IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Why did it have to be me?

Ga naar beneden 
Ga naar pagina : Vorige  1, 2
AuteurBericht
Connor

avatar

Aantal berichten : 61
Registratiedatum : 21-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Why did it have to be me?   vr sep 07, 2018 9:57 pm



CONNOR
I think, therefore I am
Verward had hij toegekeken hoe Ethan in een of andere trance leek te geraken nadat hij hem had gevraagd of hij misschien ook nog een shirt had die hij mocht aandoen. Onderzoekend had de android gekeken hoe de man zijn lichaam bestudeerde en uiteindelijk rood werd zodra hij zijn blik weer geschrokken afwendde nadat Connor zijn broek ophees. Stamelend en ratelend had de man uitgebracht dat hij wel nog een shirt te leen had desondanks deze aanvankelijk niet tussen de stapel had gelegen, waarna hij als een speer naar boven racete. De jonge android snapte niet goed wat er op het moment aan de hand was, al had hij wel door dat het waarschijnlijk met zijn ontblote bovenlijf te maken had aangezien Ethan daar overduidelijk naar had staan staren. Lichtelijk bezorgd, maar voornamelijk nieuwsgierig, had hij er dan ook naar gevraagd nadat hij het shirt had aangereken gekregen. Netjes wachtte hij op Ethans antwoord alvorens hij het shirt zou aantrekken zodat hij oogcontact kon houden. Connor glimlachte zwakjes naar de man toen deze onbeslist aan het struggelen was met het zoeken naar een antwoord. Hij volgde zijn blik toen hij panisch om zich heen keek waardoor Connors waakzaamheid ook weer opgekrikt werd, bang dat RK900 alsnog uit het niets zou opduiken om hem te grazen te nemen. Het had even geduurd maar uiteindelijk maakte Ethan weer twijfelachtig oogcontact met Connor waardoor de android zijn hoofd lichtjes kantelde op een vragende wijze. ”What do you think when I do this?” vroeg de man waarna hij zijn shirt omhoog trok. Wat overvallen keek Connor hem in zijn groene ogen aan omdat hij niet goed wist wat de man ermee probeerde over te brengen. Wat dacht hij als de man zijn bovenlichaam deels ontblootte? Doordat zijn kunstmatige brein teveel bezig was met de vraag blokkeerde hij onbewust de gevoelens die hij toen had gevoeld toen Ethan toentertijd voor zijn deur had gestaan met een nat shirt. Hij bevond zich toen in een tamelijk emotionele staat waardoor de gevoelens meteen zijn systeem waren binnengedrongen, er was geen muur om het tegen te houden. Nu hij zo analytisch keek naar Ethans bovenlichaam was de muur een stuk hoger door het intensieve denkproces waardoor hij zich niet realiseerde waar Ethan op doelde. “What do I think,” herhaalde hij Ethans woorden mompelend terwijl zijn bruine ogen elke cel van Ethans buik observeerde. De man was overduidelijk wat aangekomen. De voormalig scherpe definitie van de spieren had plaatsgemaakt voor een klein buikje. Het was niet alsof hij ineens ongezond dik was, maar het viel wel op. Bedoelde Ethan dat? Connor keek de man nog even bedenkelijk aan omdat hij niet zeker wist wat hij had bedoeld met de vraag, maar kon geen andere conclusie trekken dan dat hij simpelweg wat was aangekomen sinds de laatste keer dat hij hem had gezien. “I think you gained weight,” concludeerde hij nu hardop zodat Ethan wist wat hij dacht als hij zijn shirt omhoog trok. Met een serieuze blik keek hij naar Ethan waardoor het duidelijk werd dat hij totaal niet had binnengekregen waar Ethan op had gedoeld. Tegelijkertijd had hij ook totaal niet door dat het nou niet bepaald het meest tactische was om te zeggen als iemand vroeg waar je aan dacht als je hun lichaam zag. Afwachtend keek hij de man aan omdat hij niet inzag hoe het relevant was tot wat hij hem had gevraagd. Wat hadden die paar extra kilo’s aan Ethans lichaam nou te maken met Connors ontblote bovenlichaam?

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 63
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Why did it have to be me?   zo sep 09, 2018 3:30 pm







Ethan had er geen controle over gehad. Zijn geweten ging op zwart en zijn blik was blijven hangen op Connor’s bovenlichaam. Het had een paar minuten geduurd, net te lang om te doen alsof er niks aan de hand was en om verder te gaan zonder ook maar iets hoeven uit te leggen. Hij had het nog geprobeerd. Hij was snel naar buiten gesjeest om daar een shirt voor de android met het hemelse bovenlichaam te halen, maar Connor liet het niet zo snel gaan. De android deed nog niet eens moeite om het shirt aan te doen, alsof hij wist dat Ethan hiermee kwelde. Ethan wist niet hoe hij dit moest uitleggen, wetend dat een android waarschijnlijk meer uitleg nodig had dan een mens, maar hij kon niet bij de goede woorden uit komen door enkel roder en meer schaamte te krijgen. Uiteindelijk kreeg hij een idee wat ervoor kon zorgen dat hij niks hoefde uit te leggen en Connor het toch in één klap begreep. Wetend hoe Connor eerder op Ethan’s bovenlichaam had gereageerd, trok Ethan zijn shirt omhoog met de gedachten dat Connor op dezelfde manier er weer op zou reageren. Met lichte roze wangen van de alcohol en de schaamte, hield hij zijn blik met moeite op Connor’s blik die voelbaar over zijn bovenlichaam gleed. “What do I think,” herhaalde Connor de woorden mompelend. Ethan knikte even terwijl hij met lichte spanning in zijn lijf afwachten. Ondertussen vervloekte hij de jongen nog stilletjes om het feit dat hij nog steeds niet het shirt had aangetrokken. Het zorgde ervoor dat Ethan nog altijd moeite moest doen om de jongen aan te blijven kijken en niet weer omlaag te gaan met zijn blik, ook al gebeurde het toch stiekem onbewust. Ethan besefte zich dit zodra de android zijn blik op hem richtte. Ethan kon zich ditmaal echter sneller herstellen en bleef de android afwachtend aankijken terwijl hij zijn shirt nog steeds wat op hield. “I think you gained weight,” antwoordde Connor nu met een dood serieuze blik. Ethan keek verbaasd op. Een seconde gleed voorbij voordat het besef in daalde. ”Excuse you!” reageerde hij in eerste instantie verontwaardigd en richtte zijn blik nu ook op zijn bovenlichaam, maar daarbij daalde het harde besef in dat hij inderdaad was aangekomen. Met de harde realiteit kwam nu ook het besef dat dat kennelijk het eerste was wat in Connor op kwam zodra hij zijn bovenlichaam zag. Aangedreven door de alcohol in zijn bloed kwam er een vlaag emotie op gang die hij niet had zien aankomen. Aangezien hij al de hele maand emotioneel was het voor hem nu een stuk makkelijker om emotioneel te zijn. Normaal hield hij nog behoorlijk afstand van zijn emoties en hield hij zich graag koppig groot, maar nu kon hij het niet. Tranen ontstonden in zijn ogen en begonnen ongestoord in vlagen over zijn wangen te rollen. Sniffend keek hij op naar de android. ”You think I’m fat?” vroeg hij mompelend. Er kwam meer tranen in zijn ogen terwijl zijn ademhaling nu ook onregelmatig werd. ”You.. think I-I’m.. ugllaayyy?” vroeg Ethan nu tussen de stoten ademhalingen door terwijl hij als een klein kind in zijn ogen begon te wrijven in de hoop de tranen te stoppen.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connor

avatar

Aantal berichten : 61
Registratiedatum : 21-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Why did it have to be me?   vr sep 14, 2018 11:22 pm

[quote="Connor"]


CONNOR
I think, therefore I am
De android snapte nog steeds niet wat er in hemelsnaam met Ethan aan de hand was waardoor hij zich plotseling zo gedroeg alsof hij niet wist wat hij met zijn eigen gedrag aan moest. Onderzoekend had hij de man geobserveerd, maar kwam er simpelweg niet uit. Mensen bleven rare onvoorspelbare wezens die bijna niet vastgelegd konden worden met een vast patroon van nullen en enen. Totaal niet bewust wezend wat hij de de man eigenlijk aandeed door beleefd het shirt niet over zijn hoofd te trekken tijdens de vraag, keek hij hem met een zwak glimlachje aan. Geduldig wachtte de jongeman af totdat Ethan zijn woorden zou vinden om het hem uit te leggen, wat er niet op leek dat dat snel zou plaatsvinden. Verward keek Connor dan ook op toen de man in plaats van de situatie onder woorden te brengen, zijn shirt omhoog trok en hem vervolgens met een afwachtende blik aankeek, vragend wat hij dacht als hij dat deed. Zijn hoofd analyseerde op volle toeren Ethans lichaam waardoor hij voornamelijk keek naar wat hij letterlijk zag in plaats van dieper in te gaan op eventuele emotionele toegevoegde waarde. Niet zeer tactisch concludeerde de android dan ook het eerste wat in hem opkwam, iets wat voor menig mens nog wel eens een gevoelig onderwerp kon zijn. “Excuse you!” klonk het meteen hard en verontwaardigd waardoor de verwarring op Connors blik wederom terugkeerde. Wat was er aan de hand, wat was er mis met zijn woorden? Het duurde niet lang voordat Ethans reactie escaleerde tot een grote tranen race die plaatsvond op zijn wangen. Wat verstijfd keek Connor de man aan omdat hij niet goed wist wat er precies aan de hand was, en wist dan ook niet hoe hij hem echt moest troosten om welke reden dan ook. “You think I’m fat?” klonk de verklaring uiteindelijk zachtjes waardoor Connor meteen zijn hoofd schudde. Dat had hij toch niet gezegd? “I didn’t say that..?” sprak hij zelf ook op een twijfelachtige toon uit. Ethan had dan wel wat gewicht erbij gekregen, maar onder de categorie dik viel hij zeker weten nog lang niet. ”You.. think I-I’m.. ugllaayyy?” vervolgde Ethan met een stoterige ademhaling. Connor keek wat wanhopig naar de man hoe deze de tranen uit zijn ogen veegde. Wederom schudde hij weer snel zijn hoofd, natuurlijk vond hij hem niet lelijk, verre van zelfs! “No..no no,” bracht de android uit en overbrugde de afstand tussen hen beiden. Voorzichtig legde hij zijn handen op die van Ethan in de hoop dat hij stopte met het in zijn ogen wrijven. “I just noticed you gained weight since the last time I saw you. You’re not fat or ugly, gaining weight does not equal that. I didn’t mean to upset you,” sprak hij zachtjes, maar hard genoeg op de kleine afstand waarin ze zich bevonden ten opzichte van elkaar. Ondertussen zocht de android oogcontact met Ethan om te verzekeren dat het tot hem doordrong. Zorgvuldig veegde hij de overtollige tranen van de man zijn wangen af. “In fact, you’re very handsome,” glimlachte hij zwakjes in de hoop om de man op te peppen, maar meende het natuurlijk wel. Even twijfelde hij, maar drukte uiteindelijk een vlinderkusje op de man zijn lippen waardoor hij de lichte blos die op zijn wangen kroop niet kon onderdrukken.

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 63
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Why did it have to be me?   zo sep 16, 2018 12:34 pm







Ethan had gehoopt dat hij door middel van zijn actie aan Connor kon uitleggen waarom Ethan reageerde op Connor’s ontblote bovenlichaam als hij deed. Aangezien Connor eerder op een soortgelijke manier op zijn toen doorweekte torso had gereageerde, ging Ethan er vanuit dat de jongen er weer zo zou op reageren, maar tegen zijn verwachting in reageerde Connor op een manier die Ethan niet aan had zien komen. Even keek Ethan verbaasd, wat overdondert van het feit dat hij zo hard de waarheid in zijn gezicht kreeg toegeworpen. Zijn blik ging omlaag naar zijn buik waar het nogmaals werd bevestigd dat hij inderdaad was aangekomen. Normaal zou Ethan er wat om grinniken en het weglachen, wetend dat Connor het vast niet gemeen bedoelde en daarbij ook enkel de waarheid sprak, maar door de vele alcohol in Ethan’s bloed kwam er een totaal andere reactie in hem op. Met tranen in zijn ogen vroeg hij de android of hij hem te dik vond. “I didn’t say that..?” klonk het. Ethan kon de twijfel horen in diens woorden, maar Ethan was nog te diep gezonken in zijn verdriet om er op te reageren. De tranen bleven over zijn wangen glijden terwijl hij nu ook concludeerde dat Connor hem dus lelijk vond. Ethan gaf niet veel om zijn uiterlijk, maar zou toch wel het liefst als mooi worden aangezien in Connor’s ogen. Door Connor’s woorden nam hij de conclusie dat dit niet het geval was, waardoor zijn verdriet enkel erger werd. Wanhopig probeerde hij de vele tranen te stoppen en wreef hij panisch in zijn ogen om ze te laten stoppen, maar het lukte niet. “No..no no,” Ethan durfde niet op te kijken. Hij was te diep gezonken in zijn negatieve gedachten en emoties om nog goed na te kunnen denken. Hij keek verbaasd op zodra hij plots twee handen op de zijne voelde. Met betraande ogen keek hij Connor aan die nu dichterbij hem stond. Ethan slikte terwijl de tranen ongegeneerd door bleven stromen. “I just noticed you gained weight since the last time I saw you. You’re not fat or ugly, gaining weight does not equal that. I didn’t mean to upset you,” sprak de android zachtjes. Ethan keek hem nog steeds wat verbaasd aan. Het duurde een paar seconden voordat de woorden tot hem doordrongen en Ethan begreep dat hij te snel conclusies had getrokken. ”Oh,” zei hij enkel zachtjes. Ethan sloot zijn ogen voor een moment terwijl de laatste tranen uit zijn ogen vielen en Connor met zijn liefdevolle aanraking de tranen wegveegde. Ethan keek de jongen met een klein ongemakkelijk glimlachje aan. Hij realiseerde zich nu ook dat hij behoorlijk over de top had gereageerd. Morgen zou hij zich hier vast erg voor schamen. Nu deed het hem nog niet veel. Op het moment genoot hij enkel van de tedere aanrakingen van de jongen. “In fact, you’re very handsome,” glimlachte de jongen zwakjes. Ethan keek opnieuw wat verbaasd. In zijn hoofd had hij nog de vorige mening van de jongen dus nu de jongen een andere mening gaf, een mening die Ethan natuurlijk veel liever hoorde, verbaasde het hem. Een vlug kusje op zijn lippen zorgde ervoor dat de verbaasde blik in zijn ogen nog even bleef, maar al snel glimlachte hij bij het zien van de lichte blos op Connor’s wangen. Ethan voelde ook de warmte naar zijn hoofd stijgen. Bij hem was het echter een combinatie van het opborrelende verlangen dat hij nu voelde en de alcohol. Ethan’s blik ging naar Connor’s lippen. Hij kreeg de neiging om de jongen te kussen. Normaal zou hij de jongen niet na zo’n moment vol op de bek pakken, aangezien er nog altijd iets van een ongemakkelijke sfeer hing en Connor nog behoorlijk nieuw was als het aankwam op liefde en relaties, maar de alcohol zorgde ervoor dat hij niet meer helder nadacht. Er lag een dikke mist in zijn hoofd die ervoor zorgde dat Ethan de beslissingen niet meer goed kon afwegen tegenover elkaar en daardoor vol op zijn gevoel vertrouwde, niet wetend dat zijn gevoel ondertussen hevig werd beïnvloed door het verlangen dat de alcohol hem aandreef. Zijn blik ging even terug naar Connor’s grote puppy ogen, voordat hij een hand van Connor los liet en deze tegen diens gezicht aanlegde. Vervolgens overbrugde hij de kleine afstand tussen hem en plaatste hij zijn lippen met volle verlangen op die van Connor. Meteen voelde hij een bom van emotie af gaan en het enige waar hij aan dacht was dat hij meer wou. Meer van dat gevoel en meer van Connor. Er niet bij nadenken dat dit misschien te veel kon zijn voor Connor, legde hij nu zijn andere arm om Connor heen en drukte hij de jongen dicht tegen zijn aan. Zijn vingers gleden intiem over Connor’s ontblote rug heen, drukte ze hier en daar verlangend in zijn huid terwijl hij de kus vasthield.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connor

avatar

Aantal berichten : 61
Registratiedatum : 21-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Why did it have to be me?   zo sep 16, 2018 8:35 pm



CONNOR
I think, therefore I am
Onwetend welke reactie hij zou triggeren bij de man had de android onschuldig verteld dat het eerste wat in hem opkwam, dat de man zonder twijfel was aangekomen sinds de laatste keer dat ze elkaar hadden gezien. Verbaasd had hij dan ook toegekeken toen zijn antwoord niet bepaald positief viel, en kwam er al snel achter waarom deze zo viel. Blijkbaar had Ethan het opgevat als dat hij dacht dat hij dik en lelijk was, terwijl Connor het zo totaal niet had bedoeld. Ethan was dan weliswaar wel een beetje aangekomen waardoor zijn voormalige sixpack was verdwenen onder een klein buikje, maar als er iets was waar hij niets om gaf dan was dat het wel. Daarnaast vond hij dat Ethan toentertijd al een ongelooflijk laag vetpercentage had gehad, dus dat kleine beetje vet erbij kon echt geen kwaad. Niet dat de leefstijl die het had veroorzaakt nou per se uiterst gezond was, verre van zelfs, maar dat terzijde. In de hoop Ethan gerust te stellen pakte de android zijn handen vast zodat hij stopte met het panisch in zijn ogen wrijven, en vertelde hem dat hij het echt niet zo bedoeld had als hij het had opgevat. Met een zwak glimlachje keek hij toe hij de man ietsjes leek te kalmeren met zijn ogen gesloten. De tranen leken te stoppen waardoor Connor de laatste restjes van zijn wangen besloot te vegen. Om hem nog te verzekeren dat hij hem écht niet lelijk of wat dan ook vond vertelde hij hem nog met een zwakke glimlach dat hij hem integendeel knap vond. Een lichte blos ontstond daarbij op zijn wangen omdat hij hij nog niet helemaal gewend was aan liefde en alles wat daarbij kwam kijken. Desondanks besloot hij toch om de man alsnog een vlinderkusje op zijn lippen te geven, al had hij daar wel even over getwijfeld. Ethan verdiende het gewoon na zo’n lange tijd in onzekerheid te hebben geleefd. Het leek te werken doordat er al snel een glimlach op Ethans gezicht verscheen waardoor de glimlach van Connors eigen gezicht niet verdween. Uiteindelijk liet de deviant zijn handen van Ethans gezicht zakken zodra de extra ondersteuning niet meer nodig leek, maar voordat hij het kon bevatten had Ethan zijn hand nu tegen zijn gezicht aangelegd en zijn lippen vol op de zijne gedrukt. Even verstijfde hij omdat hij het niet had zien aankomen, maar sloot al snel zijn ogen en beantwoordde de zoen voorzichtig, denkend dat hij simpelweg eventjes iets meer bevestiging wilde dan een klein vlinderkusje.Wat verrast pauzeerde hij dan ook zijn bewegingen toen Ethan hem ineens zo dicht tegen hem aandrukte waardoor hij letterlijk elke kleine beweging die hij maakte kon detecteren. Toch wel genietend van zijn lichaamswarmte besloot hij er niet teveel aandacht aan te geven en kuste Ethan weer verder. Toen hij voelde hoe Ethan met zijn vingers intiem over zijn ontblote rug streelde kreeg hij kippenvel en kon het gevoel niet goed plaatsen. Het kietelde ergens, maar toch was het ook wel weer lekker? Daarnaast was het ook een heel ander gevoel om Ethans blote handen op zijn blote rug te voelen aangezien er normaal nog een stuk kleding tussen zat. Het bracht een hele andere sensatie teweeg dan hij gewend was. Uiteindelijk verbrak hij de kus en blikte even achterom om het zelf te bekijken. “That feels nice,” bekende hij zachtjes voordat hij zijn blik weer op Ethan vestigde met een zwakke glimlach. Ergens had hij het gevoel dat hij iets ‘extra’ moest terug doen in plaats van hem alleen maar te zoenen, maar wist eigenlijk niet veel wat hij kon doen. Connor wist niet goed hoe de man hem had aangeraakt op zijn rug waardoor hij besloot het enige te doen wat hij kende naast een simpele kus. De deviant legde zijn armen om de man heen zodat hij wat meer grip op hem had. Wat twijfelend keek hij de man aan met zijn grote hondenogen om vervolgens zijn blik te verplaatsen naar zijn nek. Zachtjes plaatste hij zijn lippen in zijn nek op een plekje waarvan hij zich kon herinneren dat de man het daar heerlijk vond. Zachtjes begon hij te zuigen aan de tedere huid, maar lette op dat hij het dit keer niet te ruig deed waardoor het bloed eruit zou komen. Ondertussen was hij zo onschuldig dat hij totaal onbewust was over het feit dat dit normaal gezien zonder twijfel opgevat kon worden als een uitnodiging om het spel verder te zetten dan alleen maar wat simpel gekust.

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 63
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Why did it have to be me?   do sep 20, 2018 9:26 pm







De tranen, en daarmee het verdriet, hadden plaats gemaakt voor opluchting en plotselinge verlangen. Zodra de jongen vluchtig zijn lippen op de zijne had geplaatst, had Ethan pas door gehad hoe erg hij de jongen had gemist. Natuurlijk had hij al laten blijken dat hij ontzettend bezorgd was geweest om de jongen, hem ontzettend had gemist en daarbij erg blij was om hem weer te zien, maar bij die kleine aanraking besefte hij zich pas hoe erg hij zijn aanrakingen had gemist. Ze waren nog behoorlijk onschuldig in hun aanrakingen en Ethan zou ook niet zeggen dat de twee in een diepe relatie waren verwikkeld, maar het was wel overduidelijk dat ze beiden gevoelens voor elkaar hadden en meer waren dan enkel goede vrienden. Als Ethan nuchter was geweest had hij de jongen enkel zachtjes terug gekust, hem een lieve glimlach gegund en dat zou het zijn. Maar doordat Ethan nu behoorlijk wat op had, borrelde het verlangen heviger op en verdoezelde het zijn geweten. Hij had zijn lippen vol passie op die van Connor gedrukt. Een hand lag, zoals gewoonlijk, tegen Connor’s gezicht aan, maar zijn andere hand begaf zich nu op nieuw terrein. Zijn vingers gleden over Connor’s ontblote rug en drukte ze hier en daar verlangend in de kunstmatige huid, terwijl Connor de kus wat twijfelend maar toch beantwoordde. Ethan wou verder gaan en legde zijn arm geheel om de android heen, maar stopte zijn handeling zodra Connor de kus stopte. Als er nog een stukje geweten helder was geweest, had Ethan nu beseft dat hij te ver wou gaan en zou hij gas terug nemen, maar jammer genoeg voor Connor was dit niet het geval. De jongen keek even achterom naar Ethan’s hand, waardoor Ethan zijn vingers zachtjes maar verlangend over Connor’s onderrug liet glijden. “That feels nice,” sprak de android zachtjes, waardoor enige twijfel al helemaal wegvaagde. Ethan voelde kriebels op komen bij de lieve glimlach die Connor hem schonk. Het liefste wou Ethan hem opnieuw plat op de bek pakken, maar hij merkte op hoe diens blik naar zijn hals ging. Ethan wist niet goed wat hij moest verwachten en bleef rustig, maar ook iets ongeduldig door het vele verlangen, afwachten. De android boog dichter naar hem toe en zette uiteindelijk zijn lippen in zijn hals. Een genietende, en wat verraste, zucht verliet Ethan’s mond terwijl hij zijn ogen meteen sloot. Een hand gleed af naar Connor’s haren en greep deze zacht, maar bemoedigend vast. Ethan voelde hoe de jongen aan zijn huid zuig, waardoor Ethan zeker wist dat de android meer wou dan een simpele kus en waardoor een kreun zijn mond verliet. Zachtjes beet hij op zijn onderlip om nog een kreun tegen te houden. Hij voelde zijn handen branden. Hij wou meer van Connor aanraken. Hij wou de jongen laten genieten. Hij liet Connor’s haren los en legde die arm nu ook om de jongen heen. In een snelle draai legde hij de android op zijn bed neer en kwam al snel bovenop hem met een been aan elke zijde. Met zijn handen naast diens hoofd zorgde hij ervoor dat hij niet vol op hem lag. Hij boog meteen naar Connor toe en kuste hem opnieuw op de lippen. De kus was echter niet van lange duur. Al snel begonnen zijn lippen naar beneden af te dwalen, via diens kaaklijn, hals, naar zijn borst en vervolgens zijn buik, steeds dichterbij het gevoeligste plekje van de android. Een hand gleed vervolgens gretig over Connor’s bovenlichaam heen, zijn nagels zachtjes schurend over de egale huid terwijl zijn lippen kleine zuigzoentjes achterlieten. Zijn andere hand gleed verder naar beneden af. De hand volgde Ethan’s spoor van kusjes, totdat zijn hand bij Connor’s broek aan kwam en deze ongeduldig begon open te maken.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Why did it have to be me?   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Why did it have to be me?
Terug naar boven 
Pagina 2 van 2Ga naar pagina : Vorige  1, 2

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
LiLo :: Outskirts :: Whereabouts-
Ga naar: