IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Drained

Ga naar beneden 
Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4
AuteurBericht
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 63
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Drained   wo aug 29, 2018 7:48 pm







Connor had een vraag gesteld die Ethan zelf niet goed kon beantwoorden. Hij wist het antwoord, daar niet van, hij wist niet hoe hij antwoord zo kon geven dat Connor het echt zou geloven. Gezien hun geschiedenis en gezien de haat die Ethan tot kort nog had voor androids, kon Ethan het perfect begrijpen als Connor zijn woorden niet geloofden. Om die reden besloot hij het anders aan te pakken. Gedreven door zijn emoties had hij de deur geopend en had hij Connor in een omhelzing genomen voordat de android er iets aan had kunnen doen. Ergens wist Ethan dat dit niet slim was. Ergens wist hij dat het beter was om rustig aan te doen en Connor de tijd te geven. Vertrouwen kwam immers met daden en tijd, niet enkel met woorden. Desondanks dat Ethan wist wat beter was, kon hij niet langer zijn gevoelens onderdrukken. Zijn emoties lagen zo hoog, wetend dat het misschien zo kon zijn dat Connor hem niet meer wou zien als hij Ethan niet geloofde. Ethan besloot daarom de android te vertellen dat hij erg veel om de jongen gaf en dat de jongen in zo’n korte tijd zo belangrijk voor hem was geworden. Hij zei het niet eens om Connor te overtuigen, natuurlijk hoopte hij dat het hielp, maar hij zei het vooral omdat hij bang was dat hij geen tweede kans zou krijgen om het te zeggen en hij wou dat Connor wist hoe Ethan zich voelde over de jongen, zelf niet beseffend hoe diep die gevoelens nou echt lagen. Die gevoelens namen echter al snel de overhand. Desondanks de spanning die Ethan detecteerde in Connor’s bruine ogen, kon hij niet anders dan de jongen kussen, hij zag het haast als een laatste optie. Een laatste manier waarop hij de jongen nog kon laten zien hoeveel hij om hem gaf en dat hij hem echt niet wou verliezen. Dat dit totaal tegen in ging met alles wat hij Connor de laatste tijd had geprobeerd wijs te maken, daalde nog niet bij Ethan in. Even gebeurde er niks, totdat Connor hem zachtjes en wat terughoudend terug kuste. Ethan genoot van de kus, maar wist in zijn achterhoofd ook dat deze kus wellicht niet was gewenst bij Connor. Zodra de jongen zich dan ook al snel wegtrok van hem en zich los wurmde uit zijn greep, keek Ethan niet eens verbaasd op. Met waterige ogen keek hij de jongen aan, verwachtend een sliert van woorden te horen die hem zouden vertellen dat hij Connor niet meer zou zien. Woorden die zouden betekenen dat Ethan moest vertrekken. De jongen zuchtte happerig en schudde zijn hoofd. “This is what you keep on doing the whole time!” bracht Connor gefrustreerd uit, een reactie die Ethan niet had verwacht, waardoor hij wat verward op keek. “One moment you say you’re undoubtedly straight, and then the next you give me a kiss, wink at me, basically ask me on a date...just flirting with me and- and I’m pretty sure that’s not how a straight man acts towards another man,’ legde Connor zijn opmerking uit. Ethan slikte eens. Hij begreep nu wat Connor bedoelde en begreep dat het inderdaad erg tegenstrijdig was. Hij week eveneens zijn blik af. Hijzelf had ondertussen wel een beetje zijn gevoelens uitgevogeld, maar was veel te bang om aan die conclusie toe te geven, toch gaf die actie al aan dat zijn gevoelens er zeker wel klaar voor waren om gezien te worden. “It utterly confuses me, and you know what, I bet the next day you’ll say this was all a mistake, again,” vervolgde Connor hoofdschuddend. Ethan richtte zijn blik terug op Connor. ”No I would nev-,” begon Ethan protesterend, maar zijn toon zwakte af naarmate hij zich besefte dat zijn weerwoord geen stand zou hadden. “Make up your mind Ethan, you’re either straight or you’re not!” sprak Connor frustrerend, waarna hij zijn gezicht met een zucht in zijn handen verstopten. Ethan klemde zijn kaken op elkaar. Hij wist dat Connor gelijk had. Ethan kon niet eeuwig met dit tweestrijdig gedrag bezig blijven en verwachten dat Connor het gewoon zou accepteren. Hoe graag hij ook wou dat mensen hem nog als hetero beschouwde terwijl hij verliefd was op een man, het was niet mogelijk. Ethan had niet eens door dat dat hetgene was wat hij onbewust had gedaan. Zijn verleden had zo in zijn weg gestaan, dat hij zelf niet eens door had gehad hoeveel hij anderen ermee pijn kon doen. Hij slikte bij die conclusie. Hij opende zijn mond om het te zeggen, om er aan toe te geven, maar toen richtte Connor zijn blik terug op hem en sprak de android verder. Ethan verloor daarbij al zijn moed. “An- and how do I know I can even trust you, how do I know that you won’t stab me in the back if your boss offers you an incredible amount of money? I mean you humans tend to have a soft spot for money, doing things for money which aren’t morally acceptable, in my eyes at least,” sprak Connor, zijn twijfels nu weer aan het licht brengend. Ethan slikte eens. Hij begreep precies wat Connor bedoelde. Hijzelf was ook vaak genoeg verleid door het geld en had daardoor onnodige risico’s genomen, maar hoe kon hij in hemelsnaam Connor ervan overtuigen dat hij werkelijk om hem gaf? “‘I care about you’ has no significance if you care more about things for which you’d sell me out in a heartbeat,” verklaarde Connor, waarna hij Ethan met een twijfelende en onzekere blik aankeek. Ethan keek hem even zwijgend aan, vroeg zich af wat de beste manier was hoe hij dit kon aanpakken. Hij wist niet hoe hij Connor nu ervan kon overtuigen dat hij hem kon vertrouwen. Waarschijnlijk kon niemand dat. Connor moest zichzelf immers toe laten om hem te vertrouwen en Ethan kon begrijpen dat dat lang zou duren aangezien Connor altijd op zijn hoede moest zijn. Een korte stilte viel. Ethan’s ogen waren inmiddels gestopt met het produceren van de tranen. Alleen zijn wangen waren nog nat. Uiteindelijk slaakte hij een zachte zucht. ”You’re right,” gaf hij uiteindelijk toe. Hij zette een klein stapje in Connor’s richting. ”I’m gay, but only gay for you,” sprak Ethan nu eindelijk zijn gevoelens uit, hopend dat Connor zelf kon uitvogelen dat dat betekende dat Ethan romantische gevoelens had voor de jongen. Ergens voelde Ethan zich opgelucht. Hij voelde een gewicht van zijn schouder afglijden. Een gewicht dat hij al drie jaar lang sinds zijn scheiding met zich mee droeg. Lang kon hij er echter niet van genieten. Dat hij nu eindelijk toegaf was immers niet genoeg. ”And I care for you. Only for you. There’s no money in the world that could make me hunt you or hurt you intentionally ever again,” vervolgde Ethan, hopend dat de woorden door zouden dringen tot Connor. ”But I can’t do anything right now that will make you trust me. You will need to give me a chance and I’ll show you in time that you can trust me,” sprak Ethan nu kalmer verder. ”I will take care of you, help you with everything and try to make you the happiest android alive,” vervolgde Ethan. Hij zette weer een paar stappen naar achteren. Hij glimlachte wat waterig. ”But I can understand if you don’t want to. You’ve been through enough to not trust me, though I promise you that I won’t let you down if you do,” eindigde Ethan zijn woorden. Hij ging er vanuit dat hij nu beter zijn kleren kon pakken en weg kon gaan. Misschien was dat beter. Als Connor hem liet gaan wist Ethan immers ook dat hij geen kans zou hebben bij de jongen waardoor hij misschien verder kon met zijn gevoelens en leven.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connor

avatar

Aantal berichten : 61
Registratiedatum : 21-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Drained   do aug 30, 2018 1:49 am



CONNOR
I think, therefore I am


Hij kon niet ontkennen dat hij was geschrokken toen de man zich door de deuropening had gewurmd en hem vervolgens in een enorm stevige knuffel had getrokken, een wanhopige knuffel. Alsof hij wist dat dit moment cruciaal was in hoe ze verder zouden gaan in hun leven. Twijfelend had hij zijn kin op de man zijn hoofd gelegd en aangehoord wat hij te vertellen had, hoeveel hij schijnbaar om hem gaf, hoe hij écht niet meer zonder hem kon desondanks hij hetgeen was wat hij een paar weken geleden nog met heel zijn hart het gehaat. Het laatste was wat Connor deed twijfelen aan zijn woorden. Het leek hem zo sterk dat de man in zo’n korte tijd zo gigantisch van gedachten was veranderd. Hij kon het simpelweg niet geloven dat een mens met zo’n koppige aard als Ethan zo plots en snel van visie kon veranderen. Enorm veel tijd had hij er echter niet om over na te denken, want nog voor hij had goed kon bevatten had Ethan wat afstand genomen om vervolgens de afstand tussen hen helemaal te overbruggen en zijn lippen op de zijne te drukken. Even stond de android perplex omdat hij het totaal niet had zien aankomen, om vervolgens toch twijfelachtig zijn zoen te beantwoorden. Even raakte hij verloren in het heerlijke spel, maar kwam al snel weer tot bedaren toen zijn gedachtes terug vlogen naar alles waar ze het zonet over hadden gehad en het feit dat Ethans tegenstrijdige gedrag weer naar boven was gekomen. Met een zucht nam hij daarom licht hoofdschuddend afstand van de man. Het was niet goed dat ze dit nu deden. De gemixte signalen die Ethan bleef zenden verwarden hem uitermate en hij wilde simpelweg duidelijkheid. Vriend, of meer, of misschien zelfs minder? Als de android wist onder welke categorie hij viel zou het hem gemakkelijker maken om te functioneren volgens die categorie. Natuurlijk had hij een voorkeur omdat hij echt wel vermoedens had waarvoor dat kriebelende onderbuikgevoel elke keer weer naar bovenkwam als Ethan hem ook maar iets intiemer aanraakte dan gepast. Aan de andere kant bleef hij twijfelen of hij Ethan überhaupt wel kon vertrouwen, en was dat niet hetgeen wat de basis was van elke relatie? Het vertrouwen? Hoe zouden ze ooit een relatie kunnen hebben als het vertrouwen maar van een kant kwam? Nu Connor toch al zijn frustraties jegens Ethans dubbelzinnige gedragspatroon eruit gooide twijfelde hij er niet aan om gelijk zijn twijfels over het vertrouwen in hem eruit gooide. Als hij toch bezig was, kon hij beter gelijk alles wat op zijn hart lag luchten. Nadat Connor zijn laatste woorden had uitgeblazen was het voor een hele poos stil. Onzeker over zijn zaak keek de android de man aan, die zelf ook diep in gedachten leek verzonken. Het gaf hem even de kans om zijn ogen rustig over zijn gezicht te laten glijden. Er waren aardig wat tranen uit die lieve groene ogen opgeweld, en waren inmiddels allemaal opgedroogd op zijn wangen wat waarschijnlijk voor een trekkend gevoel zou zorgen. Na een lange stilte zette Ethan uiteindelijk een stapje in Connors richting waardoor hij in eerste instantie even blikte naar de man zijn sokken, naja Connors sokken die de man aanhad, om vervolgens weer naar zijn ogen te kijken. Benieuwd naar wat hij van plan was te zeggen, of hij hem gerust kon stellen, of dat hij er straks uit moet concluderen dat een relatie tussen hen -moge dat platonisch of romantisch zijn- uitgesloten was. “You’re right,” sprak de man met een zacht zuchtje waardoor Connor hem afwachtend aankeek, nieuwsgierig over welk gedeelte hij het nu eigenlijk had. “I’m gay, but only gay for you,” vervolgde Ethan waardoor de android hem nadenkend aan bleef kijken. Het laatste gedeelte verwarde hem lichtjes, alleen voor hem? Waarom alleen voor hem? Connor besloot er echter niet naar te vragen wat hij daar precies mee bedoelde. Hij vermoedde dat het al moeilijk genoeg was voor Ethan om alleen dat al toe te geven, nadat hij het al die tijd tegen zichzelf had ontkend. ”And I care for you. Only for you. There’s no money in the world that could make me hunt you or hurt you intentionally ever again,” vervolgde Ethan terwijl Connor hem met zijn puppyogen bleef aankijken, luisterend naar wat de man te vertellen had en het rustig in zich opnemend. ”But I can’t do anything right now that will make you trust me. You will need to give me a chance and I’ll show you in time that you can trust me,” concludeerde Ethan uiteindelijk waardoor Connor zwakjes knikte. Hij had gelijk. Niets wat de man momenteel zou doen of zeggen zou hem zomaar compleet van gedachten kunnen veranderen dat hij hem kon vertrouwen. Vertrouwen winnen kostte tijd, dat won je simpelweg niet binnen tien minuten in een diep gesprek. ”I will take care of you, help you with everything and try to make you the happiest android alive,” vervolgde Ethan waardoor Connor zijn blik weer van de man afweek en eventjes zijn ogen sloot. Wat de man hem beloofde klonk hem als muziek in de oren, maar toch hield iets van binnen hem tegen. Enerzijds was het het vertrouwen waar hij net zo hard met zijn neus was opgedrukt, maar anderzijds was het ook dat hij zichzelf niet zo goed in het onbekende durfde te gooien. Hij wist dat hij ernaar verlangde om überhaupt al iemand te hebben om hem geeft, maar nu Ethan het zo concreet formuleerde voelde hij toch wel de angst voor het onbekende opborrelen. "But I can understand if you don’t want to. You’ve been through enough to not trust me, though I promise you that I won’t let you down if you do,” eindigde Ethan met een waterige glimlach waarna hij weer wat afstand nam en aanstalten maakten om weg te gaan, althans daar leek het op. Meteen voelde hij gestrest zijn hart in zijn keel kloppen bij het idee dat de man weg zou gaan. Wat de man zonet allemaal had gezegd klonk oprecht, alsof hij het echt wilde proberen als Connor hem die kans zou gunnen. Wilde hij hem die kans gunnen? Peinzend keek hij in de man zijn ogen waardoor er nog net geen zweet op zijn voorhoofd kwam als dat mogelijk was door het hevige nadenken dat achter zijn metalen schedel plaatsvond. Een aantal keren wilde hij zijn mond opentrekken, maar er kwam simpelweg niets uit. Het liefste wilde hij ingaan op Ethans voorstel, hij kon het op zijn minst proberen, maar kreeg het niet over zijn lippen. Ethan vond de stilte blijkbaar te lang duren. Hij draaide zijn rug naar Connor toe en liep de trap op om, vermoedde de android, zijn eigen set kleren te halen. Nerveus keek hij even weg en friemelde wat met zijn handen aan zijn shirt, bijna trillend van alle spanning in zijn lijf. Uiteindelijk forceerde hij zichzelf om zich over zijn angsten heen te zetten waardoor hij eerst twijfelend een paar stapjes richting de trap zette, maar uiteindelijk toch achter Ethan aan de trap op snelde. "Wait.." sprak hij tamelijk zachtjes terwijl hij zijn hand op de mans schouder legde. Met een vlugge draai wist hij hem om te draaien en pakte vervolgens zijn gezicht vast met beide handen. Met zijn grote bruine puppyogen keek hij de man nog steeds een beetje onzeker aan. "Don't make me regret this," sprak hij bijna onverstaanbaar als je niet echt je oren gespitst had en focuste op wat hij te zeggen had. Doordat Connor op een lagere traptrede stond dan Ethan moest hij eerst op zijn tenen gaan staan voordat hij zijn lippen op die van de man kon planten. Met lichte wanhoop en verlangen liet hij zijn lippen over de zijne glijden en had een hand inmiddels gedeeltelijk in Ethans haar verplaatst. Hij voelde zijn hart als een gek tekeer gaan in zijn borstkast door alle kunstmatige adrenaline dat momenteel door zijn lichaam raasde. Wederom voelde Connor de kriebels weer opkomen in zijn onderbuik door de tintelingen op zijn lippen waardoor hij Ethan onbewust iets steviger vastpakte. Hij hoopte echt dat hij de juiste keuze had gemaakt.

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 63
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Drained   do aug 30, 2018 1:17 pm







Eindelijk had hij dan toch toegegeven. Eindelijk had hij dan toch zijn gevoelens min of meer duidelijk gemaakt aan Connor. Ethan kon begrijpen dat zijn antwoord nog behoorlijk vaag kon klinken, maar Ethan zou het niet duidelijker durven zeggen. Het was nog een erg gevoelig onderwerp voor hem. Hij ging er ook niet te veel op in. Hij besloot verder te praten en gaf nu aan dat hij er alles aan zou doen om Connor’s vertrouwen te winnen, maar dat de jongen hem daarvoor wel de kans moest geven. Ethan kon niet Connor’s vertrouwen in het hier en nu. Hij kon niks zeggen of doen wat hem vertrouwen zou beloven. Hij probeerde dat dan ook duidelijk te maken aan de android, die het leek te begrijpen. Ethan voegde er aan toe dat hij het echter ook begreep als Connor hem die kans niet wou geven. Ethan had genoeg slechte dingen gedaan om geen tweede kans te verdienen. Een stilte volgde. Ethan gaf Connor de tijd om erover na te denken. Het was aan hem wat er nu zou gebeuren. Of Connor gaf hem nog een kans en ze zouden nog even bij elkaar blijven of Connor gunde hem niet nog een kans en dit zou het einde van hun verhaal betekenen. Het deed Ethan pijn om te denken dat dit het einde kon betekenen, maar hij wist ook dat dat misschien beter was. Het was meer dan logisch dat Connor hem niet meer kon vertrouwen. Wellicht kon Ethan eindelijk over zijn gevoelens jegens Connor stappen als het duidelijk werd dat hij geen kans had bij de android. In ieder geval zou het duidelijkheid bieden, maar de aanhoudende stilte zei hem al dat de keuze in de stilte al was gemaakt. Zwijgend had Connor toegestemd dat hij Ethan niet nog een kans zou geven. Ethan besloot uiteindelijk zelf actie te ondernemen. Hij kon begrijpen dat het moeilijk kon zijn voor de android om hem te zeggen dat hij het echt niet wou, dus besloot Ethan hem ervan te besparen door in beweging te komen. Hij liep langs hem heen de trap op. Hij hoefde enkel even snel zijn kleren op te halen en hij zou vertrekken, voor eeuwig verdwijnen uit Connor’s leven. Ethan hoopte echter dan ook dat Connor geen contact meer met hem zou zoeken. Anders zou Ethan altijd vast blijven zitten aan gevoelens die nooit beantwoord konden woorden. Hij voelde zijn maag ineen krimpen bij de gedachten dat hij de jongen nooit meer zou zien en voelde de tranen opnieuw in zijn ogen verschijnen, maar probeerde er niks van te laten merken. Ethan was immers degene die er voor had gezorgd dat een relatie tussen hen niet mogelijk was. Als er iemand beschuldigd kon worden, dan was hij het zelf. Hij had gemerkt hoe nerveus Connor had geleken en ging daardoor er vanuit dat hij geen afscheid hoefde te verwachten. De android was waarschijnlijk blij als hij weer was vertrokken.

"Wait.." klonk het plots. Ethan keek wat vragend over zijn schouder, hield halverwege de trap halt, voordat hij werd omgedraaid naar Connor en de android zijn gezicht vastpakte in zijn handen. Ethan keek wat verbaasd op. "Don't make me regret this," kon Ethan nog net verstaan, voordat Connor naar hem toe reikte en hij een paar lippen op de zijne voelde. Nog altijd verbaasd keek Ethan voor een milliseconde naar Connor’s gezicht, voordat het verlangen en wanhoop die in de kus zat tot hem doordrong en hij Connor zachtjes terug kuste. Hij sloot zijn ogen en legde een hand in Connor’s hals. Even hield hij de kus vast. Even drong alles tot hem door. Hij besefte zich dat dit betekende dat Connor hem nog een kans zou geven. Heel even loste Ethan zijn lippen van die van Connor, voordat hij breed glimlachte en hem opnieuw kuste. Hij was overweldigd met blijdschap en dit was duidelijk te merken. Uiteindelijk liet hij Connor weer los, maar bleef hij hem met een brede glimlach aankijken. ”I’ll make you happy,” sprak Ethan zachtjes en knikte vervolgens even. Hij keek de jongen in zijn diepbruine ogen aan en kreeg de neiging om hem alweer te kussen, maar besefte zich toen ook dat Connor hem niet met volle enthousiasme nog een kans had gegeven. Misschien was het beter als Ethan het rustig aan deed. Zo liet hij Connor los en schraapte hij even ongemakkelijk zijn keel. Voorzichtig nam hij een hand van Connor vast en liep hij de trap af. ”What do you say I finish that lovely meal that you made for me?” sprak Ethan met een kleine glimlach.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Drained   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Drained
Terug naar boven 
Pagina 4 van 4Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
LiLo :: Outskirts :: Whereabouts-
Ga naar: