IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Why did it have to be me?

Ga naar beneden 
Ga naar pagina : Vorige  1, 2
AuteurBericht
Connor

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 21-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Why did it have to be me?   vr sep 07, 2018 9:57 pm



CONNOR
I think, therefore I am
Verward had hij toegekeken hoe Ethan in een of andere trance leek te geraken nadat hij hem had gevraagd of hij misschien ook nog een shirt had die hij mocht aandoen. Onderzoekend had de android gekeken hoe de man zijn lichaam bestudeerde en uiteindelijk rood werd zodra hij zijn blik weer geschrokken afwendde nadat Connor zijn broek ophees. Stamelend en ratelend had de man uitgebracht dat hij wel nog een shirt te leen had desondanks deze aanvankelijk niet tussen de stapel had gelegen, waarna hij als een speer naar boven racete. De jonge android snapte niet goed wat er op het moment aan de hand was, al had hij wel door dat het waarschijnlijk met zijn ontblote bovenlijf te maken had aangezien Ethan daar overduidelijk naar had staan staren. Lichtelijk bezorgd, maar voornamelijk nieuwsgierig, had hij er dan ook naar gevraagd nadat hij het shirt had aangereken gekregen. Netjes wachtte hij op Ethans antwoord alvorens hij het shirt zou aantrekken zodat hij oogcontact kon houden. Connor glimlachte zwakjes naar de man toen deze onbeslist aan het struggelen was met het zoeken naar een antwoord. Hij volgde zijn blik toen hij panisch om zich heen keek waardoor Connors waakzaamheid ook weer opgekrikt werd, bang dat RK900 alsnog uit het niets zou opduiken om hem te grazen te nemen. Het had even geduurd maar uiteindelijk maakte Ethan weer twijfelachtig oogcontact met Connor waardoor de android zijn hoofd lichtjes kantelde op een vragende wijze. ”What do you think when I do this?” vroeg de man waarna hij zijn shirt omhoog trok. Wat overvallen keek Connor hem in zijn groene ogen aan omdat hij niet goed wist wat de man ermee probeerde over te brengen. Wat dacht hij als de man zijn bovenlichaam deels ontblootte? Doordat zijn kunstmatige brein teveel bezig was met de vraag blokkeerde hij onbewust de gevoelens die hij toen had gevoeld toen Ethan toentertijd voor zijn deur had gestaan met een nat shirt. Hij bevond zich toen in een tamelijk emotionele staat waardoor de gevoelens meteen zijn systeem waren binnengedrongen, er was geen muur om het tegen te houden. Nu hij zo analytisch keek naar Ethans bovenlichaam was de muur een stuk hoger door het intensieve denkproces waardoor hij zich niet realiseerde waar Ethan op doelde. “What do I think,” herhaalde hij Ethans woorden mompelend terwijl zijn bruine ogen elke cel van Ethans buik observeerde. De man was overduidelijk wat aangekomen. De voormalig scherpe definitie van de spieren had plaatsgemaakt voor een klein buikje. Het was niet alsof hij ineens ongezond dik was, maar het viel wel op. Bedoelde Ethan dat? Connor keek de man nog even bedenkelijk aan omdat hij niet zeker wist wat hij had bedoeld met de vraag, maar kon geen andere conclusie trekken dan dat hij simpelweg wat was aangekomen sinds de laatste keer dat hij hem had gezien. “I think you gained weight,” concludeerde hij nu hardop zodat Ethan wist wat hij dacht als hij zijn shirt omhoog trok. Met een serieuze blik keek hij naar Ethan waardoor het duidelijk werd dat hij totaal niet had binnengekregen waar Ethan op had gedoeld. Tegelijkertijd had hij ook totaal niet door dat het nou niet bepaald het meest tactische was om te zeggen als iemand vroeg waar je aan dacht als je hun lichaam zag. Afwachtend keek hij de man aan omdat hij niet inzag hoe het relevant was tot wat hij hem had gevraagd. Wat hadden die paar extra kilo’s aan Ethans lichaam nou te maken met Connors ontblote bovenlichaam?

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 66
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Why did it have to be me?   zo sep 09, 2018 3:30 pm







Ethan had er geen controle over gehad. Zijn geweten ging op zwart en zijn blik was blijven hangen op Connor’s bovenlichaam. Het had een paar minuten geduurd, net te lang om te doen alsof er niks aan de hand was en om verder te gaan zonder ook maar iets hoeven uit te leggen. Hij had het nog geprobeerd. Hij was snel naar buiten gesjeest om daar een shirt voor de android met het hemelse bovenlichaam te halen, maar Connor liet het niet zo snel gaan. De android deed nog niet eens moeite om het shirt aan te doen, alsof hij wist dat Ethan hiermee kwelde. Ethan wist niet hoe hij dit moest uitleggen, wetend dat een android waarschijnlijk meer uitleg nodig had dan een mens, maar hij kon niet bij de goede woorden uit komen door enkel roder en meer schaamte te krijgen. Uiteindelijk kreeg hij een idee wat ervoor kon zorgen dat hij niks hoefde uit te leggen en Connor het toch in één klap begreep. Wetend hoe Connor eerder op Ethan’s bovenlichaam had gereageerd, trok Ethan zijn shirt omhoog met de gedachten dat Connor op dezelfde manier er weer op zou reageren. Met lichte roze wangen van de alcohol en de schaamte, hield hij zijn blik met moeite op Connor’s blik die voelbaar over zijn bovenlichaam gleed. “What do I think,” herhaalde Connor de woorden mompelend. Ethan knikte even terwijl hij met lichte spanning in zijn lijf afwachten. Ondertussen vervloekte hij de jongen nog stilletjes om het feit dat hij nog steeds niet het shirt had aangetrokken. Het zorgde ervoor dat Ethan nog altijd moeite moest doen om de jongen aan te blijven kijken en niet weer omlaag te gaan met zijn blik, ook al gebeurde het toch stiekem onbewust. Ethan besefte zich dit zodra de android zijn blik op hem richtte. Ethan kon zich ditmaal echter sneller herstellen en bleef de android afwachtend aankijken terwijl hij zijn shirt nog steeds wat op hield. “I think you gained weight,” antwoordde Connor nu met een dood serieuze blik. Ethan keek verbaasd op. Een seconde gleed voorbij voordat het besef in daalde. ”Excuse you!” reageerde hij in eerste instantie verontwaardigd en richtte zijn blik nu ook op zijn bovenlichaam, maar daarbij daalde het harde besef in dat hij inderdaad was aangekomen. Met de harde realiteit kwam nu ook het besef dat dat kennelijk het eerste was wat in Connor op kwam zodra hij zijn bovenlichaam zag. Aangedreven door de alcohol in zijn bloed kwam er een vlaag emotie op gang die hij niet had zien aankomen. Aangezien hij al de hele maand emotioneel was het voor hem nu een stuk makkelijker om emotioneel te zijn. Normaal hield hij nog behoorlijk afstand van zijn emoties en hield hij zich graag koppig groot, maar nu kon hij het niet. Tranen ontstonden in zijn ogen en begonnen ongestoord in vlagen over zijn wangen te rollen. Sniffend keek hij op naar de android. ”You think I’m fat?” vroeg hij mompelend. Er kwam meer tranen in zijn ogen terwijl zijn ademhaling nu ook onregelmatig werd. ”You.. think I-I’m.. ugllaayyy?” vroeg Ethan nu tussen de stoten ademhalingen door terwijl hij als een klein kind in zijn ogen begon te wrijven in de hoop de tranen te stoppen.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connor

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 21-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Why did it have to be me?   vr sep 14, 2018 11:22 pm

[quote="Connor"]


CONNOR
I think, therefore I am
De android snapte nog steeds niet wat er in hemelsnaam met Ethan aan de hand was waardoor hij zich plotseling zo gedroeg alsof hij niet wist wat hij met zijn eigen gedrag aan moest. Onderzoekend had hij de man geobserveerd, maar kwam er simpelweg niet uit. Mensen bleven rare onvoorspelbare wezens die bijna niet vastgelegd konden worden met een vast patroon van nullen en enen. Totaal niet bewust wezend wat hij de de man eigenlijk aandeed door beleefd het shirt niet over zijn hoofd te trekken tijdens de vraag, keek hij hem met een zwak glimlachje aan. Geduldig wachtte de jongeman af totdat Ethan zijn woorden zou vinden om het hem uit te leggen, wat er niet op leek dat dat snel zou plaatsvinden. Verward keek Connor dan ook op toen de man in plaats van de situatie onder woorden te brengen, zijn shirt omhoog trok en hem vervolgens met een afwachtende blik aankeek, vragend wat hij dacht als hij dat deed. Zijn hoofd analyseerde op volle toeren Ethans lichaam waardoor hij voornamelijk keek naar wat hij letterlijk zag in plaats van dieper in te gaan op eventuele emotionele toegevoegde waarde. Niet zeer tactisch concludeerde de android dan ook het eerste wat in hem opkwam, iets wat voor menig mens nog wel eens een gevoelig onderwerp kon zijn. “Excuse you!” klonk het meteen hard en verontwaardigd waardoor de verwarring op Connors blik wederom terugkeerde. Wat was er aan de hand, wat was er mis met zijn woorden? Het duurde niet lang voordat Ethans reactie escaleerde tot een grote tranen race die plaatsvond op zijn wangen. Wat verstijfd keek Connor de man aan omdat hij niet goed wist wat er precies aan de hand was, en wist dan ook niet hoe hij hem echt moest troosten om welke reden dan ook. “You think I’m fat?” klonk de verklaring uiteindelijk zachtjes waardoor Connor meteen zijn hoofd schudde. Dat had hij toch niet gezegd? “I didn’t say that..?” sprak hij zelf ook op een twijfelachtige toon uit. Ethan had dan wel wat gewicht erbij gekregen, maar onder de categorie dik viel hij zeker weten nog lang niet. ”You.. think I-I’m.. ugllaayyy?” vervolgde Ethan met een stoterige ademhaling. Connor keek wat wanhopig naar de man hoe deze de tranen uit zijn ogen veegde. Wederom schudde hij weer snel zijn hoofd, natuurlijk vond hij hem niet lelijk, verre van zelfs! “No..no no,” bracht de android uit en overbrugde de afstand tussen hen beiden. Voorzichtig legde hij zijn handen op die van Ethan in de hoop dat hij stopte met het in zijn ogen wrijven. “I just noticed you gained weight since the last time I saw you. You’re not fat or ugly, gaining weight does not equal that. I didn’t mean to upset you,” sprak hij zachtjes, maar hard genoeg op de kleine afstand waarin ze zich bevonden ten opzichte van elkaar. Ondertussen zocht de android oogcontact met Ethan om te verzekeren dat het tot hem doordrong. Zorgvuldig veegde hij de overtollige tranen van de man zijn wangen af. “In fact, you’re very handsome,” glimlachte hij zwakjes in de hoop om de man op te peppen, maar meende het natuurlijk wel. Even twijfelde hij, maar drukte uiteindelijk een vlinderkusje op de man zijn lippen waardoor hij de lichte blos die op zijn wangen kroop niet kon onderdrukken.

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 66
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Why did it have to be me?   zo sep 16, 2018 12:34 pm







Ethan had gehoopt dat hij door middel van zijn actie aan Connor kon uitleggen waarom Ethan reageerde op Connor’s ontblote bovenlichaam als hij deed. Aangezien Connor eerder op een soortgelijke manier op zijn toen doorweekte torso had gereageerde, ging Ethan er vanuit dat de jongen er weer zo zou op reageren, maar tegen zijn verwachting in reageerde Connor op een manier die Ethan niet aan had zien komen. Even keek Ethan verbaasd, wat overdondert van het feit dat hij zo hard de waarheid in zijn gezicht kreeg toegeworpen. Zijn blik ging omlaag naar zijn buik waar het nogmaals werd bevestigd dat hij inderdaad was aangekomen. Normaal zou Ethan er wat om grinniken en het weglachen, wetend dat Connor het vast niet gemeen bedoelde en daarbij ook enkel de waarheid sprak, maar door de vele alcohol in Ethan’s bloed kwam er een totaal andere reactie in hem op. Met tranen in zijn ogen vroeg hij de android of hij hem te dik vond. “I didn’t say that..?” klonk het. Ethan kon de twijfel horen in diens woorden, maar Ethan was nog te diep gezonken in zijn verdriet om er op te reageren. De tranen bleven over zijn wangen glijden terwijl hij nu ook concludeerde dat Connor hem dus lelijk vond. Ethan gaf niet veel om zijn uiterlijk, maar zou toch wel het liefst als mooi worden aangezien in Connor’s ogen. Door Connor’s woorden nam hij de conclusie dat dit niet het geval was, waardoor zijn verdriet enkel erger werd. Wanhopig probeerde hij de vele tranen te stoppen en wreef hij panisch in zijn ogen om ze te laten stoppen, maar het lukte niet. “No..no no,” Ethan durfde niet op te kijken. Hij was te diep gezonken in zijn negatieve gedachten en emoties om nog goed na te kunnen denken. Hij keek verbaasd op zodra hij plots twee handen op de zijne voelde. Met betraande ogen keek hij Connor aan die nu dichterbij hem stond. Ethan slikte terwijl de tranen ongegeneerd door bleven stromen. “I just noticed you gained weight since the last time I saw you. You’re not fat or ugly, gaining weight does not equal that. I didn’t mean to upset you,” sprak de android zachtjes. Ethan keek hem nog steeds wat verbaasd aan. Het duurde een paar seconden voordat de woorden tot hem doordrongen en Ethan begreep dat hij te snel conclusies had getrokken. ”Oh,” zei hij enkel zachtjes. Ethan sloot zijn ogen voor een moment terwijl de laatste tranen uit zijn ogen vielen en Connor met zijn liefdevolle aanraking de tranen wegveegde. Ethan keek de jongen met een klein ongemakkelijk glimlachje aan. Hij realiseerde zich nu ook dat hij behoorlijk over de top had gereageerd. Morgen zou hij zich hier vast erg voor schamen. Nu deed het hem nog niet veel. Op het moment genoot hij enkel van de tedere aanrakingen van de jongen. “In fact, you’re very handsome,” glimlachte de jongen zwakjes. Ethan keek opnieuw wat verbaasd. In zijn hoofd had hij nog de vorige mening van de jongen dus nu de jongen een andere mening gaf, een mening die Ethan natuurlijk veel liever hoorde, verbaasde het hem. Een vlug kusje op zijn lippen zorgde ervoor dat de verbaasde blik in zijn ogen nog even bleef, maar al snel glimlachte hij bij het zien van de lichte blos op Connor’s wangen. Ethan voelde ook de warmte naar zijn hoofd stijgen. Bij hem was het echter een combinatie van het opborrelende verlangen dat hij nu voelde en de alcohol. Ethan’s blik ging naar Connor’s lippen. Hij kreeg de neiging om de jongen te kussen. Normaal zou hij de jongen niet na zo’n moment vol op de bek pakken, aangezien er nog altijd iets van een ongemakkelijke sfeer hing en Connor nog behoorlijk nieuw was als het aankwam op liefde en relaties, maar de alcohol zorgde ervoor dat hij niet meer helder nadacht. Er lag een dikke mist in zijn hoofd die ervoor zorgde dat Ethan de beslissingen niet meer goed kon afwegen tegenover elkaar en daardoor vol op zijn gevoel vertrouwde, niet wetend dat zijn gevoel ondertussen hevig werd beïnvloed door het verlangen dat de alcohol hem aandreef. Zijn blik ging even terug naar Connor’s grote puppy ogen, voordat hij een hand van Connor los liet en deze tegen diens gezicht aanlegde. Vervolgens overbrugde hij de kleine afstand tussen hem en plaatste hij zijn lippen met volle verlangen op die van Connor. Meteen voelde hij een bom van emotie af gaan en het enige waar hij aan dacht was dat hij meer wou. Meer van dat gevoel en meer van Connor. Er niet bij nadenken dat dit misschien te veel kon zijn voor Connor, legde hij nu zijn andere arm om Connor heen en drukte hij de jongen dicht tegen zijn aan. Zijn vingers gleden intiem over Connor’s ontblote rug heen, drukte ze hier en daar verlangend in zijn huid terwijl hij de kus vasthield.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connor

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 21-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Why did it have to be me?   zo sep 16, 2018 8:35 pm



CONNOR
I think, therefore I am
Onwetend welke reactie hij zou triggeren bij de man had de android onschuldig verteld dat het eerste wat in hem opkwam, dat de man zonder twijfel was aangekomen sinds de laatste keer dat ze elkaar hadden gezien. Verbaasd had hij dan ook toegekeken toen zijn antwoord niet bepaald positief viel, en kwam er al snel achter waarom deze zo viel. Blijkbaar had Ethan het opgevat als dat hij dacht dat hij dik en lelijk was, terwijl Connor het zo totaal niet had bedoeld. Ethan was dan weliswaar wel een beetje aangekomen waardoor zijn voormalige sixpack was verdwenen onder een klein buikje, maar als er iets was waar hij niets om gaf dan was dat het wel. Daarnaast vond hij dat Ethan toentertijd al een ongelooflijk laag vetpercentage had gehad, dus dat kleine beetje vet erbij kon echt geen kwaad. Niet dat de leefstijl die het had veroorzaakt nou per se uiterst gezond was, verre van zelfs, maar dat terzijde. In de hoop Ethan gerust te stellen pakte de android zijn handen vast zodat hij stopte met het panisch in zijn ogen wrijven, en vertelde hem dat hij het echt niet zo bedoeld had als hij het had opgevat. Met een zwak glimlachje keek hij toe hij de man ietsjes leek te kalmeren met zijn ogen gesloten. De tranen leken te stoppen waardoor Connor de laatste restjes van zijn wangen besloot te vegen. Om hem nog te verzekeren dat hij hem écht niet lelijk of wat dan ook vond vertelde hij hem nog met een zwakke glimlach dat hij hem integendeel knap vond. Een lichte blos ontstond daarbij op zijn wangen omdat hij hij nog niet helemaal gewend was aan liefde en alles wat daarbij kwam kijken. Desondanks besloot hij toch om de man alsnog een vlinderkusje op zijn lippen te geven, al had hij daar wel even over getwijfeld. Ethan verdiende het gewoon na zo’n lange tijd in onzekerheid te hebben geleefd. Het leek te werken doordat er al snel een glimlach op Ethans gezicht verscheen waardoor de glimlach van Connors eigen gezicht niet verdween. Uiteindelijk liet de deviant zijn handen van Ethans gezicht zakken zodra de extra ondersteuning niet meer nodig leek, maar voordat hij het kon bevatten had Ethan zijn hand nu tegen zijn gezicht aangelegd en zijn lippen vol op de zijne gedrukt. Even verstijfde hij omdat hij het niet had zien aankomen, maar sloot al snel zijn ogen en beantwoordde de zoen voorzichtig, denkend dat hij simpelweg eventjes iets meer bevestiging wilde dan een klein vlinderkusje.Wat verrast pauzeerde hij dan ook zijn bewegingen toen Ethan hem ineens zo dicht tegen hem aandrukte waardoor hij letterlijk elke kleine beweging die hij maakte kon detecteren. Toch wel genietend van zijn lichaamswarmte besloot hij er niet teveel aandacht aan te geven en kuste Ethan weer verder. Toen hij voelde hoe Ethan met zijn vingers intiem over zijn ontblote rug streelde kreeg hij kippenvel en kon het gevoel niet goed plaatsen. Het kietelde ergens, maar toch was het ook wel weer lekker? Daarnaast was het ook een heel ander gevoel om Ethans blote handen op zijn blote rug te voelen aangezien er normaal nog een stuk kleding tussen zat. Het bracht een hele andere sensatie teweeg dan hij gewend was. Uiteindelijk verbrak hij de kus en blikte even achterom om het zelf te bekijken. “That feels nice,” bekende hij zachtjes voordat hij zijn blik weer op Ethan vestigde met een zwakke glimlach. Ergens had hij het gevoel dat hij iets ‘extra’ moest terug doen in plaats van hem alleen maar te zoenen, maar wist eigenlijk niet veel wat hij kon doen. Connor wist niet goed hoe de man hem had aangeraakt op zijn rug waardoor hij besloot het enige te doen wat hij kende naast een simpele kus. De deviant legde zijn armen om de man heen zodat hij wat meer grip op hem had. Wat twijfelend keek hij de man aan met zijn grote hondenogen om vervolgens zijn blik te verplaatsen naar zijn nek. Zachtjes plaatste hij zijn lippen in zijn nek op een plekje waarvan hij zich kon herinneren dat de man het daar heerlijk vond. Zachtjes begon hij te zuigen aan de tedere huid, maar lette op dat hij het dit keer niet te ruig deed waardoor het bloed eruit zou komen. Ondertussen was hij zo onschuldig dat hij totaal onbewust was over het feit dat dit normaal gezien zonder twijfel opgevat kon worden als een uitnodiging om het spel verder te zetten dan alleen maar wat simpel gekust.

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 66
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Why did it have to be me?   do sep 20, 2018 9:26 pm







De tranen, en daarmee het verdriet, hadden plaats gemaakt voor opluchting en plotselinge verlangen. Zodra de jongen vluchtig zijn lippen op de zijne had geplaatst, had Ethan pas door gehad hoe erg hij de jongen had gemist. Natuurlijk had hij al laten blijken dat hij ontzettend bezorgd was geweest om de jongen, hem ontzettend had gemist en daarbij erg blij was om hem weer te zien, maar bij die kleine aanraking besefte hij zich pas hoe erg hij zijn aanrakingen had gemist. Ze waren nog behoorlijk onschuldig in hun aanrakingen en Ethan zou ook niet zeggen dat de twee in een diepe relatie waren verwikkeld, maar het was wel overduidelijk dat ze beiden gevoelens voor elkaar hadden en meer waren dan enkel goede vrienden. Als Ethan nuchter was geweest had hij de jongen enkel zachtjes terug gekust, hem een lieve glimlach gegund en dat zou het zijn. Maar doordat Ethan nu behoorlijk wat op had, borrelde het verlangen heviger op en verdoezelde het zijn geweten. Hij had zijn lippen vol passie op die van Connor gedrukt. Een hand lag, zoals gewoonlijk, tegen Connor’s gezicht aan, maar zijn andere hand begaf zich nu op nieuw terrein. Zijn vingers gleden over Connor’s ontblote rug en drukte ze hier en daar verlangend in de kunstmatige huid, terwijl Connor de kus wat twijfelend maar toch beantwoordde. Ethan wou verder gaan en legde zijn arm geheel om de android heen, maar stopte zijn handeling zodra Connor de kus stopte. Als er nog een stukje geweten helder was geweest, had Ethan nu beseft dat hij te ver wou gaan en zou hij gas terug nemen, maar jammer genoeg voor Connor was dit niet het geval. De jongen keek even achterom naar Ethan’s hand, waardoor Ethan zijn vingers zachtjes maar verlangend over Connor’s onderrug liet glijden. “That feels nice,” sprak de android zachtjes, waardoor enige twijfel al helemaal wegvaagde. Ethan voelde kriebels op komen bij de lieve glimlach die Connor hem schonk. Het liefste wou Ethan hem opnieuw plat op de bek pakken, maar hij merkte op hoe diens blik naar zijn hals ging. Ethan wist niet goed wat hij moest verwachten en bleef rustig, maar ook iets ongeduldig door het vele verlangen, afwachten. De android boog dichter naar hem toe en zette uiteindelijk zijn lippen in zijn hals. Een genietende, en wat verraste, zucht verliet Ethan’s mond terwijl hij zijn ogen meteen sloot. Een hand gleed af naar Connor’s haren en greep deze zacht, maar bemoedigend vast. Ethan voelde hoe de jongen aan zijn huid zuig, waardoor Ethan zeker wist dat de android meer wou dan een simpele kus en waardoor een kreun zijn mond verliet. Zachtjes beet hij op zijn onderlip om nog een kreun tegen te houden. Hij voelde zijn handen branden. Hij wou meer van Connor aanraken. Hij wou de jongen laten genieten. Hij liet Connor’s haren los en legde die arm nu ook om de jongen heen. In een snelle draai legde hij de android op zijn bed neer en kwam al snel bovenop hem met een been aan elke zijde. Met zijn handen naast diens hoofd zorgde hij ervoor dat hij niet vol op hem lag. Hij boog meteen naar Connor toe en kuste hem opnieuw op de lippen. De kus was echter niet van lange duur. Al snel begonnen zijn lippen naar beneden af te dwalen, via diens kaaklijn, hals, naar zijn borst en vervolgens zijn buik, steeds dichterbij het gevoeligste plekje van de android. Een hand gleed vervolgens gretig over Connor’s bovenlichaam heen, zijn nagels zachtjes schurend over de egale huid terwijl zijn lippen kleine zuigzoentjes achterlieten. Zijn andere hand gleed verder naar beneden af. De hand volgde Ethan’s spoor van kusjes, totdat zijn hand bij Connor’s broek aan kwam en deze ongeduldig begon open te maken.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connor

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 21-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Why did it have to be me?   za okt 20, 2018 12:09 am

[quote="Connor"]


CONNOR
I think, therefore I am
In eerste instantie was hij twijfelachtig geweest om de man een vlinderkusje te geven, maar had het er uiteindelijk toch op gewaagd om hem gerust te stellen dat hij helemaal niet dacht dat hij lelijk was of iets dergelijks. Zijn woorden waren simpelweg wat ongelukkig uit zijn mond gekomen, had Ethans vraag te letterlijk opgevat zonder verder te graven dan slechts het oppervlak. Het bleek echter al snel de juiste beslissing te zijn toen de man hem in plaats van een vluchtig kusje terug te geven, hem volop terug zoende. In eerste instantie was de android wat van zijn stuk gebracht, maar beantwoordde hem al snel. Wellicht niet zo gretig als Ethan, maar wel met dezelfde emotionele lading. Nog steeds een groentje zijn wat betreft intimiteit besloot Connor het enige te doen waarvan hij wist wát hij moest doen, misschien zelfs iets té goed, de jongeman een zuigzoen geven. De deviant wist dat het de vorige uit de hand was gelopen waardoor hij het ditmaal iets minder ruig uitvoerde. Zachter dan de vorige keer zoog hij op het plekje waarvan hij zich herinnerde dat Ethan ervan genoten had, en liet zo nu en dan speels zijn tanden eventjes voelen op een pijnloze wijze. Wat verrast pauzeerde de android toen hij Ethan onder zich hoorde kreunen. Het duurde even voordat hij het geluid had geregistreerd als iets positiefs, om vervolgens verder te gaan op een ander plekje nadat hij had gecheckt of de vorige niet uit de hand was gelopen. Connor zuchtte tevreden toen hij voelde hij de man zijn hand in zijn haren vestigde omdat het op onverklaarbare wijze wel lekker aanvoelde. Het genot van het gekroel in zijn haren was echter niet van lange duur. Al snel bewoog de man zijn armen wat naar beneden en legde Connor vervolgens in een snelle handige draai op het bed. Een verrast geluid ontsnapte uit zijn mond. Verward en met wijdopen gesperde ogen keek hij toe hoe Ethan op hem klom en boven hem bleef hangen. Wat overdonderd door de plotselinge positieverandering staarde de android hem aan totdat hij zijn gezicht dichterbij zag komen, en tenslotte zijn lippen wederom op de zijne voelde. Nog steeds verward, maar accepterend, sloot hij maar zijn ogen en zoende de man zachtjes terug. Een lange sessie was het in tegendeel niet, voor Connor zelf althans. Wederom verward, maar tegelijkertijd nieuwsgierig volgde de hazelkleurige ogen Ethans bewegingen, en zuchtte zo nu en dan tevreden toen hij even een kusje op een relatief gevoelig plekje drukte. Zachtjes kreunde hij toen de man zijn hand sensueel over zijn bovenlichaam liet glijden terwijl hij zuigzoentjes creëerde op zijn onderbuik. Bij het laatste sperde hij plots zijn ogen wijdopen toen zijn onschuldige hoofd realiseerde waar Ethan naartoe aan het werken was. Wat onzeker keek hij de man vervolgens aan en leunde op zijn ellebogen, zijn adem in zijn keel stokkend door de stress toen Ethan zijn broek begon los te knopen, wat overigens ook juist positief opgevat kon worden. “What are you doing?” vroeg hij zachtjes omdat hij niet helemaal zeker was of de man echt van plan was wat hij dacht dat hij van plan was. Wat als hij de situatie verkeerd had gelezen en hij nu alleen maar een ongemakkelijke situatie neerzette? De onzekerheid stond in dikke koeienletters over zijn gezicht geschreven terwijl hij de man twijfelachtig in diens groene ogen aankeek.

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 66
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Why did it have to be me?   za okt 20, 2018 11:12 am







De alcohol had zeker een sterke invloed op Ethan’s gedrag. Ethan had het zelf niet door en liet zich ongestoord aan drijven door de alcohol en het opkomende verlangen. Normaal zou Ethan zich al lang hebben bedacht dit allemaal veels te snel ging voor de nog zo onschuldige jongeman, maar nu besefte Ethan het zich niet. Vooral toen Connor zuigzoenen in zijn hals begon te geven wist Ethan een honderd procent zeker dat Connor ook meer wou. Het leek dat Ethan voor een moment vergat dat de jongeman onder hem geen android was. Dat hij een jongeman van 25 was die al genoeg seksuele ervaringen had meegemaakt in zijn leven. Ethan zag Connor immers niet alleen meer als een android. De jongen was zoveel meer. In Ethan’s ogen was Connor zo verschillend dan alle andere androids. Hij was de eerste android waar Ethan veilig van kon stellen dat hij echt leefde, dat hij echt een zelfbewustzijn had, waardoor Connor meer en meer op een mens begon te lijken dan welke andere android ooit. Nu werkte hem dat echter tegen. Het zorgde ervoor dat Ethan niet goed rekening hield met de arme jongeman. Zo eindigde de twee op het bed. Ongegeneerd had Ethan zich bovenop de jongen neer gezet. Natuurlijk legde hij niet zijn volle gewicht op de android aangezien dat behoorlijk benauwd kon worden. Daarbij wou hij ook nog natuurlijk volle toegang kunnen hebben tot Connor’s lichaam. Zijn lippen begonnen sporen achter te laten op diens lichaam. Het begon bij een onschuldige kus op de lippen, waarna ze verder afdwaalde naar beneden. Over de hals, naar de borst, buik, en uiteindelijk op zijn onderbuik dichtbij de plek waar hij de android het meeste genot kon geven. Hij hoorde Connor genietend kreunen terwijl zijn hand gretig gleed over zijn bovenlichaam. Het moedigde hem enkel meer aan om verder te gaan. Terwijl zijn lippen nog op diens huid lagen, begon hij daarom ongeduldig diens broek los te maken. Ondertussen had hij niet door dat de jongeman wakker werd geschud door deze handeling. “What are you doing?” klonk het zachtjes. Ethan keek op naar de jongeman die nu iets rechter zat. Ethan begreep niet waarom de jongeman de vraag stelde. Hij zag dan ook nog niet in dat de jongen er totaal geen behoefte aan had. Connor leek er immers zo van te genieten. Waarom zou anders zijn ademhaling zo stotteren? Ethan grinnikte zachtjes. “I’m undressing you,” antwoordde Ethan. Hij had de conclusie genomen dat dit weer zoiets was wat overduidelijk was voor een mens, maar gecompliceerd was voor een android. Hij had niet door dat hij nu degene was die de vraag te letterlijk opvatten in plaats van Connor. In een paar seconden had Ethan met succes de broek open gekregen. Hij was immers niet nieuw in dit spel van liefde en wist zelfs nog met zijn dronken kop hoe hij zo snel mogelijk kleren van een lichaam kon werken. De vraag die Connor had gesteld begon wel iets meer door te dringen, maar niet op een positieve manier voor Connor. Ethan begon zich te bedenken dat Connor het wellicht ongemakkelijk vond dat hij binnenkort half naakt op bed zou liggen en Ethan nog in zijn kleren zou zitten. Om die reden trok Ethan vluchtig zijn shirt over zijn hoofd en gooide hij deze weg. Met een grijns keek hij Connor aan terwijl hij nu ook zijn eigen broek begon los te knopen.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connor

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 21-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Why did it have to be me?   zo okt 21, 2018 11:40 pm



CONNOR
I think, therefore I am
Onschuldig en onwetend welke signalen hij onbewust aan Ethan gaf had de android de man liefdevol wat zuigzoenetjes in diens nek geplaatst, nog volledig bewust erop lettend dat het niet zo uit de hand liep als de voormalige keer. Zijn lippen leken echter goed hun werk te doen toen Ethan kreunde waardoor Connor eventjes stopte, maar uiteindelijk toch verder besloot te gaan na een zwak glimlachje te hebben gelaten. Veel meer tijd om de duistere hoekjes van de man zijn hals te ontdekken was hem integendeel niet gegund. Voordat zijn real-time operating systeem het kon bevatten werd hij in een soepele draai op zijn rug op het bed gewerkt, en hing Ethan vervolgens met een zelfvoldane uitdrukking boven hem. Wat verward had de deviant hem aangekeken, maar wederom had niet veel tijd om alles tot zich te laten inzinken. Voordat hij kon protesteren of iets dergelijks had de man zijn lippen op de zijne laten landen om hem vol te zoenen. Nog steeds verward, maar toch genietend, beantwoordde Connor deze, om vervolgens alsmaar verwarder te geraken toen Ethan de kus onderbrak en kusjes begon te geven die steeds lager en lager gingen. Desondanks hij niet snapte waarom ze voor dit hele gebeuren op het bed moesten liggen, genoot de android wel van de aanrakingen. Wellicht werd Ethan gewoon moe van het staan en had hijzelf dat niet doorgehad aangezien hij simpelweg niet vermoeid kon raken. Hij kon zelfs jarenlang staan zonder fysiek ook maar een tikkeltje vermoeid te raken. Of hij dat zou willen doen was de andere kant van het verhaal. Zo nu en dan kreunde de jongeman als Ethan een gevoelig plekje wist aan te raken, maar zodra hij begon te frunniken aan de rand van zijn broek om deze open te maken drong er toch iets tot hem door. Ineens werd het hem duidelijk waar Ethan hem op het bed had neergegooid. Het was niet simpelweg voor het gemak, de man wilde meer, en Connor wist niet of hij daar wel klaar voor was. Al helemaal niet nu hij eigenlijk nog met de helft van zijn gedachten nog bij het feit dat RK900 achter hem aan zat huisvestte. Wat nerveus vroeg hij dan ook aan de man waar hij in hemelsnaam mee bezig was nadat hij op zijn ellebogen was gaan leunen zodat hij hem ook daadwerkelijk kon aankijken terwijl hij hem toesprak. Zijn ademhaling stokte in zijn keel, ditmaal niet door het genot, maar door de nervositeit. Bang om verder te gaan, maar ook bang dat Ethan het zou opvatten dat hij niet verder wilde gaan omdat hij vermoedde dat Connor hem ‘lelijk’ vond, zoals hij net ook al had geconcludeerd. “I’m undressing you,” klonk het waardoor Connor hem onderzoekend aankeek. Hij snapte toch wel dat hij probeerde te vragen of hij nou verder probeerde te gaan dan een paar simpele zoentjes over het lichaam, of dat hij gewoon een beetje speels bezig was en helemaal niet van plan om verder te gaan? Het bleek al snel dat Ethan de vraag letterlijk had opgevat toen hij stug verder ging met het openmaken van Connors broek. Onzeker van zijn zaak keek Connor met grote ogen toe omdat hij niet zo goed wist hoe hij het zo tactisch mogelijk Ethan kon vertellen dat hij dit niet wilde.Tot zijn opluchting staakte Ethan zijn acties. Eerst dacht de deviant dat het eindelijk tot de man was doorgedrongen wat hij had bedoeld, maar zag al snel dat hij nu zichzelf begon uit te kleden omdat Connor nou eenmaal niet dat initiatief had genomen. Nerveus keek hij naar Ethans ontblootte bovenlijf en liet zijn ogen afdwalen naar zijn handen die nu bezig waren om zijn eigen broek uit te trekken. Duizenden gedachtes raasden door de jongeman zijn hoofd die voornamelijk bleven haken bij traumatische flashbacks naar Ethans beeldige tomaat-courgette demonstratie. Ondertussen haalde hij ontzetten snel adem door de zenuwen in zijn lijf, en daardoor wederom gemixte signalen afzond. Uiteindelijk zocht hij met zijn nerveuze hondenogen Ethans groene paar op en merkte de grijns die op zijn gelaat stond gegraveerd op. Als hij hier niet zelf een einde aan zou maken, dan wist hij dat dit zou escaleren. “Ethan I-” stamelde hij omdat hij eigenlijk nog steeds niet helemaal had bedacht hoe hij dit nou het beste kon aanpakken zonder dat Ethans dronken kop het weer in negatieve context opvatte. “I don’t think I’m ready for...this” sprak hij zachtjes en nog steeds een beetje vaag en keek hem zo nu en dan even aan, maar wendde zijn blik vaak al binnen enkele seconden af. “I’m sorry,” verontschuldigde hij zich zachtjes omdat hij zich nu pas realiseerde dat hij de man waarschijnlijk door die zuigzoenen die hij had besloten te geven op het verkeerde pad had geleid.

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 66
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Why did it have to be me?   di okt 23, 2018 12:38 pm







Ethan had al lang moeten inzien dat hij te snel te ver ging bij de jongen. Hij had kunnen weten dat de onschuldige android nog nooit zo ver was gegaan in het spel van de liefde, aangezien Ethan ook de eerste was geweest die hem had ontgroend. En toch leek zijn dronken kop daar niet over na te kunnen denken. Zijn gedachten waren enkel bij het brandende verlangen dat de alcohol and Connor’s lichaam met zich teweeg bracht. Zodra Connor dan ook de vraag stelde wat Ethan aan het doen was, name Ethan deze vraag letterlijk op en antwoordde hij enkel dat hij hem aan het uitkleden was. Onbewust gaf hij Connor zo een koekje van zijn eigen deeg. Ethan kon er echter niet van genieten, aangezien hij niet doorhad dat de jongen iets totaal anders bedoelde met zijn vraag. De android zou zelf een stop moeten brengen van het liefdesspel, want Ethan zou niet op zijn eigen houtje beseffen dat hij al veel te ver ging. De blik waarmee Connor hem aankeek gaf Ethan enkel een bevestiging dat hij dit ook wou, ook al zou hij de onzekerheid erin moeten vinden. Nadat Ethan Connor’s broek had losgekregen, trok hij zijn eigen shirt uit en vervolgens begon hij zijn eigen broek los te maken. Hij hoorde de snelle ademhaling van Connor, wat ervoor zorgde dat hij enkel meer werd aangedreven om verder te gaan. In zijn standpunt leek het erop dat de android enkel opgewonden werd. Met een grijns richtte hij zich terug op Connor. Hij keek de jongen aan met een waas van alcohol in zijn ogen, maar ook een twinkeling van ondeugendheid was in zijn groene kijkers te vinden. Hij wou zich weer over Connor heen buigen en de jongen opnieuw kussen om zijn hand vervolgens langzaam naar beneden te laten gaan, maar Connor onderbrak hem voordat hij aanstalte kon maken. “Ethan I-” begon de jongen stamelend. Ethan had zijn handen al naast diens lichaam geplaatst en stond bijna paraat om de jongen te kussen. Hij keek de jongen vragend aan. Wat kon er in hemelsnaam zo belangrijk zijn om het nu te zeggen? Het kon vast wel wachten toch? Ethan wou dan ook naar Connor to buigen en hem het zwijgen opleggen, maar opnieuw was Connor hem voor. “I don’t think I’m ready for...this” sprak Connor zachtjes. Een seconde stilte gleed voorbij waarbij de jongen hem soms wel en soms niet aankeek. “I’m sorry,” verontschuldigde Connor zich zachtjes, waarbij Ethan zich nu pas besefte waarmee hij bezig was en met wie. Even stond hij verbaasd van zichzelf en keek hij Connor daarom met een wat verbaasde en geschokte blik aan, waarna hij snel afstand nam en zijn hoofd schudde. ”I’m…” begon Ethan, maar kon niet uit zijn woorden komen. Hij voelde zich ontzettend boos worden op zichzelf door hoe de situatie was geëscaleerd door zijn dronken kop en hoe hij Connor’s onschuldigheid daarbij bijna op het spel had gezet. Als Connor niks had gezegd, dan hadden ze een groot probleem gehad. Hoe had hij zo dom kunnen zijn?! Opnieuw schudde hij zijn hoofd en weigerde hij om Connor aan te kijken. ”I’m really sorry. I should’ve known. I’m sorry,” verontschuldigde hij zichzelf en sloot even zijn ogen om zijn zelfhaat nog enigszins tot rust te roepen. Hij wou niet boos worden waar Connor bij was. Vluchtig kwam hij recht en plukte hij zijn shirt, of eigenlijk Connor’s shirt, van de grond af, waarna hij naar zijn kast liep om daar schone kleren uit te halen. Hij liep vervolgens naar de deur, maar net voor de deur hield hij nog even halt en keek hij toch om naar Connor. ”I’m really sorry,” zei hij opnieuw en keek de jongen even aan met een blik vol spijt, waarna hij zijn blik afweek en naar de badkamer toe liep. Hij sloot de badkamer deur achter zich en slaakte een diepe zucht zodra hij alleen was. Hij kneep zijn eigen dicht en liet het besef langzaam in dalen van hoe de situatie had kunnen lopen, wat hij had kunnen doen. Hoe kon hij ooit zo dom zijn? Gefrustreerd kwam hij recht en trok hij zijn kleren uit. Hij gooide deze in de wasmand en stapte vervolgens onder de douche. Het was duidelijk dat hij een douche nodig had, want hij moest minstens zijn haar drie keer wassen voordat al het vet er eindelijk uit was. Daarbij mocht hij zijn lichaam ook wel grondig wassen aangezien hij vaak genoeg had gesmeerd met het ijs of had overgegeven als hij te dronken was. Al met al was het een behoorlijke klus, maar kreeg hij het voor elkaar om er uiteindelijk weer fris uit te zien. Hij besloot dit keer Connor’s shirt maar in de was te doen en trok schone kleren aan. Hij hoopte immers dat Connor lang genoeg bleef dat hij lang genoeg van hem kon genieten, maar natuurlijk niet op zo’n intieme manier als eerder bijna was gebeurd. Hij voelde de frustratie al weer op komen bij de gedachten er aan. Hij stapte uit de badkamer en liep vervolgens naar beneden, er vanuit gaand dat Connor zich daar nu bevond. Eenmaal beneden raapte hij eerst een paar lege pakken ijs op en gooide hij deze weg, voordat hij zich op Connor richtte. ”I think it’s best if we sleep separate for the night,” maakte Ethan duidelijk en liet een hand door zijn nog natte haren gaan. Het was niet alsof ze al eerder een nacht samen hadden doorgebracht, hun eerste nacht negerend aangezien ze toen geen koppel waren, maar Ethan wou niet weer dezelfde fout begaan. Hij wou het niet riskeren dat hij weer gebruik zou maken van Connor omdat hij zelf niet nuchter genoeg was. ”So you can take my bed and I’ll take the couch,” vervolgde Ethan. Hij vond het wel zo netjes van zichzelf dat hij de gast zijn bed gaf en zelf offerde om op de bank te gaan liggen, maar daarbij leek hij te vergeten dat een android helemaal geen slaap nodig had dus dat hij zich enkel zelf in de vingers sneed. Het was duidelijk dat hij nog steeds niet 100% nuchter was, maar wat kon je ook verwachten nadat hij maanden lang 24/7 alcohol dronk?


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connor

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 21-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Why did it have to be me?   zo okt 28, 2018 12:40 am



CONNOR
I think, therefore I am
Toen Ethan Connor eenmaal op het bed had gegooid begon het bij de android te dagen met wat voor achterliggende gedachtes hij aan het handelen was. De man wilde niet een paar simpele zoentjes omdat hij hem zo erg had gemist. Nee, hij wilde meer dan dat, en het maakte de android nerveus. Wilde hij dat zelf wel? Was hij daar klaar voor? Klaar voor dat hele spektakel dat Ethan zo leuk had weten uit te beelden met twee stukken groentes? Desondanks de aanrakingen die Ethan gaf nog steeds heerlijk aanvoelden keek hij met een peinzend gezicht toe hoe de man uiteindelijk zijn broek begon los te maken. Zenuwachtig waarbij hij snel ademhaalde door de nervositeit had hij dan ook gevraagd waar Ethan mee bezig was, denkend dat hij wel zou begrijpen wat hijzelf bedoelde in deze context. Door de alcohol leek het echter nog niet tot de man door te dringen, de vraag letterlijk opvatte, en stug uitlegde wat hij aan het doen was. In eerste instantie dacht de deviant dat hij het toch had begrepen toen hij terugtrok, maar het tegendeel werd al snel bewezen toen Ethan zijn shirt over het hoofd trok en ook aan zijn eigen broek begon te frunniken. Connor slikte nerveus en wriggelde wat ongemakkelijk op het bed, proberend de moed nogmaals bijeen te rapen om het hem duidelijker te vertellen. En dan maar hopen dat hij het niet verkeerd zou opvatten. Zijn grote onzekere bruine hondenogen maakten contact met Ethans wazige vastberaden blik met een vleugje ondeugendheid erin. Het was overduidelijk dat het totaal niet tot de man was doorgedrongen dat Connor dit niet wilde. Gespannen keek de jongen toe hoe Ethans gezicht weer dichterbij kwam en merkte ook op hoe hij zijn hand weer onheilspellend naar beneden richting Connors broek liet kruipen. Stamelend onderbrak hij Ethan in zijn acties, net voordat hij weer zijn lippen op de zijne kon drukken omdat hij wist dat het dan gegarandeerd zou escaleren nu ze beiden zo schaars gekleed waren. Ethan leek hem echter desondanks toch weer hem tot zwijgen te willen brengen door zijn lippen op de zijne te drukken. De android was hem echter nog net voor door uiteindelijk toch te vertellen dat hij er simpelweg niet klaar voor was. Een schuldgevoel kroop in hem op omdat hij het gevoel kreeg dat hij Ethan nu tekort deed, waardoor hij zichzelf verontschuldigde en Ethans blik ongemakkelijk probeerde te vermijden.
Even viel er een stilte, maar het leek uiteindelijk toch tot Ethan door te dringen wat Connor nu bedoelde. De wazige blik in zijn groene kijkers leek wat helderder te worden waardoor Connor lichtjes, maar toch ongemakkelijk glimlachte. “I’m..” klonk het verward alsof hij zich nu pas realiseerde waar hij mij bezig was. “I’m really sorry. I should’ve known. I’m sorry,” verontschuldigde Ethan zichzelf nu terwijl hij zijn hoofd afkeurend jegens zichzelf schudde. Voordat hij het wist was Ethan boven hem vandaan verdwenen en liep hij naar de kast toe om daar een stel kleren uit te pakken. Connor rolde zich op zijn buik en volgde de man zijn bewegingen. Ethan moest natuurlijk ook nog douchen. “I’m really sorry,” herhaalde de man nog een laatste keer voordat hij door de deuropening verdween richting de badkamer. “It’s alright,” sprak Connor nog relatief zacht waardoor hij niet zeker wist of de man het überhaupt gehoord had in alle haast. Niet lang nadat hij verdwenen was in de deuropening hoorde de android de douchestralen aangaan. Diep zuchtte hij en keek naar zijn handen terwijl hij nadacht en ondertussen met zijn vingers speelde. Was het vreemd dat hij nog niet verder durfde te gaan met Ethan? Zou hij het wel gedaan hebben als hij gewoon een mens was in plaats van een android? Met een peinzend gezicht keek hij voor zich uit en schudde ongelovig zijn hoofd. Waarom zou Ethan überhaupt iets met hem willen aangaan? Hij was een android, en Ethan was een mens. Hijzelf moest in principe leven als een gevangene, zou nooit ergens heen kunnen, kon op elk moment vernietigd worden als CyberLife een slimmere opsporingstechniek verzon, dus waarom. Wat triest keek de android voor zich uit bij de realisatie wat zijn ‘leven’ nu eigenlijk was. Wat zou hij toch graag willen ervaren hoe het is om mens te zijn.

Uiteindelijk besloot Connor maar om naar beneden te verhuizen nadat hij uiteindelijk toch het shirt had aangetrokken, vermoedend dat Ethan nog wel even werk had met zo’n dikke laag vuil op zijn lichaam. En overigens niet alleen op zijn lichaam: overal waar je rondkeek in het huis zag je wel afval liggen. Met name lege bierflesjes en ijsbakken. Het waren in ieder geval allemaal fastfoodverpakkingen, nergens een rottende bananenschil of iets dergelijks te spotten. In eerste instantie wilde de deviant beginnen met opruimen, maar twijfelde toen hij voorover bukte en een pizzadoos oppakte. Wilde Ethan wel dat hij zijn hele woonkamer zou opruimen? Misschien werd hij wel weer boos als hij teveel veranderde aan de huidige situatie. Met een zucht besloot Connor het dan maar achterwege te laten en zich te verplaatsen richting de bank. De adnroid veegde wat vuiltjes weg alvorens hij ging zitten, en wilde in eerste instantie de tv aanzetten met zijn telepathie—maar bedacht zich op het laatste moment. Wat als ze zulke handelingen nu ineens konden traceren, dat een tv niet was aangezet met de afstandsbediening? Twijfelend zette hij dan maar de televisie handmatig aan en grimaste toen het nieuws tevoorschijn kwam. Het liefste zonderde hij zich zoveel mogelijk af van de mensenwereld, het nieuws had hij dan ook lang niet meer gekeken. Connor vond het simpelweg niet fijn om te luisteren naar het denigrerende gepraat over android, aangezien het vandaag de dag nog steeds enorm controversieel was. Al helemaal in Detroit nu ze RK900 los hebben gelaten op straat desondanks wat de wet zegt. Nog voordat Connor echter de zender kon overzetten schrok hij op doordat hij achter zich ineens wat geschraap hoorde. Meteen schoot hij vol spanning rechtovereind, klaar om te vluchten voor het geval het zijn gevreesde dubbelganger was die achter hem stond. Met grote ogen keek hij naar de aanstichter waardoor hij al snel weer ontspande. Het was Ethan maar die een lege bak ijs van de grond afraapte. Toch baarde het hem zorgen dat hij de man niet van de trap had horen afkomen. Had hij dat gemist doordat hij de tv had aangezet? Of was er misschien iets in zijn lichaam kapot waardoor hij het pas zo laat had waargenomen? Gespannen staarde hij Ethan aan terwijl hij een diagnosetest runde waardoor het niet helemaal tot hem doordrong wat de man constateerde. Alles scheen intact te zijn waardoor Connor wat achterdochtig werd. Misschien was er wel iets fout met de hardware die ervoor zorgde dat de diagnose gerund kon worden, wellicht dat hij daarom geen foutmelding kreeg? “So you can take my bed and I’ll take the couch,” haalde Ethan de android uit zijn trance. Beduusd schudde Connor eventjes zijn hoofd om weer tot aarde te komen en keek Ethan eventjes aan totdat het tot hem doordrong wat de man nu eigenlijk gezegd had. Hij wilde apart slapen, en daarbij wilde Ethan op de bank slapen zodat Connor in bed kon liggen. Onderzoekend keek de android hem aan omdat hij niet goed wist op hij nu met hem aan het dollen was of dat het een serieus voorstel was. “Well..that’s kind of you but..I don’t sleep so there’s no point in you crashing on the couch really,” verklaarde Connor Ethan, er maar vanuitgaand dat de man zijn voorstel serieus bedoelde. “You can take the bed,” verduidelijkte hij nog eventjes extra voor het geval dat Ethan de link weer niet kon leggen met alcohol die door zijn bloed raasde. Hij verduidelijkte uiteindelijk zijn punt nog net ietsjes door weer terug op de bank te gaan zitten nadat hij als een kat die een raar geluidje hoort was opgesprongen.

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ethan Grossworth

avatar

Aantal berichten : 66
Registratiedatum : 24-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Why did it have to be me?   zo okt 28, 2018 11:14 am







“It’s alright,” had Connor nog zachtjes gezegd, maar Ethan had het niet meer gehoord. Als hij nuchter was geweest had hij het waarschijnlijk nog net gehoord en was het tot hem doorgedrongen, maar nu hij nog behoorlijk dronken was en zijn gedachten waren bij het intense schuldgevoel wat hij voelde, drongen de woorden niet tot hem door. Ethan had zichzelf naar de douche gesleept en probeerde zichzelf zo schoon mogelijk te krijgen. Ondertussen bleef het schuldgevoel aan hem knagen en besloot hij daarom dat het waarschijnlijk beter was als ze niet samen sliepen. Ethan kon Connor niet beloven dat hij van hem af kon blijven, aangezien hij Connor zo had gemist en de alcohol versterkte dat gevoel in een negatieve zin. Hoe graag Ethan ook Connor dicht tegen zich aan wou houden, het zou moeten wachten. Ethan wou Connor’s onschuldigheid niet riskeren. Zodra hij eenmaal schoon was merkte hij pas de rotzooi op in zijn huis. Nu hij zelf niet meer zo vies was, rook hij pas de verschrikkelijke geur van alcohol en koffie door zijn hele huis heen. Het was maar goed dat Connor niet kon ruiken, anders was de jongeman vast al lang over zijn nek gegaan. Zodra Ethan eenmaal beneden kwam raapte hij dan ook de eerste ijsbak op om deze weg te gooien. Hij staakte zijn handeling echter even zodra hij opmerkte hoe Connor overeind schoot. Ethan keek de jongen wat verbaasd aan, waarna zijn blik verzachtte. Hij kon begrijpen dat Connor zich nu niet op zijn gemak voelde. Niet alleen zat er een psychopatische machine achter hem aan, hij bevond zich nu ook nog in een huis van een man die dronken was en zijn grenzen niet goed kon behouden. De arme jongen verdiende dit niet. Ethan slikte eens en gooide de ijsbak in de prullenbak, waarna hij zich terug richtte op de android. Hij deed zijn voorstel, maar de deviant leek niet te luisteren. Pas halverwege zijn uitleg keek de android op en leken de woorden langzaam tot hem door te dringen. Ethan keek de android moeilijk aan. Hij maakte zich zoveel zorgen om de android en wou hem het liefste dicht tegen zich aan houden en hem vertellen dat het allemaal goed kwam, maar Ethan kon inzien dat dat niet iets was waar Connor nu op te wachten stond. Gescheiden slapen was het enige hulpvolle wat Ethan hem kon aanbieden. Connor keek hem onderzoekend aan terwijl Ethan zweeg en op een antwoord wachtte. Hij vroeg zich af of hij onbewust weer iets raars had gezegd. Hij wist ondertussen wel dat hij zijn eigen woorden niet meer kon geloven omdat hij onzin uitkraamde waar hij normaal de logica niet in zou zien. “Well..that’s kind of you but..I don’t sleep so there’s no point in you crashing on the couch really,” antwoordde Connor. Ethan keek hem even verward aan, totdat het kwartje viel. ”Right, you don’t sleep,” mompelde Ethan. Hij zuchtte gefrustreerd door zijn eigen trage gedachte gang. Hij moest echt nuchter worden. “You can take the bed,” verduidelijkte Connor zijn antwoord, waarna hij plaats nam op de bank. Ethan keek hem nog even peinzend aan. Desondanks het feit dat Connor gelijk had en hij geen slaap nodig had en dus er geen reden was voor hem om het bed te nemen, voelde het niet goed aan. Ethan wist echter ook dat dit de goede oplossing was en hij had geen energie om nog in een discussie te gaan. Als hij wel in een discussie zou gaan zou het waarschijnlijk toch enkel op zijn geschreeuw uit lopen, want zijn geduld was nu ver te zoeken. Uiteindelijk knikte hij en liep hij langzaam op Connor af. Hij wou hem de tijd geven om eventueel afstand te nemen mits hij het niet prettig vond. Als Connor het hem toe liet, plaatste hij een zacht kusje op diens voorhoofd. ”I’ll go to bed then. Goodnight Connor,” sprak Ethan terwijl hij weer recht kwam. Hij keek Connor aan met een kleine glimlach. ”If you need anything, you can just wake me okay? Don’t be afraid to go to me,” zei Ethan nog. Hij kon begrijpen dat Connor misschien liever niet bij hem kwam, maar hij wou ook voorkomen dat Connor alleen zou zitten met zijn angst terwijl Ethan hem misschien wel gerust kon stellen. Hij keek de jongen nog even met een warme glimlach aan, waarna hij zich omdraaide en naar boven liep. Eenmaal boven plofte hij neer op zijn bed. Even keek hij wezenloos naar het plafond boven hem, voordat hij een greep deed naar een van de vele bakken ijs die naast het bed stonden. Gelukkig zat er ook nog in één ijs. Verveeld begon hij het te eten in de hoop dat hij zijn gedachten op iets anders dan Connor kon zetten. Het ging een beetje uit gewoonte aangezien hij dit wel vaker had gedaan in de maanden dat hij Connor had gemist. Uiteindelijk duurde het dan ook niet lang voordat de slaap hem te pakken kreeg en hij in slaap viel met een lepel in zijn mond.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connor

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 21-06-18

BerichtOnderwerp: Re: Why did it have to be me?   zo nov 18, 2018 3:29 pm



CONNOR
I think, therefore I am
Ethan had hem daadwerkelijk de stuipen op het lijf gejaagd doordat hij ineens achter hem simpelweg een ijsbak van de grond had geraapt. Vrijwel meteen was hij panisch geworden doordat hij de man niet had opgemerkt toen deze de trap was afgelopen. Normaal hoorde hij de kleinste details, waarom ditmaal niet? Zijn diagnosetest vertelde hem echter dat alles tiptop in orde was waardoor de android begon te vermoeden dat het probleem in de hardware zat waar deze testen werden uitgevoerd. Wellicht detecteerde hij daarom de fouten in zijn systeem niet. Hell, wie wist wel niet hoeveel fouten er inmiddels wel niet in hem zaten gezien het feit wat hij de afgelopen tijd allemaal had meegemaakt. Nervositeit en angst vulden zijn lijf waardoor hij amper had meegekregen wat Ethan had voorgesteld. Het leven was nog zoveel makkelijker geweest toen hij niets voelde en simpelweg de opdrachten in zijn programma waren geprogrammeerd blindelings opvolgde. Waarom had hij nou ook gevoel moeten ontwikkelen?
        Wat verward had Connor gereageerd op Ethans voorstel, en verduidelijkte de man dan ook op vriendelijke wijze dat het nergens op sloeg wat hij zonet had voorgelegd. Het was een lieflijk voorstel, dat kon de deviant niet ontkennen. Om zijn punt te verduidelijken dat hij écht niet het bed hoefde te hebben ging de android weer op de bank zitten waarna hij een waterig glimlachje tevoorschijn toverde op zijn gelaat. Ethan wierp hem een peinzende blik terug. Waarschijnlijk voelde het simpelweg niet goed bij de man. Als Connor ook daadwerkelijk slaap nodig had gehad was het een logisch voorstel geweest, maar aangezien dat niet zo was bleef de android koppig zitten, al kon hij zich wel voorstellen dat het wellicht dubbelstrijdig aanvoelde bij de man. Uiteindelijk knikte Ethan instemmend waarna hij de afstand tussen hen verminderde. Wat nerveus keken de donkerbruine ogen naar het groene paar dat steeds dichterbij kwam. In eerste instantie vermeerderde hij de afstand net zo zeer als Ethan deze verminderde, maar liet het uiteindelijk toe dat de man dichterbij kwam. Niet goed wetend waar hij moest kijken keek hij naar zijn handen terwijl Ethan een zacht kusje op zijn voorhoofd plaatste. Desondanks de man zonet overduidelijk iets over Connors grenzen was gegaan, voelde het toch weer vertrouwd, wat eigenlijk niet zo gek was. Ethan was eigenlijk de enige die zich momenteel bekommerde om de android. Zowel menig android als mens zag hem liever in duizend stukjes op de vuilnisbelt. “Goodnight Connor,” sprak de man waardoor de deviant hem weer durfde aan te kijken. “If you need anything, you can just wake me okay? Don’t be afraid to go to me,” verzekerde Ethan hem. Eventjes keek Connor hem twijfelend aan, maar knikte uiteindelijk toch als teken dat hij begreep wat hij zei. Of hij het daadwerkelijk zou opvolgen was het tweede. Met een lichte zucht keek de android toe hoe de man naar boven liep en hoogstwaarschijnlijk daarboven in zijn lekkere warme nestje kroop.
        Doelloos staarde hij naar het scherm waarop het nieuws zich aan het herhalen was. Heel Amerika was in de ban vanwege het feit dat CyberLife toestemming had gekregen om zijn lieve broertje eropuit te sturen om hem te grazen te nemen. Moeilijk slikte hij bij het aanhoren van de controversiële meningen en schudde zwakjes afkeurend zijn hoofd waarna hij ineens verstijfde toen hij wat getik tegen het raam hoorde. Met grote ogen keek hij in de richting van waar het geluid vandaan kwam, om vervolgens te concluderen dat het een simpel takje was dat het geluid veroorzaakte. Een diepe zucht verliet zijn longen waarna hij zijn hoofd in zijn handen verborg en zijn kunstmatige hart als een gek tekeer voelde gaan. Het feit dat de gordijnen gesloten waren stelde hem gerust dat RK900 hem waarschijnlijk niet meteen zou kunnen spotten als hij langsliep, maar zorgde tegelijkertijd ook voor een panisch gevoel omdat hijzelf niet kon zien wat er om zich heen gebeurde. Was het een takje dat tegen het raam aantikte; een irritant joch dat besloot een kiezelsteentje te gooien tegen het raam; hout dat kraakte in het huis; een doodgewoon mens die langsliep, of was het toch RK900? Twijfelend gleden zijn ogen naar de trappen waar Ethan naar boven was verdwenen. Zou hij naar hem toegaan en vragen of hij wellicht minstens in een hoekje op zijn slaapkamer kon zitten? He twas niet dat Ethan hem écht zou kunnen beschermen teggen de beruchte android, waarschijnlijk zou die namelijk recht door Ethan heen als het zou moeten. Het zou hem waarschijnlijk wel een zekerder gevoel geven, veiliger. Zo lang hij maar niet bij de man in bed ging liggen zou hij niets proberen, toch? Connor nam eens diep adem om uiteindelijk maar overeind te komen en de tv uit te zetten waardoor het ijzig stil werd en alle verdachte geluiden die hij meende te horen buiten nóg duidelijker werden. Een rilling liep langs zijn kunstmatige ruggengraat alvorens hij de trap opliep in de richting van Ethans slaapkamer. Toen hij echter eenmaal voor de deur stond hield hij halt en keek twijfelend naar de deurklink terwijl hij nauwkeurig luisterde hoe Ethan vanachter de deur ademhaalde. Na even te hebben getwijfeld of hij het wel echt zou doen, besloot hij uiteindelijk toch maar te kloppen op de deur, wachtte wederom weer even voordat hij deze daadwerkelijk opendeed. Nog steeds twijfelachtig stond hij uiteindelijk in de kieropening van de deur. Net toen hij zijn mond wilde opentrekken of hij hier mocht blijven vannacht zag hoe hij er op Ethans borstkas allemaal gesmolten ijs lag en er nog een lepel in zijn mond huiste. Was hij nou in slaap gevallen terwijl hij ijs aan het eten was? “Ethan?” sprak de android dan maar verward in plaats van hem meteen met vragen te bekogelen. Waarom zat hij nou weer aan de ijs?

_________________


“Is the desire to be free
a contagious disease?”

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Why did it have to be me?   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Why did it have to be me?
Terug naar boven 
Pagina 2 van 2Ga naar pagina : Vorige  1, 2

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
LiLo :: Outskirts :: Whereabouts-
Ga naar: