervolgens kwam het ook niet als een shocker dat de man in plaats daarvan zijn comfort in alcoholische dranken zocht. Hij had immers gezien hoe de man een stuk meer flesjes dan intentioneel naar binnen had gewerkt zodra de android per ongeluk een onderwerp had aangesneden dat de man ver uit zijn comfortzone bracht. Toch zat het hem niet lekker dat Ethan zich onderdompelde in de alcohol als het even niet lekker ging, waardoor hij wanhopig naar een alternatief probeerde te zoeken. Na een tijdje bedacht hij zich dat de man hem wel zou kunnen bellen als hij de neigingen kreeg ernaar te grijpen. Het was vast niet zo overtuigend als hij gehoopt had, maar het was in ieder geval wat. Lichtjes verbaasd, maar toch een glimlach werd Connor geschonken. Ethan zei dat hij het zou proberen, maar dat het waarschijnlijk toch telkens hetzelfde ding zou zijn waarmee hij hem zou lastigvallen. Lief glimlachte de deviant terug, hopend dat de man het ook echt zou doen. Met zijn koppige aard had hij daar namelijk wel eens zijn twijfels bij, vermoedend dat hij door zijn grote trots zou weigeren om te bellen. Hij zou er maar vertrouwen in moeten hebben, meer kon hij momenteel niet doen.

Uiteindelijk werd de focus van Ethan naar Connor verdraaid. De man had sympathiek gereageerd op zijn échte leven, die hij na zijn machinebestaan had opgebouwd voor zover dat mogelijk was. Toen hij echter begon over wie hij was als een machine kreeg hij aanvankelijk een felle reactie wat hem dan ook meteen zijn twijfels deed vergroten en daardoor zijn verhaal deed staken. Hij had al enorm getwijfeld of hij het aan hem zou vertellen, maar door zijn vijandige reactie wist hij dat de keuze fout was geweest. Het leek er echter op dat de man zelf inzag dat zijn felle reactie niet helemaal terecht was geweest, waar hij zich dan ook snel voor verontschuldigde. Zwakjes glimlach hij naar hem om te laten weten dat het goed zat, het leek hem immers ook niet dat de man een complete 180 graden draai van het haten van naar het houden van androids had gemaakt. Daar had hij teveel persoonlijke redenen voor. Toen Ethan er vervolgens op stond dat hij wat meer over het leven zou vertellen waar hij zelf geen invloed op had gehad besloot de android uiteindelijk er toch maar mee in zee te gaan. Hij begon van voor af aan, hoe hij eerst niets had gevoeld, naar de overgangsfase en uiteindelijk zo radeloos was met alles zichzelf dat hij het liefst had dat Cyberlife hem van het leven beroofde. De emoties die hij had hele verhaal goed achter de schermen had weten te houden kwamen bij het gedeelte dat hij zelfs werd afgewezen door zijn mede voortvluchtige toch beetje bij beetje naar boven. Meteen probeerde hij ze weer weg te slikken omdat hij niet in tranen wilde uitbarsten voor de man. Ethan had het echter ook al opgemerkt, wat tot Connor doordrong toen hij voelde hoe de man geruststellend zijn hand over de zijne heen lag als steun. Hij verraste zichzelf toen het hem lukte om hierdoor wat meer te ontspannen waardoor het lukte om de brok in zijn keel een beetje weg te slikken. Een dankbare blik verscheen op zijn gezicht.
”I can’t believe I’m the one who’s saying this, but you do really deserve all of this freedom. You didn’t do all those bad things, Cyberlife did, you, Connor, deserve this freedom,” verzekerde Ethan met een benadrukkend en bemoedigend kneepje in zijn hand nadat Connor schamper had gelachen dat de hele situatie ironisch was. Zijn blik gleed meteen naar Ethans hand die over de zijne lag met een waterig glimlachje. ”Thank you for telling me,” bedankte de man hem uiteindelijk dat hij zijn verhaal had durven doen waardoor Connors blik de groene ogen van de man weer opzochten. Even bestudeerde hij zijn gezicht. De man had een ietwat bruinere uit dan de gemiddelde blanke man waardoor zijn lichtkleurige ogen een enorm contrast opleverden met zowel zijn haar als zijn huid. Het was een uniek verschijnsel wat je niet super vaak zag waardoor het Connor lichtelijk fascineerde. “Thank you for listening,” draaide de android het uiteindelijk om met een dankbare glimlach. Nog nooit had hij het aan iemand verteld, er was immers nooit iemand geweest die bereid was om überhaupt samen met hem in een kamer te zitten, laat staan naar zijn hele levensverhaal willen luisteren. Het was fijn om eens al je problemen van je hart af te gooien.

Desondanks het fijn was om eens je hart te luchten, wilde Connor er ook niet te lang bij stilstaan. Daarnaast was er ook niet veel tijd meer om bij stil te staan als Ethan nog een hap van zijn eten wilde nemen dat enigszins warm was, heet was het namelijk allang niet meer. Vermoedend dat het lag aan de smaak van het eten had de android een busje peper en zout gepakt en voor Ethans neus neergezet. Toen hij een vragende blik toegeworpen kreeg verduidelijkte hij dat hij dacht dat de man het liever iets zouter en/of pittiger zou willen helpen. Afwachtend keek hij hem aan terwijl hij weer ging zitten, benieuwd of dat zijn maaltje in de smaak zou vallen. ”No no it smells delicious!” bracht de man echter snel uit waardoor Connor wat rechter ging zitten uit verbazing. Als het heerlijk rook, en het niet aan de pittigheid lag, waarom had hij het dan nog niet eens één hapje genomen? Er was zonet dan wel veel dialoog aan bod gekomen, maar Ethan had tijd genoeg gehad om op z’n minst een hapje te nemen van het eten. ”I’m just uh.. I don’t eat vegetables,” gaf Ethan nu toe met een onhandige glimlach waardoor Connor hem verbaasd aankeek. Als hij een PC zou zijn dan was zijn windows nu vastgelopen. ”I just don’t like them. I can’t eat them,” vervolgde de man waardoor Connor hem even in stilte aankeek. De man had hem zonet duizenden groenten zien plukken en zien bereiden, en hij had geen woord laten vallen over het feit dat hij een hekel had aan groenten? Diep zuchtte Connor uiteindelijk na een stilte. “You can’t eat vegetables,” herhaalde hij sceptisch de man zijn woorden en schudde zijn hoofd vervolgens. “You can eat vegetables, you’re just not used to their taste because you’ve basically paralyzed your taste receptors with the overwhelming fat percentage in the fast food you eat,” verklaarde hij want hij had de duizenden verraderlijke pizzadozen echt wel gespot in zijn huis. Wat teleurgesteld, maar tegelijkertijd ook bezorgd keek hij de man aan om vervolgens diep te zuchten. “You’ drink too much, eat a lot of fast food, and never eat vegetables. You won’t even reach fifty if you keep going on like that, you’ll get some kind of heart of liver disease or whatever if you keep that shit up,” verklaarde hij met een frons en boog voorover om het bord dat voor de man zijn neus dichter naar hem toe te schuiven. Met een zucht legde hij zijn armen gebogen op tafel waarna hij er vervolgens zijn hoofd op legde en Ethan verwachtingsvol aankeek. “At least try it, you’re just assuming you won’t like it right now, you don’t even know for sure,” probeerde hij de man over te halen met een zwakke glimlach terwijl hij van de met groenten beladen bord naar de groene ogen van de man keek. Had hij het godsgeschenk om tot de twee procent van de mensen met groene ogen op deze wereld te behoren; haatte hij alles wat maar groen was. Natuur en zelfs groenten. “Your stubborness is showing again..” sprak hij uitdagend met opgetrokken wenkbrauw toen er na een paar minuten nog steeds niet veel beweging kwam van het bord richting de man zijn mond. Hij zou hoe dan ook die groentes opeten, anders had hij maar moeten zeggen dat hij een probleem met groenten had vóórdat Connor was begonnen met het oogsten van het groen, en eigenlijk dus eten aan het weggooien was als de man het niet zou eten. Het was echt zijn eigen schuld.

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 63
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Drained   vr aug 24, 2018 3:47 pm







Ethan voelde zich ergens vereerd over het feit dat Connor zijn verhaal bij hem had gedaan. Ethan kon zich voorstellen dat het erg moeilijk was om over zo’n sterk verleden te praten, vooral als je zelf geen controle had over de keuzes die je toen had gemaakt. Daarbij zat Connor ook nog tegenover iemand die hij wellicht niet geheel vertrouwde aangezien Ethan hem eerder nog had beschoten. Ethan voelde daarom ook opluchting toen Connor zijn verhaal deed. Zo kon Ethan een beetje meten in hoeverre Connor hem nu vertrouwde. Connor’s verhaal deed genoeg met Ethan. Hij vond het moeilijk om de jongen zo emotioneel te zien. Het deed hem pijn. Het liefste wou hij al het verdriet en pijn van hem afnemen, maar hij wist dat hij dat jammer genoeg niet kon doen. Het enige wat hij kon doen op het moment was er zijn voor Connor en hem comfort geven. Zo had hij zijn hand op Connor’s had gelegd en hem geruststellend toe gesproken, hem ervan verzekeren dat hij zeker wel de vrijheid verdiende die hij nu bezat. Ethan voelde zich behoorlijk conflicterend in de situatie, aangezien hij aan de ene kant nog blij was dat de androids verboden waren, maar nu hoorde hij ook in wat voor positie Connor zich had moeten wringen om dat te bereiken. Het voelde zo verkeerd aan en Ethan wist niet hoe hij zich nou precies erover moest uitdrukken. Hij besloot het voor nu achterwege te laten. Zijn mening over androids was al ietwat veranderd door wat er tussen hem en Connor was gebeurd. Wellicht zou zijn mening nog meer veranderd naarmate hij langer met Connor om ging. Aangezien het een gevoelig onderwerp was, vond Ethan het enkel logisch dat Connor het onderwerp graag wou veranderen. Voordat hij hem dat echter toe liet, wou hij hem nog bedanken voor het feit dat hij zijn verhaal aan hem had verteld. De android bedankte hem op zijn beurt, ook al wuifde Ethan het weg. Connor verdiende meer dan enkel een luisterend oor, ook al was Ethan meer dan blij om dat luisterend oor aan te bieden.

Even keek Ethan Connor na, maar week zijn blik vervolgens af naar zijn bord vol met groenten. Een frons speelde met zijn wenkbrauwen toen er plots twee potjes zout en peper voor hem werden gezet met de woorden dat Ethan het waarschijnlijk kruidiger wou hebben. Ethan keek wat verrast op, waarna hij al snel zijn hoofd schudde en Connor zei dat dat niet het probleem was. Ethan wist nu echter ook dat hij nu wel het échte probleem moest uitleggen. Hij schaamde zich eronder, maar wist ook dat hij Connor ermee kon vertrouwen. Zo vertelde hij de android uiteindelijk dat hij geen groente lusten. Het was volgens Ethan de waarheid. Als kind had hij het vaak genoeg geprobeerd, maar nooit lekker gevonden. Later, toen hij getrouwd was, had zijn ex opnieuw een poging gewaagd, maar ook die was zonder succes geweest. Daaruit kon Ethan veilig concluderen dat hij echt geen groenten lusten. Hij had wel ergens gelezen dat sommige mensen gewoon zo’n buitengewoon smaakpallet hadden dat ze enkel een paar smaken echt lekker vonden. In Ethan’s geval zou dat dan enkel de smaak van pizza, patat en bier zijn. Het was jammer, maar zo zat het nou eenmaal. Ethan had niet door hoe koppig hij bezig was. Hij verzette zich er al niet meer tegen. Voor hem was het de waarheid. Ethan richtte zijn blik op de android die hem eerst verbaasd had aangekeken en nu een paar seconden stilte inlaste. Ethan kon al wel verwachten wat er zou komen. Verontwaardigde reactie, verbaasde reactie, hij had het allemaal al eens gehoord. Ergens frustreerde het hem, wetend dat hij zich weer zou moeten verontschuldigen voor het feit dat hij simpelweg iets niet lusten, maar hij wist ook dat frustratie niks zou helpen in deze situatie. Hij keek op toen Connor een diepe zucht slaakte. “You can’t eat vegetables,” herhaalde Connor sceptisch. Ethan keek hem aan en knikte enkel. Hij voelde zich ergens schuldig om het feit dat hij dit niet eerder had gezegd. Dit had immers voorkomen kunnen worden als Ethan het had gezegd voordat Connor groente had geplukt. Maar de jongen was er zo enthousiast over geweest. Ethan kon gewoon geen nee tegen hem zeggen. Connor schudde zijn hoofd. “You can eat vegetables, you’re just not used to their taste because you’ve basically paralyzed your taste receptors with the overwhelming fat percentage in the fast food you eat,” sprak Connor en ging zo tegen Ethan’s woorden in. Ethan slaakte een zucht en moest moeite doen om niet met zijn ogen te rollen. ”Trust me I’ve tried eating vegetables a lot of times. I just can’t eat them!” sputterde Ethan tegen, er heilig overtuigd van zijn dat hij echt geen groente lust. Connor keek hem nu teleurgesteld en bezorgd aan. Ethan bleef hem enkel stug aan kijken. “You’ drink too much, eat a lot of fast food, and never eat vegetables. You won’t even reach fifty if you keep going on like that, you’ll get some kind of heart of liver disease or whatever if you keep that shit up,” vervolgde Connor. Ethan slaakte een nieuwe zucht en sloeg zijn armen over elkaar. ”Please, I’m healthy enough!” reageerde hij, ook al was dat natuurlijk niet waar. Hij was enkel zo koppig als een ezel en durfde zijn levensstijl niet aan te passen. Zijn blik ging naar het bord zodra Connor dat dichterbij schoof. Even bleef zijn blik hangen bij het bord, waarna zijn blik terug ging naar Connor. “At least try it, you’re just assuming you won’t like it right now, you don’t even know for sure,” poogde Connor met een zwak glimlachje. Ethan keek hem even aan, waarna zijn blik terug ging naar het bord. ”I’ve tasted enough vegetables in my life to know I won’t like it,” mompelde hij koppig. Hij liet zijn armen zakken en pakte de vork vast waarop al een hap klaar lag, maar durfde de hap nog niet naar zijn mond te brengen. Zwijgend keek hij naar het eten en rook hij de heerlijke geur die van het eten af kwam. Zijn maag bromde hard, liet ook weten dat hij het eten graag wou hebben. Desondanks de honger bleef Ethan enkel moeilijk naar het eten staren. “Your stubborness is showing again..” klonk het uitdagend. Ethan’s blik ging terug naar de android. Hij maakte een ‘hmpf’ geluid en ging koppig strak met zijn rug tegen de rugleuning van zijn stoel aan zitten. ”I am an adult! I know what I like and what not. I can take care of myself,” ging Ethan er tegen in. ”And I’m really healthy! I have no diseases, my sugar levels are stable, I have no trouble walking or working out, my heart and livers are working perfectly and my blood pressure is normal!” ratelde Ethan koppig. Door zijn laatste woorden kreeg hij een idee. Met een ruk trok hij een gaasje van de wond af in zijn hals die Connor nog eerder had verzorgd. Door de snelle, geweld volle handeling van Ethan was de wond weer ietwat open gegaan en droop er nu een klein beetje bloed uit. ”You can analyze it yourself!” sprak Ethan nu wat harder op een ietwat uitdagende toon. Hij liet zo ook zien dat hij bereid was om ver te gaan hiervoor. Hij gaf zichzelf niet zomaar gewonnen. En als Connor het niet zou doen, dan had Ethan in zijn ogen wel gewonnen. Hij ging er niet vanuit dat de android het zou doen waardoor er al een triomfantelijke grijns rond zijn lippen lag.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connor

avatar

Aantal berichten : 61
Registratiedatum : 21-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Drained   vr aug 24, 2018 10:33 pm



CONNOR
I think, therefore I am
Desondanks het had opgelucht om over zijn eigen verleden te praten, en hij blij was om wat meer over Ethan te weten zijn gekomen, wilde hij toch snel verdergaan met waarmee ze bezig waren. Of waar hijzelf mee bezig was, Ethan moest er überhaupt nog aan beginnen. Wat bedenkelijk had de android het tafereel aanschouwd alvorens hij overeind was gekomen om de zout en peper te pakken nadat hij geconcludeerd had dat Ethan vreesde dat het eten wellicht te flauw zou zijn. Het bleek echter veel ingewikkelder te liggen dan Connor had gedacht. De man had een grandioze hekel aan groentes en leek dan ook niet van plan te zijn de maaltijd ook maar met een vinger aan te raken. Zelfs de indirecte aanraking met een vork leek hem al zwaar te vallen. Verbaasd door de onthulling had Connor hem even aangekeken. Niet zozeer om de man zijn kleine geheimpje die hij stiekem had schuilgehouden, gezien zijn huidige levensstijl. Eerder vanwege het feit dat Ethan al die tijd dat hij recht voor zijn groentes had staan plukken en bereiden geen woord had gezegd. Helemaal niks. Schaapachtig had hij muisstil staan toekijken terwijl hij hem had verteld hoe heerlijk het rook. Een vlaag van teleurstelling kon hij dan ook niet onderdrukken omdat hij diep van binnen er wel naar uit had gekeken om een keer voor iemand te koken en te zien genieten van het eten. Connor had liever gehad dat hij van te voren had gezegd dat hij echt niet van plan was geweest om ook maar een groente aan te raken. Natuurlijk zou hij dan ook teleurgesteld zijn omdat hij niet veel andere producten in huis had vanwege de houdbaarheid, maar dan zou hij in ieder geval geen eten hebben verspild. Lichtelijk geïrriteerd had hij dan ook een opmerking naar Ethans hoofd geslingerd wat zo goed als erop neerviel dat hij zich aanstelde wat betreft groentes. ”Trust me I’ve tried eating vegetables a lot of times. I just can’t eat them!” bracht de man in als weerwoord waardoor Connor nogmaals zuchtte. Het ergste was niet eens dat hij zich aanstelde, hij benadeelde zijn eigen lichaam er ook nog eens op. Bij een te lang tekort aan vitaminen en dergelijke, en een overschot aan allerlei slechte componenten in zijn fast food, kon na langere tijd echt een slechte impact hebben op zijn gezondheid. Op een ietwat hardere manier probeerde hij dat tot de man laten doordringen, vrezend dat als hij het lief en sappig zei het hem niets zou doen. ”Please, I’m healthy enough!” bracht de man weer koppig uit na Connors zegje met een diepe zucht om vervolgens als een klein kind die zijn groentes niet op wilde eten over elkaar te slaan. Eventjes zag Connor door het typische kindergedrag een kleine Ethan voor hem die precies hetzelfde gezicht trok, maar dan met iets bollere wangetjes. Hoe schattig de visualisatie er ook uitzag, snel ging Connor weer back on topic door subtiel het bord wat naar voren te schuiven en voor te stellen dat hij het op zijn minst zou kunnen proberen. ”I’ve tasted enough vegetables in my life to know I won’t like it,” ging de man gewoon weer koppig door waardoor Connor zuchtte. Even rees de hoop in zijn borst toen hij zag dat de man de vork vastpakte, maar zakte al snel weer toen hij niet verder kwam dan dat. De androids oren spitsten zich toen hij hoorde hoe Ethans maag begon te rommelen, blijkbaar snakte zijn lichaam wél naar de groentes. Het was gewoon de eeuwige koppigheid die de weg barricadeerde. Na een korte stilte kon de deviant het dan ook niet laten om daar een uitdagende opmerking over te laten vallen, vermoedend dat de man zelfs te koppig was om toe te geven dat hij koppig was. Ethan snoof en drukte zijn rug tegen de rugleuning alsof hij een zo groot mogelijke afstand tussen hem en de groentes wilden creëren.  ”I am an adult! I know what I like and what not. I can take care of myself,” ging Ethan er tegen in waardoor Connor automatisch zijn ogen rolde omdat het een voorspelbaar antwoord was geweest. ”And I’m really healthy! I have no diseases, my sugar levels are stable, I have no trouble walking or working out, my heart and livers are working perfectly and my blood pressure is normal!” Ratelde de man verder waardoor de android zijn wenkbrauwen optrok om aan te duiden dat hij er geen snars van geloofde. Net op het moment dat hij nog even wilde melden dat hij er niks van geloofde, ook al kon een blinde dat nog zien aan zijn houding, trok Ethan plotseling met een ruk een gaasje van zijn nek af. Zijn ogen verwijde zich toen hij zag dat hij door zijn ruwheid het desbetreffende wondje had opengetrokken. “What the-” begon hij maar werd onderbroken door diezelfde uitdagende toon die hij zonet nog naar Ethan had toegesmeten. ”You can analyze it yourself!” sprak hij waarbij hij zijn stem wat verhief. Wat overdonderd keek hij de man aan terwijl hij een triomfantelijke grijns terug kreeg gesmeten. Waarschijnlijk dacht de man dat hij het niet zou doen en hij deze discussie gewonnen had. Kort snoof Connor terwijl hij hem met lichtjes samengeknepen ogen aankeek. “Alright,” sprak Connor kort maar krachtig waarbij hij overeind kwam. Als de ‘hetero’ wilde dat hij zijn nek ging aflebberen, kon hij dat krijgen ook. Voordat hij dat echter ging doen liep hij eerst de keuken in en pakte een glas die hij vulde met water om zijn mond te spoelen. Doordat hij zonet aardig wat thirium naar binnen had gewerkt was de kans groot dat er resten in zijn mond waren achtergebleven. Hij wilde niet riskeren dat het giftige goedje in Ethans bloedsomloop terecht kwam. Toen hij klaar was liep hij weer terug en kwam tot stilstand achter de man en legde zijn handen even stevig op zijn schouders en kon het niet laten om een beetje stevig te knijpen, waardoor hij opmerkte hoeveel spanning de man in zijn spieren had en een lichte frons creëerde op zijn gelaat. Zaten zijn spieren zo vast, of wond hij zich momenteel gewoon enorm op over een bordje groentes? Eventjes schudde hij ongelovig zijn hoofd terwijl hij Ethan aankeek. “You’re unbelievable,” mompelde hij zachtjes. Vervolgens legde hij zijn ene hand bij zijn kaak en de andere op zijn schouder en boog neer zodat hij er wat beter bij kon. Voorzichtig liet hij zijn tong over het wondje gaan zodat het verse bloed op zijn tong terecht kwam. Het duurde een paar seconden voordat de informatie binnenkwam waarbij zijn ogen als een gek begonnen te knipperen tot het verwerkt was. Hij haalde zijn tong van zijn nek zodra het verwerkt was en keek voor zich uit om het te bestuderen. “I don’t detect any diseases,” begon hij eerlijk en kneep expres weer wat stevig in zijn schouder om aan te duiden dat hij echt niet gewonnen had. “But I do detect concerningly low concentrations of lots of vitamins, and your cholesterol level is concerningly high for such a young age,” sprak hij hem streng toe en boog wat opzij zodat hij hem beter in zijn ogen aan kon kijken. “I could give you an in-depth analysis of the consequences per vitamin deficiency, and a high cholesterol,” sprak hij uit, wetend als hij daaraan zou beginnen dat ze hier nog wel even zouden staan. “But something inside me tells me that you’re too stubborn and too deep in denial to even listen properly,” sprak hij terwijl hij terwijl zijn bruine hondenogen, die nu wel iets fellers stonden desondanks ze nog steeds groot en glinsterend hem aankeek, in de zijne boorden. Uiteindelijk vielen zijn kijkers per toeval op een klein veegje thirium net naast zijn mondhoek. Meteen voelde hij iets in zich dat hem erheen trok wat hem vertelde dat hij het moest analyseren. Peinzend keek hij naar het plekje op zijn gezicht, waarvan hij vermoedde dat het daar terecht was gekomen doordat Ethan per ongeluk aan zijn gezicht had gezeten nadat hij hem had geholpen met zijn schotwond. Met moeite haalde hij zijn ogen van het blauwe bloed af door de drang die hij in zijn lichaam voelde om er meteen zijn tong op te knallen, en zocht Ethans groene ogen weer op. Houd je in Connor, houd je in. “You’re not making me waste food, are you?” probeerde hij hem de schuld in de praten terwijl zijn ogen toch zo nu en dan weer naar het blauwe plekje bij zijn mondhoek vlogen voor een paar ogenblikken doordat het de oerprincipes in zijn systeem simpelweg enorm triggerde.

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 63
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Drained   za aug 25, 2018 12:40 am







Ethan had kunnen weten dat Connor vragen ging stellen over het ‘feit’ dat Ethan geen groente lusten, maar hij had niet verwacht dat Connor echt zo hard stand zou houden. Hij had verwacht dat Connor niet tegen hem in zou gaan en het zou accepteren. Kennelijk had hij de jongen verkeerd ingeschat. Kennelijk had de jongen nu wat meer energie om stand te houden tegenover hem. Iets wat Ethan nu in zijn nadeel werkte. Desondanks het nieuwe verzet, bleef Ethan koppig voet bij stuk houden en bleef hij herhalen dat hij groente echt niet lusten. Als kinds af aan was hij er al heel kieskeurig en koppig over geweest. Zijn ouders hadden natuurlijk ook geprobeerd om hem te wennen aan de smaak van groente. Toen ze erachter kwamen dat dat niet lukte, probeerde ze groente in lekkernijen te verstoppen. Meestal werkte dit, waardoor Ethan destijds wel genoeg vitaminen binnen kreeg zonder het te merken, maar sinds hij uit huis was had hij al geen goede portie groente meer gehad. In Ethan’s beleving had hij daarom altijd zonder groente kunnen leven, maar had hij onwetend altijd iemand gehad die hem ervan had voorzien zodat hij gezond bleef. Misschien had Ethan dus wel een ziekte of een tekort aan iets, zonder dat hij het zelf wist. Zelf was hij er echter heilig van overtuigd dat hij gezond was desondanks dat hij geen groente lusten. Om die reden daagde hij Connor uit om het zelf te onderzoeken. Met een ruk had hij een gaasje van zijn hals getrokken. Door de kracht die erachter zat, was de wond weer open gegaan. “What the-” gaf Connor als reactie. Ethan grijnsde breed en daagde de android uit om het zelf te testen. Ethan gokte erop dat er wel wat dna makkelijk te pakken was te krijgen, aangezien de wonden op zijn hals nog niet geheel waren genezen. Hij ging er vanuit dat de android er niet in mee ging. Hij ging er vanuit dat hij Connor in verlegenheid bracht en dus het niet zou doen. Daarmee zou Ethan de discussie hebben gewonnen, waardoor er al een triomfantelijke grijns rond zijn lippen verscheen. Kort snoof Connor terwijl hij hem met samengeknepen ogen aankeek. Ethan keek hem enkel grijnzend aan en legde langzijn zijn armen weer over elkaar. Hij wou zijn mond openen om te vragen of de android in gaf. “Alright,” klonk het plots kortaf. Ethan trok verbaasd een wenkbrauw op. ”Wait really?” mompelde Ethan net zo verbaasd en ging wat rechter zitten. Hij volgde Connor met zijn verbaasd blik terwijl de jongen zijn mond leek te spoelen met water. De jongen kwam vervolgens weer terug en nam achter hem plaats. Ethan keek hem nog altijd wat ongelovig aan. Hij ging toch niet echt? Connor plaatste zijn handen op zijn schouders en kneep er wat in. Ethan voelde het iets steken, maar was het al lang gewend. “You’re unbelievable,” hoorde hij Connor zachtjes mompelen. Ethan trok een wenkbrauw op. Hij had het gevoel alsof Connor nu iets totaal anders bedoelde. ”What?!” reageerde hij daarom ook verontwaardigd. Je hoorde ook de spanning iets in zijn stem. Hij had immers niet gedacht dat Connor het echt zou doen, waardoor nu de spanning en lichte stress rees. De jongen legde zijn andere hand bij zijn kaak en Ethan legde voorzichtig zijn hoofd iets opzij. Ergens kon het het nog steeds niet geloven dat Connor dit echt deed, maar deed ook niks om het te stoppen. Hij bleef immers ongelooflijk koppig. Hij kneep zijn ogen ietwat dicht zodra Connor naar zijn hals toe boog en hij uiteindelijk het zachte warme puntje van diens tong voelde op de wond. Hij voelde het tintelen en ook iets steken doordat de wond natuurlijk gevoelig was. Hij hield zijn adem ietwat in en kon zich pas weer ontspannen zodra Connor afstand nam met zijn hoofd. Ethan richtte zijn blik op Connor, nu toch ook wat nieuwsgierig naar de uitkomst. “I don’t detect any diseases,” begon Connor. ”AHA!” reageerde Ethan meteen enthousiast, er vanuit gaan dat dat informatie genoeg was, maar de kneep in zijn schouder weerhield hem ervan om zich geheel over te geven aan de triomf, ook al leek het hem stug dat er nu nog iets kon komen wat hem van de triomf weerhield. Connor bewees het tegendeel. “But I do detect concerningly low concentrations of lots of vitamins, and your cholesterol level is concerningly high for such a young age,” sprak Connor hem nu streng toe. Ethan slikte eens bij het horen van de informatie en probeerde koppig zijn blik af te wijken zodra Connor hem probeerde aan te kijken. Echter kon hij die bruine ogen niet ontwijken. Wat koppig keek hij de android aan die enkel het beste met hem voort had. “I could give you an in-depth analysis of the consequences per vitamin deficiency, and a high cholesterol,” vervolgde Connor. Ethan keek hem zwijgend aan. “But something inside me tells me that you’re too stubborn and too deep in denial to even listen properly,” sprak Connor. ”Hmpf,” reageerde Ethan, er niet tegen in gaan waardoor hij eigenlijk een beetje toe gaf. Hij voelde zich er ergens schuldig over dat Connor het hem niet wou vertellen omdat hij dacht dat Connor te koppig was om er naar te luisteren. Connor had hoogstwaarschijnlijk gelijk, maar het voelde niet goed aan. Hij voelde zich als een klein kind die streng werd toegesproken door zijn moeder. Uiteindelijk week Ethan ook schuldig zijn blik af. Zijn groene ogen gingen naar het bord eten dat hem nog altijd stond aan te staren. Hij beet zachtjes op zijn wang. Connor deed al zoveel moeite om hem het te laten eten, misschien moest Ethan het maar een kans geven. Voorzichtig keek hij de android weer aan, niet door hebben dat deze zojuist had gekeken naar een thirium vlek op zijn gezicht. “You’re not making me waste food, are you?” vroeg Connor nu, wat de kers op de taart was. Ethan zuchtte eens diep. ”No..” Er was veel voor nodig, maar uiteindelijk had Connor het voor elkaar gekregen om door dikke laag koppigheid door te brengen. Hij keek Connor nog even aan, waarna zijn blik terug ging naar de maaltijd en hij zich langzaam in die richting draaide. Opnieuw pakte hij de vork vast, opnieuw boog hij naar het bord toe. Hij hief de vork op en hield halt net voor zijn mond. Ethan sloot even zijn ogen. Hij moest er gewoon niet te veel bij nadenken. Hij moest het gewoon doen. Doe het voor Connor! Met die gedachten kneep hij zijn ogen nog meer dicht en stak de vork in zijn mond. Hij nam de hap van de vork en begon er snel op te kauwen, hopend dat hij de vreselijke smaken kon negeren voordat hij de hap moest doorslikken, maar dit lukte niet. Nee een explosie van smaken kwam vrij voordat hij de kans kreeg om de hap door te slikken, maar het waren geen vreselijke vieze smaken. Nee. Het smaakte verrukkelijk! Verbaasd opende Ethan zijn ogen en kauwde heel langzaam verder, meer proevend van het eten naarmate hij het meer vermaalde. Uiteindelijk slikte hij de hap door. Even stond hij paf en keek hij naar het bord met nu het ontzettend heerlijke eten erop, maar uiteindelijk ging zijn blik naar Connor. Zijn groene ogen twinkelde van het enthousiasme. Het was alsof er een totaal nieuwe wereld voor hem was open gegaan. ”It tastes delicious!” sprak Ethan nu verbaasd en enthousiast uit. Snel richtte hij zijn aandacht weer op het heerlijke eten om nog een hap klaar te maken.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connor

avatar

Aantal berichten : 61
Registratiedatum : 21-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Drained   za aug 25, 2018 5:40 pm



CONNOR
I think, therefore I am
Als er iets in grote koeienletters en in het vetgedrukt op Ethans hoofd geschreven zou staan, dan zou dat onbetwist ‘koppig’ zijn. Zelfs als je de man maar eventjes kende voelde je meteen aan dat hij zich niet zomaar gewonnen gaf. Of het nou uit trots was of omdat hij niet zo goed uit zijn comfortzone durfde te gaan wist Connor niet, wellicht was het wel beide waardoor je het woord ook nog eens zou kunnen onderstrepen. De man leek dan ook met alle geweld de discussie tussen hen te willen winnen. Hij bleef dan ook zeker niet achter toen Connor hem een uitdagende opmerking naar zijn oren had geslingerd. Wat ongelovig had de android Ethan aangekeken toen hij uitbracht dat hij zelf maar zijn bloed moest analyseren om te zien of hij enige ziektes had, als Connor echt niet geloofde dat hij wél gezond was--zoals hij nu al een aantal keren had beweerd. Aan de triomfantelijke grijns op zijn smoel vermoedde Connor dat hij ervanuit ging dat hij niet op het voorstel in zou gaan. Het was nou niet bepaald het normaalste voorstel om iemand uit te dagen het bloed uit je nek te zuigen. De deviant vond echter dat Ethan dit alles zelf op zijn hals had gehaald door niet simpelweg van te voren te zeggen dat hij geen groente zou aanraken. Nadat er even een stilte was gevallen waarin Ethan hoogstwaarschijnlijk zijn overwinning aan het vieren was, gaf de android aan dat hij akkoord ging met het voorstel. Vervolgens stond hij op en liep naar de keuken toe om zijn mond te spoelen met water en een vaag blauw goedje uit te spoelen wat aanduidde dat er inderdaad nog thiriumresten in zijn mond hadden gezeten. “Wait really?” klonk het verbaasd terwijl hij dat deed waarbij Connor als het waren de mans ogen in zijn rug voelde branden. Een klein grijnsje dat Ethan niet kon zien omdat hij met zijn rug naar hem toegekeerd stond verscheen op zijn gezicht. Ergens verbaasde het Connor dat de man niet had verwacht dat de android zou ingaan op zijn voorstel. Hij had hem immers eerder verteld dat hij veel dingen letterlijk opvatte, ook al had hij nu wel door wat de man ermee bedoelde. Zo’n opmerking dus ook. “You don’t sound so sure anymore,” concludeerde hij kalm waarna hij plaats nam achter Ethans stoel en zijn handen op zijn schouders legde waardoor hij opmerkte hoe vast zijn spieren wel niet zaten. Of het was doordat hij op het moment gewoon ongelooflijk gespannen was door hun discussie, of dat hij daadwerkelijk hoognodig behoefte had aan een massage kon hij er echter niet opmaken. “What?!” snauwde de man toen hij had gezucht dat Ethan ongelooflijk was. De android besloot er maar niet op te reageren, hij moest zich niet zo aanstellen als hij zelf had voorgesteld dat Connor zijn nek kon aflebberen voor een analyse. Voorzichtig had zijn tong het wondje aangeraakt totdat hij genoeg bloed had voor een analyse. Even knipperde zijn ogen tijdens het verwerken waarna hij concludeerde dat de man geen ziektes bij zich had, iets waar hij zelf ook wel opgelucht over was. “AHA!” klonk het meteen enthousiast waardoor Connor wat in zijn schouders kneep om aan te geven dat het nog te vroeg was om te juichen, waarna hij hem vertelde over zijn vitaminegebrekken en hoge cholesterol. Meteen probeerde de man zijn blik af te wijken, maar hield deze uiteindelijk toch koppig aan. “Hmpf,” klonk het antwoord op wat hij had gezegd, blijkbaar geen betweterige praatjes meer hebben klaarliggen. Het moment dat er een stilte viel was dat hij opmerkte hoe er een blauwe veeg dichtbij de man zijn mondhoek huisvestte. Meteen voelde hij allerlei prikkels in zijn lichaam die hem ertoe probeerde aan te zetten om het blauwe bloed van zijn gezicht af te halen zodat hij het kon analyseren. De deviant probeerde zich door zijn verlangens heen te breken, wetend dat doordat dit in zijn software was geprogrammeerd dat het extra moeilijk was om te weerstaan. Hij probeerde zijn focus terug te leggen op Ethan zelf door zijn groene ogen weer op te zoeken en hem de schuld probeerde in te praten. “No..” sprak de man met een diepe zucht nadat hij had gevraagd of hij eten ging verspillen. Verbaasd keek Connor toe hoe de man de vork weer met goede moed vastpakte en hield het voor zijn mond waarna hij halt hield voordat het in zijn mond verdween. Connors ogen gingen in eerste instantie naar de vork, maar toen hij vanuit zijn ooghoeken weer de blauwe veeg spotte vlogen ze meteen daarheen, als een mug die aangetrokken werd door licht in het donker. Hij keek dan ook niet toe hoe Ethan at, maar staarde naar het blauwe vlekje dat simpelweg wat heen en weer bewoog doordat Ethan aan het eten was. Zijn mond hing lichtjes open terwijl hij ernaar keek. “It tastes delicious!” bracht Ethan ineens uit waardoor Connor uit zijn trans werd gehaald en het even duurde totdat het tot hem door was gedrongen wat hij bedoelde. Hij knipperde even een aantal keer en schudde lichtjes zijn hoofd om zichzelf tot bedaren te brengen. “It does?” sprak hij zachtjes, eerst nog moeten laten bezinken dat hij door Ethans koppigheidsmuur was doorgebroken. Continu bleven zijn gedachtes teruggaan naar het minuscule plekje thiriumplekje op zijn wang. “Can you, can you..” sprak hij onduidelijk terwijl hij op zijn eigen wang aanwees wat hij wilde dat Ethan wegveegde. “My system eh-” ging hij verder terwijl hij bleef staren naar het blauwe plekje. “Triggers..” ging hij verder en kwam echt niet uit zijn woorden doordat al zijn energie ging naar zichzelf tegenhouden om als een bezetene voorover te duiken en het van Ethans gezicht af te halen. Zo nu en dan had hij wat trekjes in zijn gezicht door de inspanning die hij momenteel verrichtte om zichzelf in te houden. Als hij kon zweten zouden de druppels nu van zijn voorhoofd af druipen. Hij wist dat het raar was, maar toch kon hij zichzelf niet inhouden. Hij maakte een gefrustreerd geluidje dat hij zichzelf niet ervan kon weerhouden alvorens hij Ethans gezicht vastpakte in zijn handen en vervolgens de blauwe veeg er vanaf likte. Vrijwel meteen trok hij zich schamend terug toen de daad gegaan was en week dan ook meteen zijn blik af. Toen hij na een paar seconden echter de de informatie van de analyse binnenkreeg spande hij zich niet aan van schaamte, maar uit lichte angst. Het bloed wat op de man zijn gezicht had gezeten was niet van hem afkomstig, maar van een totaal andere serienummer en compleet ander model: AP700 als hij het correct had. Het ergste was dat het bloed nog enorm recent was, maar waarschijnlijk net oud genoeg dat het was verdampt en dus niet meer zichtbaar voor Ethans blote oog. Meteen voelde hij alle angsten die hij aanvankelijk had gevoeld voor de man weer naar boven komen. Hij was helemaal niet gestopt met het moorden van androids, hij was vrolijk doorgegaan. Waarschijnlijk haatte hij hem nog steeds met heel zijn hart en was dit alles simpelweg een plannetje om hem gemakkelijk levend in handen te krijgen en uiteindelijk aan CyberLife te overhandigen. Hoe minder beschadigingen hij opliep, hoe gunstiger namelijk. Het zou ook verklaren waarom hij net ineens zo fel werd, zijn cover viel gewoon voor een paar seconden gewoon. Gestrest nam hij meteen zo snel als hij kon afstand van de man en vluchtte de keuken uit, en deed de deur snel achter zich dicht en duwde er met al z’n kracht tegenaan--maar niet zo hard dat hijzelf er letterlijk doorheen zou breken. Ongelovig staarde hij voor zichzelf uit terwijl hij tegen de deur aan bleef leunen. Hij had net heel zijn hart en ziel naar buiten gegooid toen de man daarom vroeg, en nu bleek het dat hij hoogstwaarschijnlijk gewoon nog steeds op hem joeg, maar nu met de tactiek om zijn vertrouwen eerst te winnen. Ondertussen hield hij zonder ook maar enige uitleg Ethan opgesloten in de keuken terwijl zijn gedachtes alle kanten opgingen. Connor voelde hoe de tranen langzaam aan begonnen op te wellen door het welbekende verraden gevoel dat hij toen ook had gevoeld toen hij RK900 voor de eerste keer voor zijn neus kreeg. Kort snifte hij, mensen bleven vreselijke wezens.

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 63
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Drained   za aug 25, 2018 9:55 pm







Ethan had niet verwacht dat de android daadwerkelijk aan de wond zou likken. Zodra Connor had gezegd dat hij dit wel zou doen, had Ethan nog enige hoop dat de android hem enkel zou laten denken dat hij het deed en zou hij het niet echt doen, maar zodra de android naar zijn hals toe boog, bleek al snel het tegenovergestelde. Hij kneep zijn ogen iets dicht zodra hij Connor’s tong voelde op de wond. Hij probeerde er niet te veel bij na te denken en hield koppig vast aan zijn standpunt die hij hield in de discussie. Zodra de android meldde dat hij geen ziektes had, dacht Ethan opnieuw dat hij had gewonnen en gooide hij een luide ‘aha’ in diens gezicht. Connor gunde hem die overwinning echter niet en vervolgde al snel met zijn analyze waaruit bleek dat er wel degelijk tekorten waren in zijn bloed en dat zijn suikerspiegel ook nog eens veel te hoog lag. Dat verminderde zijn toon wel. Koppig probeerde Ethan nog stand te houden, maar besefte zich ook beetje bij beetje dat hij hartstikke onbeschoft bezig was door Connor’s zelfgemaakte maaltijd te weigeren. Daarbij rook het eten heerlijk, dus misschien moest hij het maar een kans geven. Uiteindelijk richtte hij zich weer op het eten. Nog even hield hij de vork koppig voor zijn mond, maar uiteindelijk drukte hij het eten in zijn mond en begon hij erop te kauwen. Al snel kwam hij tot de onverwachte realisatie dat het eten verrukkelijk was. Hij had nooit verwacht dat hij een gerecht met zoveel groente kon lekker vinden, maar hij vond het toch echt heerlijk. Hij werd er helemaal enthousiast van en richtte zich zo ook even snel op Connor om hem te zeggen dat hij het heerlijk vond. Hij richtte zich vervolgens weer snel op het eten om nog een hap voor zichzelf klaar te maken. “It does?” klonk het zachtjes. Ethan knikte even en keek om naar de android. De vork met de nieuwe hap erop bleef in de lucht zweven zodra hij opmerkte hoe de android naar hem keek. Diens blik bleef sterk gevestigd op een plek op Ethan’s gezicht. Een frons begon met Ethan’s wenkbrauwen te spelen terwijl hij langzaam de vork terug legde op het bord. ”Is everything alright Connor?” vroeg hij. Hij wist niet wat er aan de hand was, maar er leek iets mis te zijn. “Can you, can you..” sprak Connor terwijl hij met zijn vinger een plek op zijn eigen wang aanwees. Ethan richtte zijn blik even op de plek waar Connor naar wees, maar richtte zijn groene ogen vervolgens weer op de bruine puppy ogen van Connor, niks begrijpend van wat de deviant zojuist had gezegd. ”I don’t understand,” antwoordde Ethan naar de waarheid, hopend dat Connor de zin duidelijker kon verwoorden. “My system eh-” sprak Connor nu. Ethan keek hem onderzoekend aan, probeerde met heel zijn macht te begrijpen waar Connor het in hemelsnaam over had. “Triggers..” vervolgde de android, maar meer kwam er niet uit. Ethan draaide zich geheel naar hem toe, nog steeds op stoel zittend, en bleef hem vragend aankijken. Hij merkte op hoe er wat trekjes ontstonden in diens gezicht. Het deed hem denken aan toen ze elkaar net hadden ontmoet. Toen had Connor ook trekjes gehad. ”What’s wrong Con-,” probeerde Ethan nog, maar voordat hij zijn vraag kon afmaken, hoorde hij een gefrustreerd geluid, waarna zijn gezicht abrupt werd vastgepakt en Connor zijn wang likte als een hond. Ethan voelde een rilling over zijn ruggengraat heen glijden en keek verbaasd om zodra Connor hem weer los liet. Hij legde zijn hand op de plek waar Connor hem had gelikt en wreef er even over. ”Why the hell did you do that?” vroeg Ethan stomverbaasd. Hij richtte zijn blik op Connor, niet wetend dat de android op dat moment de informatie binnen kreeg dat de thirium die zich op zijn wang had genesteld afkomstig was van een andere android. Ethan’s ogen verwijde zich zodra Connor het plots op een rennen zette en weg snelde. Ethan schoot ook meteen recht en wou achter Connor aan gaan, maar de android sloot de deur tussen hen en zorgde ervoor dat Ethan er niet uit kon komen. Nog altijd verbaasd bleef Ethan bij de tafel staan. Hij had echt geen flauw benul van wat er in hemelsnaam aan de hand was. Zijn blik ging even terug naar het eten. Was het misschien fout van hem geweest dat hij een hap had genomen en was Connor daarom weg gegaan? Nee, de android had zo aangedrongen om hem een hap te laten proeven, hij zou het dus echt niet erg vinden dat Ethan dat uiteindelijk had gedaan. Ethan probeerde naar meer oorzaken te zoeken voor deze rare onverwachte reactie. Misschien had Connor hem een teken van affectie willen geven omdat hij dankbaar was dat Ethan uiteindelijk toch had toegegeven en ook nog het eten lekker had genoemd. Misschien wou Connor hem daarom een kus geven, maar wist hij niet geheel hoe dit werkte en had hij hem daardoor per ongeluk gekust, waarna de android zich vast had gerealiseerd dat het verkeerd was en was hij weg gesneld door de schaamte. Ethan schudde zijn hoofd. Nee dat kon het ook niet zijn. Connor had een angstige uitdrukking op zijn gezicht gehad toen hij van hem weg was gerend. Ethan kon uiteindelijk de oorzaak niet achterhalen en besloot daarom maar Connor te benaderen. Voorzichtig liep hij naar de dichtgeslagen deur. Hij deed geen poging om deze te openen, aangezien hij er vanuit ging dat Connor deze dicht hield uit angst. ”Connor are you there?” vroeg Ethan rustig, maar je kon de bezorgdheid overduidelijk horen in zijn stem. ”Is everything alright Connor? You can talk to me. I’ll listen,” probeerde Ethan en hoopte heilig dat Connor hem met hetgeen vertrouwde wat hem dwars zat. Ethan vond het moeilijk om de android in zoveel angst te zien aangezien hij zoveel om de jongen gaf.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connor

avatar

Aantal berichten : 61
Registratiedatum : 21-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Drained   zo aug 26, 2018 4:47 pm



CONNOR
I think, therefore I am
Met pijn en moeite was het hem dan toch gelukt om door de dikke schulp vol koppigheid van de man te breken. Simpelweg omdat hij geen weerwoord meer had nadat Connor de feiten van zijn vitaminegebrekken en dergelijke had op gedramd. Twijfelend had Ethan de hap die al eeuwig op zijn vork lag richting zijn mond gebracht, waarna deze na nogmaals twijfelen toch hierin verdween. Connors ogen waren echter totaal niet gefocust op het eten dat Ethan eindelijk naar binnen werkte, maar op het beruchte blauwe vlekje dat zich vlakbij Ethans mondhoek had gevestigd. Hij registreerde elke minuscule beweging dat het maakte doordat de man momenteel aan het smullen was. De energie die hij stak in zichzelf ervan te weerhouden als een maniak op zijn gezicht te duiken was dan ook immens, waardoor het even duurde totdat er tot hem doordrong waar Ethan het over had toen hij zei dat iets lekker was. Even schudde hij zijn hoofd om zichzelf weer tot bedaren te brengen en vervolgens te vragen of het echt waar was. Voornamelijk in de hoop zichzelf te kunnen afleiden van het blauwe bloed op zijn wang, de man bood hem echter niet veel gespreksmateriaal terug door alleen simpel te knikken en zich weer te focussen op het eten. Het zorgde ervoor dat zijn ogen meteen weer naar de blauwe veeg op zijn gezicht vlogen en kreeg ze er niet meer vandaan. “Is everything alright Connor?” vroeg Ethan waardoor Connor meteen het plekje op Ethans gezicht op zijn eigen gezicht aanwees en hem probeerde te vragen of hij het van zijn gezicht wilde afhalen. Het probleem was dat hij totaal niet uit zijn woorden wist te komen waardoor de verwarde blik op Ethans gezicht al boekdelen sprak. “I don’t understand,” verduidelijkte de man nog erbij waardoor Connor hem even moeilijk in zijn ogen aankeek, maar al snel door het blauwe veegje weer terug werd getrokken. Nogmaals tikte hij op zijn eigen wang terwijl hij probeerde duidelijk te maken dat het blauwe bloed om ongelooflijk triggert omdat hij dit op crime scenes normaal meteen analyseerde, zelfs als hem keihard werd toegesnauwd dat hij ermee moest ophouden. Ethan leek de vage brabbeltaal maar niet te kunnen begrijpen, iets wat de android niet heel verbazingwekkend vond, maar het frustreerde hem wel. Terwijl hij met man en macht zichzelf probeerde tegen te houden begon zijn gezicht een soort van te glitchen waardoor hij allemaal trekjes kreeg in zijn gezicht. Doordat hij zichzelf gewoon niet meer in kon houden en Ethan zelf niet het bloed van zijn gezicht haalde verloor de android de controle over zichzelf. Hij pakte Ethans gezicht vast en likte vervolgens het blauwe bloed van zijn gezicht af, net op het moment dat Ethan aan hem vroeg wat er in hemelsnaam gaande was. ”Why the hell did you do that?” vroeg de man verbaasd aan hem. Vrijwel meteen trok hij zich stilletjes en schamend terug nu hij weer de controle over zichzelf had en keek meteen van Ethan weg, wetend dat het absurd was geweest wat hij zonet gedaan had. Alsof de situatie nog niet erger kon worden bleek het bloed, waarvan hij aanvankelijk dacht dat het van zichzelf was, van een andere android te zijn. Het ergste was nog dat het nog redelijk recent was, wat Connor meteen aan alles wat de man had gezegd en gedaan liet twijfelen. Als hij nog steeds op androids joeg, waarom zat hij dan hier met hem aan tafel? Of was het allemaal simpelweg om hem uiteindelijk toch nog te pakken kunnen krijgen als hij zijn volledige vertrouwen had gewonnen? Met een twijfelende en angstige blik zette de deviant wat stapjes achteruit om zich uiteindelijk om te draaien, de keuken uit te snellen en vliegensvlug de deur achter zich dicht gooien zodat Ethan er niet doorheen zou kunnen komen. Angstig drukte Connor de deur met veel kracht dicht zodat Ethan er niet doorheen zou kunnen. Wanhopig keek de android naar het plafond terwijl hij lichtelijk gejaagd ademhaalde en voelde de tranen van achter zijn oogleden opwellen. Terwijl het aan de andere kant van de deur stil bleef renden ontelbare gedachtes door zijn hoofd waarmee hij zichzelf alleen maar overstuur maakte door naar conclusies te springen. Als Ethan nog steeds op androids joeg was alles wat hij zei en deed waarschijnlijk een leugen geweest. Connor vermoedde dat de man slim op zijn zwakke plek probeerde in te spelen, dat hij eenzaam was, en dan zo zijn vertrouwen te winnen door zich voor te doen als een vriend. Als de tijd gekomen zou zijn zou hij hem alleen maar verraden en overhandigen aan Cyberlife voor een flinke som geld. Zachtjes snifte hij bij die misselijkmakende gedachtes. Misschien moest hij het ook maar gewoon bij dieren houden en mensen en androids gewoon vermijden. Ze gaven hem immers alleen maar ellende in zijn leven. “Connor are you there?” klonk het aan de andere kant van de deur. In eerste instantie wilde hij zijn mond opentrekken en zeggen dat hij er nog was, maar bedacht zich en bleef daarentegen muisstil. “Is everything alright Connor? You can talk to me. I’ll listen,” probeerde de man hem gerust te stellen, wat momenteel juist het tegenovergestelde effect had op de jongen. Even bleef het stil terwijl hij naar de juiste woorden probeerde te zoeken en tegelijkertijd de moed bijeen probeerde te rapen. “You’re still planning on handing me over to Cyberlife aren’t you?” bracht hij dan maar overstuur uit en drukte nog wat harder tegen de houten deur aan. “Gaining my trust and handing me over to Cyberlife in the end had been your plan all along hasn’t it?” piepte hij overstuur door de overhaaste conclusie die hij had getrokken. Connor voelde zijn hartpomp onderhand kloppen in zijn keel terwijl hij radeloos voor zich uit staarde. “I-I mean the fresh blood on your cheek wasn’t from me, which I t-thought it was initially, but I analysed it and it was from another android, and it was just from like...yesterday,” stamelde hij angstig over de aanleiding van het hele gebeuren. “You’re still murdering them and it doesn’t make any sense because you just sat here and were sympathizing with my case like you pitied me and androids an- and a-” concludeerde hij, struikelend over zijn woorden. “The only way in which it’d make sense is if you were still hunting me, but in a passive way, by gaining my trust first,” concludeerde hij uiteindelijk terwijl hij in stilte de tranen over zijn wangen liet rollen omdat hij niet wilde dat Ethan hoorde dat de tranen in zijn ogen stonden. “I fucking hate you humans,” bracht hij uiteindelijk toch zachtjes uit met een brok in zijn keel. Hij wist niet wat hij nu met de situatie aan moest omdat hij verwachtte dat Ethan weer de ‘oude’ zou zijn nu hij door de mand was gevallen, maar hij kon de man moeilijk voor eeuwig opsluiten in de keuken. Daarnaast had hij in alle haast Leila samen met Ethan opgesloten, en hij gunde het beestje totaal niet wat Ethan haar aan zou doen om hem te chanteren. De man beweerde immers toch niks voor dieren te hebben. Hij scherp adem en slikte moeilijk. Wat een ramp weer.

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 63
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Drained   zo aug 26, 2018 5:54 pm







Met glunderende ogen had hij de tweede hap klaar gemaakt op de vork. Hij was helemaal enthousiast geworden over Connor’s kookkunsten door het heerlijke eten. Jammer genoeg kon hij deze enthousiasme niet lang behouden doordat hij merkte dat er iets aan hand leek te zijn met Connor. Diens gezicht begon zelfs weer te glitchen zoals het op hun eerste ontmoeting has gedaan. De man vroeg de android wat er aan de hand was, maar een duidelijk antwoord kwam er niet. De deviant sprak ratelde, stotterde en maakte zijn woorden niet af. Ethan probeerde met al zijn macht te begrijpen waar Connor over sprak, wetend dat het waarschijnlijk behoorlijk heftig kon zijn gezien de manier waarop Connor erop reageerde, maar hij kon er geen touw aan vast knopen. Totaal onverwachts greep Connor Ethan’s gezicht vast en likte hij zijn wang. Wat geshockeerd reageerde Ethan in eerste instantie meteen verbaasd, nog steeds niet wetend wat er nou in hemelsnaam aan de hand was. Voordat hij er ook maar naar kon vragen, nam de android eerst een paar stappen afstand, alvorens hij zich omdraaide en de keuken uit snelde. Ethan schoot recht en wou achter hem aan gaan, maar hield halt zodra de deur dicht viel. Even bleef Ethan staan waar hij stond. Hij probeerde te achterhalen wat Connor had aangedreven om zo weg te rennen. Ethan ging na wat er de afgelopen half uur was gebeurd. Voor een moment dacht hij dat het misschien aan het eten lag of aan iets wat Ethan had gedaan of had gezegd, maar hij kon zich niet herinneren dat hij iets fouts had gezegd of gedaan. Misschien was er iets anders gebeurd. Iets waar Ethan simpelweg niet vanaf wist. In ieder geval maakte het hem bezorgd. Hij hoopte dat Connor terug zou komen en hem kon uitleggen wat er was gebeurd, maar kwam al snel tot de conclusie dat dit niet zou gebeuren. Hij liep naar de deur toe. Ethan slikte eens. Wat was er in hemelsnaam gebeurd waardoor Connor het genoodzaakt zag om hem te scheiden van Ethan? De bezorgdheid werd groter en ergens voelde Ethan nu ook de paniek opkomen, maar sprak zichzelf toe om kalm te blijven. Voor hetzelfde geld probeerde de android enkel een grapje met hem uit te halen. Het zou een raar grapje zijn, maar androids waren nou eenmaal niet geprogrammeerd om grappen te maken, dus het zou nog enigszins logisch kunnen zijn. Op een kalme, geruststellende toon vroeg Ethan Connor wat er aan de hand was. Hij voegde eraan toe dat de deviant tegen hem kon praten. Ethan zou hem niet uitlachen en zou het proberen te begrijpen datgene dat er speelde. Een stilte volgde. Even legde hij zijn hand op de klink om de deur open te doen en om te kijken of Connor zich wel bevond aan de andere kant van de deur, maar merkte al snel dat de deur niet mee gaf, wat aangaf dat Connor de deur dicht hield vanaf de andere kant. “You’re still planning on handing me over to Cyberlife aren’t you?” klonk het overstuur aan de andere kant, waarna de deur verder dicht werd gedrukt en Ethan al helemaal geen kans meer stond om deze nog open te krijgen. Ethan trok verbaasd een wenkbrauw op bij het horen van die conclusie. “Gaining my trust and handing me over to Cyberlife in the end had been your plan all along hasn’t it?” vervolgde Connor overstuur. Dacht Connor werkelijk waar dat Ethan dit allemaal had gespeeld en Connor nog altijd te pakken wou krijgen. ”I would never hand you to Cyberlife!” reageerde Ethan naar de waarheid. Hij begreep echter nog steeds niet waar die conclusie van Connor vandaan kwam. Hij had toch niks gezegd of gedaan wat de impressie had gewekt dat Ethan alsnog op hem jaagde? “I-I mean the fresh blood on your cheek wasn’t from me, which I t-thought it was initially, but I analysed it and it was from another android, and it was just from like...yesterday,” legde Connor nu de aanleiding uit op een angstige toon. Even keek Ethan opnieuw verbaasd, vroeg zich af hoe Connor dit allemaal wist, maar toen begon het te dagen. Connor had zijn wang gelikt omdat er nog wat thirium op had gezeten. Blauw bloed dat niet tot Connor had behoord, maar tot een ander slachtoffer van Ethan. Gisteren had Ethan inderdaad een android verwond, maar vervolgens ook geholpen. Ethan kon nu ook wel begrijpen waarom Connor deze conclusie had getrokken. ”Dear God, Connor no, it isn’t true,” poogde Ethan, maar wist ook dat het ontzettend moeilijk was om de situatie uit te leggen, aangezien hijzelf nog niet goed wist hoe hij er nou in stond. “You’re still murdering them and it doesn’t make any sense because you just sat here and were sympathizing with my case like you pitied me and androids an- and a-” sprak Connor verder, struikelend over zijn eigen woorden. Ethan legde zijn voorhoofd tegen het hout van de deur aan, voelde zich ontzettend machteloos worden. Hij bevond zich in een positie waarin het ontzettend moeilijk werd om de waarheid over zichzelf te vertellen en hij had zichzelf in deze positie gewerkt. Misschien was het karma voor alle deviants die hij wel had vermoord. “The only way in which it’d make sense is if you were still hunting me, but in a passive way, by gaining my trust first,” concludeerde Connor uiteindelijk. Ethan legde een hand op de deur. ”That’s not true,” mompelde hij, maar wist ook dat hij niet ver zou komen met alleen die woorden. Hij moest uitleg geven, argumenten geven. “I fucking hate you humans,” klonk het zachtjes. Woorden die Ethan oprecht pijn deden. Het deed hem pijn om te weten dat de enige persoon waar hij nu om gaf hem haatte. Het deed hem pijn om te weten dat dit wellicht het einde betekende van alles en dat hij nu niks meer kon doen dan alles uitleggen en hopen dat het goed zou komen. Misschien was dit laatste keer dat hij de android ooit nog zou zien. ”Connor I,-” begon Ethan uiteindelijk. Je kon horen dat hij het moeilijk vond. Er had zich ook een brok gevormd in zijn keel en eveneens werden zijn ogen wat waterig. ”I’m not hunting androids anymore,” begon Ethan, wetend hoe tegenstrijdig dat klonk aangezien hij wél thirium van een andere android op zijn gezicht had, besloot hij snel verder te praten in de hoop dat Connor er niet meteen tegen in kon gaan. ”I admit that I tried to go back to my work. I tried killing them again and to forget everything that happened, but I couldn’t,” vervolgde hij. Zijn emoties lagen hoog in zijn stem. ”Everytime I pointed my gun at an android, I saw your face and I couldn’t shoot. You made me realise that those androids deserved freedom and a life as well,” ging Ethan verder. Hij probeerde zijn emoties onder controle te houden, wetend dat hij alleen zijn uitleg duidelijk kon geven als hij duidelijk sprak en naar de waarheid. ”Instead of hunting them down, I started helping them. Yesterday I wanted to try the hunting again, and shot an android in the arm, but I couldn’t kill them, realising again that they deserved to life. So I helped the android to get to a safe place and reported to my boss that the android was dead,” legde Ethan uit. Even was hij stil. Nu had hij de waarheid gesproken. De vraag was alleen hoeveel Connor ervan zou geloven. ”I would never betray you again Connor. I would never lie to you,” sprak hij na een korte pauze, zijn emoties begonnen nu toch in zijn woorden door te schijnen waardoor zijn stem iets gebroken klonk. ”I care way too much about you to let you go,” eindigde hij op een zachtere toon, niet door hebben dat de tranen zachtjes over zijn wangen heen rolde.



_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connor

avatar

Aantal berichten : 61
Registratiedatum : 21-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Drained   wo aug 29, 2018 2:47 am



CONNOR
I think, therefore I am

Met veel kracht had hij de deur achter zichzelf dichtgedrukt om te voorkomen dat Ethan hem zou kunnen volgen, en zelfs weer te pakken te krijgen als hij het echt bij het rechte eind zou hebben. Verslagen hield hij de deur in het slot door zijn rug er tegenaan te drukken en liet ook de achterkant van zijn hoofd er tegenaan vallen zodat zijn blik gevestigd was op het plafond. Ergens kwam het hem niet onverwachts dat Ethan al die tijd zich gewoon als een wolf had schuilgehouden in een schapenpak. De man leek immers een volle 180 graden te zijn omgeslagen wat betreft zijn visie op androids in een mum van tijd. Een normaal mens zou veel meer tijd nodig hebben om iets wat zo diep geworteld zit te kunnen verwerken, en aangezien Ethan zo koppig van aard was zou hij daar waarschijnlijk werkelijk veel langer voor nodig hebben dan hij nu voordeed. Scherp haalde de android adem en schudde zachtjes zijn hoofd toen hij Ethan aan de andere zijde van de deur hoorde en voelde de tranen langzaam maar zeker opwellen vanachter zijn ooglegen. Nadat de man hem had gevraagd wat er aan de hand was, en dat hij hem met een gerust hart kon vertellen wat er aan de hand was viel er een stilte. Het liefst zei hij geen woord meer tegen hem sinds de beruchte informatie van de bloedanalyse voor zijn ogen was gesprongen. Na kort na te denken besloot hij toch te vertellen wat hem dwars zat, hij wilde antwoorden, de waarheid, hoe hard deze ook zal zijn. De deviant gooide het er dan maar uit met een dikke laag emotie om zijn stem gewikkeld, maar probeerde zichzelf ervan te weerhouden om te laten horen dat de tranen in straaltjes over zijn wangen liepen. “I would never hand you to Cyberlife!” klonk het achter hem waardoor de android diep moest zuchten toen de man dat zei. Hij wilde het geloven, maar de informatie die hij net had gewonnen vertelde hem het tegenovergestelde, en dat leken toch de keiharde feiten te zijn. Om te verduidelijken dat Ethan toch écht door de mand was gevallen ditmaal legde hij uit dat had opgemerkt dat het verse blauwe bloed op zijn wang niet van hemzelf was, wat dus maar één ding kon betekenen. Op het einde van zijn conclusie dat hij een hekel had aan mensen brak zijn stem zachtjes waarna hij weer stil viel en stilletjes de tranen van zijn wangen probeerde te vegen, maar er kwamen er alleen maar meer voor terug in de plaats. Het waren eigenzinnige wezens die letterlijk over lijken gingen voor een beetje geld en/of macht, het liefst zelfs beiden. “That’s not true,” klonk het uiteindelijk zachtjes aan de andere kant van de deur waardoor Connor wat verward zijn hoofd hief. Bedoelde hij dat Connors veronderstellingen niet waar waren? De android niet en wachtte stilletjes af of de man nog meer van plan was te zeggen. “Connor I-” klonk het moeilijk door de brok in de man zijn keel. Een verwarde uitdrukking stond op Connors gezicht. Of hij meende het, of hij was gewoon een onwijs goede acteur. ”I’m not hunting androids anymore,” sprak de man waardoor Connor meteen zijn hoofd schudde. Hij had bloed van een andere android op zijn gezicht, hoe kwam dat er dan? Nog voordat hij er tegenin kon gaan ging de man echter al verder. ”I admit that I tried to go back to my work. I tried killing them again and to forget everything that happened, but I couldn’t,” vervolgde hij, overduidelijk emotioneel door de situatie. ”Everytime I pointed my gun at an android, I saw your face and I couldn’t shoot. You made me realise that those androids deserved freedom and a life as well,” sprak Ethan waardoor Connor diep nadacht en probeerde te analyseren of de man loog of niet. De emoties en dergelijke in zijn stem klonken echter enorm echt waardoor hij geen goede conclusie kon trekken omdat zijn instincten keihard schreeuwden dat hij loog, terwijl zijn hart hem vertelde dat hij de waarheid sprak. Moeilijk sloot Connor zijn ogen terwijl hij verder luisterde naar de man zijn verklaring. ”Instead of hunting them down, I started helping them. Yesterday I wanted to try the hunting again, and shot an android in the arm, but I couldn’t kill them, realising again that they deserved to life. So I helped the android to get to a safe place and reported to my boss that the android was dead,” vervolgde Ethan, verklarend waarom er bloed van een AP700 op zijn gezicht zat. Het verhaal paste als puzzelstukjes in elkaar. Het kon inderdaad makkelijk dat er bloed op Ethan was gekomen als hij eerst de android had geschoten en vervolgens naar een veilige plek had proberen te helpen. "You're helping us?.." herhaalde hij zachtjes in de hoop dat het beter tot zichzelf zou doordringen. Niet goed wetend wat hij met deze nieuwe informatie moest staarde hij stilletjes naar zijn handen, diep in gedachten, waardoor de kracht die hij uitoefende op de deur onbewust iets minder werd door zijn diepe denkprocess. ”I would never betray you again Connor. I would never lie to you,” sprak de man na een pauze, zijn emoties overduidelijk aanwezig in zijn stem toen deze op het einde brak waardoor Connor toch steeds meer begon te geloven dat hij de waarheid sprak, al bleef hij diep van binnen ergens wantrouwend. ”I care way too much about you to let you go,” stelde Ethan uiteindelijk waardoor de android verbaasd opkeek. Gaf de man om hem? Hij was er wel als de kippen bij geweest nadat hij hem had gebeld, maar Connor had gedacht dat het door de mans schuldgevoel was gekomen. Niet omdat hij daadwerkelijk ook echt iets om de android gaf. Verward sloot Connor eventjes zijn ogen. "You," begon hij twijfelend en leunde inmiddels alleen nog maar gedeeltelijk met slechts zijn lichaamsgewicht tegen de deur aan. Door zijn verbazing eas hij totaal ergens anders en lette hij totaal niet meer op die deur. "Care about me?" maakte hij zijn vraag uiteindelijk op een ongelovige toon af omdat het hem sterk leek dat de man écht om hem gaf. Zijn ogen staarden voor zich uit terwijl hij nog steeds diep in gedachtes stond na te denken over wat Ethan gezegd had.

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 63
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Drained   wo aug 29, 2018 12:33 pm







In eerste instantie had Ethan niet door wat er aan de hand was. Hij had niet door wat er was gebeurd en kon er met zijn hoofd niet bij waarom Connor in hemelsnaam zo af was gestormd. Desondanks het feit dat hij niet wist wat er was, en hem dat ergens wel frustreerde, bleef hij kalm en besloot hij rustig tegen Connor te praten. De jongen stond aan de andere kant en hield de deur dicht zodat Ethan niet de deur open kon doen of uit de keuken kon komen. Ethan begreep niet waarom de android dit deed. Was hij bang geworden voor Ethan of had Ethan iets gezegd of gedaan, zonder het te weten, wat de deviant had boos gemaakt? Rustig en kalm, maar overduidelijk bezorgd, probeerde Ethan met Connor te praten. Hij gaf hem aan dat hij zou luisteren naar de android. Hij probeerde niks te forceren, maar wou graag weten wat er aan de hand was zodat hij eventueel kon helpen of de android gerust kon stellen. Ethan had aan veel dingen gedacht waar de android boos of verdrietig om kon zijn, maar zodra het eenmaal duidelijk was wat het gene was dat Connor naar de andere kant van de deur had gedreven, keek Ethan in eerste instantie verbaasd op. Maar al snel voelde hij zich schuldig. Hij had er helemaal niet meer aan gedacht om Connor te vertellen over zijn werk. En nu was Connor er achter gekomen dat Ethan alsnog andere androids verwonden terwijl dit niet het geval was. Ethan begreep al snel dat de situatie er erg slecht voor was. Als hij ook maar de verkeerde woorden uitkoos om zijn verklaring af te leggen, kon deze vriendschap tot een einde komen. Ethan wist dat het moeilijk was voor Connor om hem te vertrouwen. Hij had hem immers al eens beschoten and achterna gezeten als een bezetenen. Ethan was dankbaar geweest om het feit dat Connor tot nu toe hem had vertrouwd en ze het gezellig konden hebben, maar nu was het toch echt Ethan’s tijd om te laten zien dat Connor goed deed om hem te vertrouwen. De gedachten dat Ethan Connor misschien nooit meer zou zien, deden veel met hem. Meer dan hij zelf eigenlijk door had. De emoties speelden met zijn stem terwijl hij uitlegde hoe hij geen androids meer vermoorden, maar ze nu hielp. Hij hoorde zachtjes hoe Connor aan de andere kant van de deur de woorden herhaalde. Ethan slikte eens. Hij hoopte zo dat de jongen hem geloofde, want het was ook de waarheid. Ondertussen voelde hij hoe de druk op de deur wat minder werd, wat voor hem een teken was dat Connor hem toch ergens wel geloofde. Ethan wist dat hij nu verder moest gaan en niet moest stoppen. Zo vertelde hij de jongen dat hij nooit tegen hem zou liegen, dat hij te veel om Connor gaf om hun vriendschap zo te verspelen voor een domme baan. Een stilte viel. Ethan voelde nu pas hoe de tranen over zijn wangen liepen, maar hij gaf er geen aandacht aan. Zijn volle aandacht was gefocust op de mogelijke geluiden die hij hoorde aan de andere kant van de deur. Hij zou nog net niet zijn oor tegen de deur aanleggen om het beter te horen. Hij voelde de spanning stijgen en sloot gestrest zijn ogen. Hij kneep ze dicht. Hij voelde de angst en verdriet sterker worden met de stille seconden die langzaam voorbij tikte. Hij wou de jongen niet verliezen. Connor was de enige in een erg lange tijd waar Ethan eindelijk om gaf. Iemand die hij eindelijk kon toelaten in zijn leven. Iemand die hij vertrouwde met zijn gevoelens en hem eigenlijk het liefste alles wou vertellen. Hij wou Connor beter leren kennen. Hij wou dat Connor hem beter leerde kennen. Hij wou de jongen niet verliezen. Niet net nu hij erachter kwam hoeveel eigenlijk echt om de jongen gaf. "You," klonk het aan de andere kant. Ethan keek meteen op, focuste al zijn aandacht weer op de stem. Hij had de twijfel gehoord, maar hoopte heilig dat Connor toch zou zeggen wat hij wou zeggen. "Care about me?" maakte Connor uiteindelijk zijn vraag af. Hij klonk ongelovig. Het zou Ethan niks verbazen als Connor het niet geloofde. Hij zelf kon het ook nog maar nauwelijks geloven dat hij al zoveel gaf om de jongen. Ethan slaakte een haperende zucht. Hij wist niet goed hoe hij op de vraag moest antwoorden. Zou Connor hem immers geloven als hij akkoord ging? Langzaam legde hij zijn hand op de klink. Hij merkte hoe er bijna geen druk meer op de deur zat. Voorzichtig, maar toch met enige snelheid om te voorkomen dat Connor weg zou rennen, opende hij de deur. Hij pakte Connor vast bij diens arm en trok hem in een knuffel. Beschermend en vol liefde sloeg hij zijn armen om de jongen heen en drukte hij hem dicht tegen zich aan. Hij legde zijn betraande gezicht in diens hals, sloot zijn ogen in de hoop dat de tranen zouden stoppen. ”I care about you Connor, a lot,” antwoordde Ethan zachtjes met spijt, verdriet en angst in zijn stem. Hij was zo bang dat de android hem niet zou geloven en hem alsnog zou wegduwen om weg te rennen. ”I wouldn’t know what to do without you,” vervolgde hij net zo zachtjes, maar wist dat Connor het wel zou horen. ”You’ve grown so close to me, without me even realising it,” ging Ethan verder, wetend dat hij nu beter eerlijk kon zijn en kon zeggen wat hij voelde. Hij moest nu zeggen wat hij wou zeggen, want misschien was dit wel de laatste keer dat hij de android zou zien. Voorzichtig nam hij iets afstand. Niet veel, maar genoeg voor de twee om elkaar in de ogen aan te kijken. Teder legde hij een hand tegen Connor’s gezicht aan. Zijn ogen zaten nog altijd vol met tranen terwijl zijn wangen ook nog vochtig waren van de waterlanders. ”I care about you,” fluisterde hij zachtjes, waarna hij, overgoten met emotie, zijn lippen op die van Connor plaatste met gesloten ogen en hem zo zachtjes, maar vol emotie kuste.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connor

avatar

Aantal berichten : 61
Registratiedatum : 21-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Drained   wo aug 29, 2018 5:46 pm



CONNOR
I think, therefore I am
Connor wist niet goed wat hij met de nieuwe en tegenstrijdige informatie die uit Ethans mond was gekomen aan moest. Zijn verhaal klopte in principe wel met wat Connor net had ontdekt, maar door alles wat hij had meegemaakt met mensen in zijn leven wist hij niet goed of hij Ethan nu kon vertrouwen of niet. Misschien was het wederom weer toneelspel om hem te pakken te krijgen. Al die tijd had hij weten te overleven door alles en iedereen te wantrouwen waardoor het simpelweg in zijn aard was gegraveerd. Ongelovig had hij dan ook de woorden van Ethan herhaald om het tot hem door te laten dringen. De voormalige android jager was ineens androids gaan helpen sinds het incident tussen hen? Het klonk te mooi om waar te zijn. Desondanks kroop de angst ietwat uit zijn lichaam waardoor hij zich onbewust wat meer ontspande en de druk gedeeltelijk wegviel op de deur. Toen Ethan ook nog eens bekende dat hij om de android gaf wist hij helemaal niet meer of hij de waarheid sprak of niet. Het klonk allemaal als een sprookje, te mooi om waar te zijn. Wellicht had de man gewoon door dat het een gevoelig plekje was bij Connor omdat hij graag iemand zou willen koesteren die écht om hem gaf. Nadat hij wederom ongelovig de man zijn woorden had herhaald dacht hij in stilletjes na over wat de man had gezegd. Proberend om toch een fatsoenlijke conclusie te kunnen trekken bleef hij muisstil tegen de deur aanleunen, maar zette er onbewust nog steeds niet enorm veel kracht op. Geschrokken voelde hij hoe de deur ineens naar voren kwam waardoor hij in eerste instantie weer weerstand probeerde te zetten, maar merkte al snel genoeg dat Ethan al te ver er doorheen had gebroken. Snel schuifelde hij naar achteren om afstand te nemen van de man, hem met grote ogen aankijkend. Verstijfd keek hij naar Ethan omdat hij niet goed wist of hij hem nou moest vertrouwen of niet. Hij wist dan ook niet goed of hij zijn hand moest wegtrekken of niet toen Ethan daarnaar greep, waardoor de man hem al naar zich toe kon trekken voordat hij kon reageren. Vol spanning in zijn lijf liet hij dan maar toe hoe de man zijn lichaam dicht tegen de zijne drukte en beschermend zijn armen om hem heen sloeg, alsof hij bang was dat hij weg zou gaan. De tranen die in zijn nek belandden doordat de jongeman diens gezicht in zijn hals had genesteld ontgingen hem niet. Zachtjes trilde hij door de plotselinge actie waar hij totaal geen mentale voorbereiding had kunnen hebben en probeerde zich te ontspannen, wat hem niet bepaald lukte. Het kostte hem veel moeite maar uiteindelijk sloeg hij toch zijn armen lichtjes om de man heen, maar hield hem zeker niet zo stevig vast als hij bij hem deed. “I care about you Connor, a lot,” klonk het gedempt doordat de man zijn gezicht in Connors nek had verstopt, zijn stem vol emotie geladen. “I wouldn’t know what to do without you,” vervolgde de man een stuk zachter maar nog steeds prima te hoorbaar dankzij Connors bovengemiddelde gehoor. Zachtjes zuchtte Connor en besloot uiteindelijk zijn kin te laten rusten op de man zijn hoofd en sloot zijn ogen zodat hij beter kon nadenken. “You’ve grown so close to me, without me even realising it,” biechtte de man uiteindelijk op waardoor Connors mondhoek eventjes zwakjes een paar keer omhoog trok omdat hij het fijn vond om te horen, maar het lukte hem niet om volledig te glimlachen door het nare gevoel in zijn onderbuik dat aanwezig bleef. Uiteindelijk besloot Ethan weer wat afstand te nemen, maar stopte op het punt dat ze recht voor elkaar stonden en recht in de ogen konden kijken. Wat huiverig keek hij toe hij Ethans hand dichterbij zijn gezicht kwam en kon er niets aan doen dat potentiële scenario’s dat de man in een slag zijn nek zou omdraaien, door zijn hoofd schoten. Onzeker en nerveus van zijn zaak keek hij van de hand die nu tegen zijn gezicht aan lag naar de met tranen beladen groene ogen van de man, niet snappend wat hij hiermee wilde bereiken. “I care about you,” klonk het nogmaals zachtjes waarna het ondenkbare gebeurde. Zijn ogen verwijdden zich wat toen hij opmerkte hoe Ethans gezicht dichterbij kwam, en uiteindelijk zijn lippen op de zijne drukte. Perplex keek hij naar de gesloten ogen van Ethan die nu zo dichtbij was en wist niet goed wat hij allemaal moest doen. Uiteindelijk sloot hij twijfelachtig ook zijn ogen en kuste de man zachtjes terug, maar was overduidelijk terughoudend met zijn bewegingen. Desondanks kon hij niet ontkennen dat de sensationele tintelingen die hij weer van zijn lippen voelden afspatten hem een heerlijk warm gevoel van binnen gaven. Een gevoel waar je verslaafd aan kon worden. Ondertussen kwamen er allemaal analyses in zijn hoofd tevoorschijn van de man zijn speeksel, waaruit bleek dat hij zonet écht een hap had genomen van de met groentes gevulde maaltijd. Toch lagen zijn gedachtes niet zozeer bij de kus, maar nog steeds bij het gespreksonderwerp van eerder. Kon hij Ethan wel écht vertrouwen als hij nog steeds de baan als android jager had. Misschien had hij wel een contract ondertekend waar hij met geen mogelijkheid onderuit kon komen, en hem dus uiteindelijk toch weer zou verraden. En wat was er eigenlijk met Ethan’s heteroseksualiteit gebeurd waar hij zo zeker van was dat hij daarover beschikte. Een frons ontstond dan ook op zijn wenkbrauwen waarna hij de kus al snel verbrak waarbij hij lichtjes zijn hoofd schudde en wat meer afstand nam van de man door zich uit zijn grip los te wurmen. Hij zuchtte diep en schokkerig. “This is what you keep on doing the whole time!” bracht hij gefrustreerd uit, doelend op zijn dubbelzinnige gedrag betreft zijn seksualiteit. “One moment you say you’re undoubtedly straight, and then the next you give me a kiss, wink at me, basically ask me on a date...just flirting with me and- and I’m pretty sure that’s not how a straight man acts towards another man,’ bracht hij zijn frustraties uit jegens Ethans gedrag en week zijn blik af van de zielige groene ogen. “It utterly confuses me, and you know what, I bet the next day you’ll say this was all a mistake, again,” sprong hij wederom hoofdschuddend naar een conclusie, doelend op de eerste keer dat Ethan hem had voorgesteld om hem zijn eerste kus te geven. “Make up your mind Ethan, you’re either straight or you’re not!” uitte hij zijn frustraties verder met een ongelooflijk diepe zucht waarbij hij zijn gezicht even in zijn handen verstopte en radeloos op de binnenkant van zijn wang beet. “An- and how do I know I can even trust you, how do I know that you won’t stab me in the back if your boss offers you an incredible amount of money? I mean you humans tend to have a soft spot for money, doing things for money which aren’t morally acceptable, in my eyes at least,” bracht hij zijn twijfels jegens de hele situatie aan het licht en keek Ethan weer eventjes aan in zijn ogen. “‘I care about you’ has no significance if you care more about things for which you’d sell me out in a heartbeat,” verklaarde hij zijn ratelgang aan woorden die hij er net had uitgegooid terwijl hij Ethan met een twijfelende en onzekere blik aankeek, nog steeds niet helemaal zeker of hij de man wel kon vertrouwen. Zelfs als hij de woorden die hij zonet had gezegd meende.

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Drained   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Drained
Terug naar boven 
Pagina 3 van 4Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4  Volgende

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
LiLo :: Outskirts :: Whereabouts-
Ga naar: