IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Ghost of the past

Go down 
AuteurBericht
Haythel Devonshire

avatar

Aantal berichten : 1
Registratiedatum : 11-02-18

BerichtOnderwerp: Ghost of the past   zo feb 11, 2018 10:03 pm






Het was nog maar enkel een paar maanden naar haar dood. Ze kon zich nog makkelijk in de mensen wereld begeven, maar ze wist dat ze geen contact kon zoeken met de mens. Ze had vaak genoeg geprobeerd om met haar zoon te praten of diens vader. Beiden hadden nooit gereageerd op haar of liepen dwars door haar heen. Ze hoorden haar niet. Iets wat haar in het begin ontzettend frustreerde. En dat was natuurlijk niet de enigste irritatie factor. De onwetendheid waarom Seji haar in hemelsnaam had vermoord was ook altijd aanwezig geweest. Ze wist dat haar zoon aanvliegend kon zijn en dat hij het niet kon hebben dat ze hem dicht bij zich hield. Maar hij wist niet, en nog steeds niet, de gevaren van de wereld. Nog steeds had hij veiligheid nodig. Enigszins leek hij deze gevonden te hebben in Rafe. Zijn mentor en tegelijk zijn vader, maar waarschijnlijk wist de jongen dit niet. Haythel hing al een tijd bij de twee rond en nooit had ze hem er over horen praten. Daarbij wist Rafe het waarschijnlijk ook niet. Haythel had het altijd ontkend, bang dat Rafe haar zou dwingen om de baby te laten verwijderen. Daarbij had Haythel gedacht dat de baby geen vader nodig had gehad. Al helemaal geen vader die er niet voor hem kon zijn. Met een beetje gezond verstand en logisch nadenken zou Rafe misschien de puzzelstukjes bij elkaar kunnen leggen en concluderen dat Seji zijn zoon was, maar daar zou hij vast niet blij mee zijn. Misschien was dat wel de reden dat hij er nog niet aan had gedacht. Seji daarentegen leek steeds meer te verlangen naar een vaderfiguur. Hij had de lus verlaten met Rafe omdat de man de enige was die hij vertrouwde, maar nu leek dat ook minder te zijn. Haythel had Seji gevolgd naar het dak, maar besloot al snel actie te ondernemen. De ontmoeting met Jackie eerder had haar iets laten voelen. Alsof haar aanwezigheid plots sterker werd. Het was nog te weinig om haar te zien of te horen, maar misschien was het genoeg om iets te zeggen in het onderbewustzijn. De tweelingbroer van Jeremy kwam Haythel niet bekend voor. Ze kende hem als dé tweelingbroer van Jeremy, maar ook als de Arch Angel die anderen hielp. En nu kwam ze erachter dat hij een doorgang was tussen het hiernamaals en de wereld van de levenden. Een aanknooppunt waarmee ze eindelijk in contact kon komen met de twee. Ze wachtte af, keek rustig toe hoe Seji een slaapplek vond op de bank in de lobby en Rafe in slaap viel in het bed van hun slaapkamer. Nog even besloot ze te wachten om er zeker van te zijn dat de man diep in slaap was, waarna ze naar hem toe boog en contact met hem legde.

Ze had te weinig contact gehad met Jackie om een wereld te schapen in Rafe’s droom. Daardoor bleef het enkel donker. Ze probeerde zichzelf neer te zetten, zoals Rafe haar herinnerde, maar veel verder dan een bovenlichaam en hoofd kwam ze niet. Ze probeerde zich te focussen op de boodschap die ze wou overbrengen. Op de woorden die hij moest horen. Doordringend keek ze naar hem. Haar ogen stonden woest voor de manier waarop ze was vermoord, maar verdrietig en wanhopig doordat ze zelf haar geliefden had verloren. Ze moest hem bereiken. Ze opende haar mond. Haar lippen bewogen maar er kwam geen geluid uit. Ze vervloekte de situatie. Het leek erop dat dit haar limiet was. Dat ze niks kon zeggen. Nogmaals probeerde ze het, weer niks. Nog een keer en nog een keer. Tot uiteindelijk: ”Rafe,” galmde het. Ze voelde triomf en probeerde meteen meer te zeggen. ”..Trust Jackie.” klonk het met enige vertraging. Ze wist niet eens of Rafe wel naar háár zou luisteren, maar als ze het niet zou proberen zou ze voor eeuwig spijt krijgen. ”Seji.. and you, need Jackie. Find him,” Ze begreep de wijze waarop haar ‘krachten’ werkte beter en kon er zo voor zorgen dat haar woorden helderder klinken. ”Find him and everything will be alright. You will be released from Jeremy,” vervolgde ze. Natuurlijk wist ze niet of Jackie dat ook voor elkaar zou boksen, maar het gaf meer kans dat Rafe ook daadwerkelijk zou doen wat ze hem vroeg. ”Find him!” riep ze nog zodra ze merkte dat haar krachten verminderde. Haar stem verdween weer, waarna haar lichaam volgde en de droom stopte.



_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Rafe Adler

avatar

Aantal berichten : 17
Registratiedatum : 21-11-17

BerichtOnderwerp: Re: Ghost of the past   za feb 17, 2018 1:45 am

Met een gebogen knie lag hij op het tweepersoonsbed naar het plafond te staren terwijl de wereld er vaag uitzag en om hem heen tolde. Als hij kwaad was dan waren zijn grenzen een groot vaag gebied; hij had het simpelweg niet door dat hij er ver boven de snelheidslimiet overheen scheurde—iets waarop hij pas tot de realisatie kwam bij nader inzien. Dat zijn ouders hem vroeger nog nooit naar een psycholoog of iets dergelijks hadden gestuurd voor het feit hij van blij naar complete razernij kon omslaan in slechts een milliseconde verbaasde zelfs hem. Maar om nou zelf hulp te zoeken, daar was hij te trots voor. Hij zag dan ook in dat hij wellicht niet zover had moeten gaan tot het punt dat hij een whiskyglas tot scherven sloeg op Seji zijn lichaam. De jongen had dan nog geluk gehad dat hij zichzelf had beschermd met zijn armen gezien het feit dat Rafe ook niet gestopt was als de willekeurige plek de jongen zijn hoofd was geweest. Het enige wat hij op dat moment had gezien was rood van razernij, maar ook angst—iets waarvan ze beiden wisten dat het er was, maar waarvan Rafe het liever niet toegaf. Met een zucht liet hij zijn hoofd naar de zijkant rollen en wierp zijn blik op de cijfers van de wekker op het nachtkastje, maar kon niet opmaken uit de vage vlekken die zijn hersenen vormden. Even kneep hij zijn ogen tot spleetjes wat het er niet veel duidelijker op maakte waardoor hij zijn ogen even wilde sluiten in de hoop zijn zicht te verhelderen maar werd binnen no-time in een zwart gat gezogen.

Hij kon niet ontkennen dat de complete stilte en zwarte vredig was, even weg van alle zorgen die het hele gedoe met Jeremy -en ergens ook Seji- met zich meebracht. Al snel werd dit verstoord toen plots het hoofd van een oude bekende de rustgevende zwarte vlakte verstoorde, zijn ex, en tegelijkertijd Seji’s moeder. Rafe kon niet ontkennen dat het nooit door zijn gedachtes was gevlogen dat hij achteraf onwetend toch de blonde jongen had verwekt in plaats van een ander, zoals Haythel hem had wijsgemaakt. Soms dacht hij trekjes van zichzelf bij de jongen te herkennen, maar die konden net zo goed afkomen van het feit dat Rafe basically de enige was waar de jongen zich onderhand 24/7 omheen had; het was logisch dat iemand van zijn leeftijd personen imiteerden waar ze naar opkeken. Daarnaast meende hij gezichtskenmerken van zichzelf in hem te herkennen, maar schudde die gedachtes altijd zo snel mogelijk van zichzelf af. Waarschijnlijk herkende hij simpelweg Haythel in hem waardoor hij een gevoel van herkenning kreeg als hij de jongen aankeek. Hij was immers een hele tijd met Haythel samen geweest, in ieder geval voor zijn doen, waardoor haar gezichtskenmerken hem vanzelfsprekend erg bekend voorkwamen—hij had immers overduidelijk het Aziatische uiterlijk van zijn moeder geërfd. Daarnaast had ze gezegd dat ze niet van hem was zwanger geraakt toen hij dat -onbetwist tamelijk razend- aan haar vroeg. Waarom zou ze daarover liegen, naast het feit dat zijn eerste reactie waarschijnlijk was geweest om haar een paar goede klappen in der buik te verkopen? Hoogstwaarschijnlijk had hij het al eens laten vallen dat hij in de nabije toekomst beslist geen kinderen wilde, hij had er een hekel aan. Hij vond het een vreselijk gezicht om te zien hoe men op jonge leeftijd al kinderen nam, ze hen de vrijheid ontnamen en deze pas terug aan hun ouders gaven zo’n twintig jaar later. Die ouders zouden er op dat moment niets meer aan hebben omdat ze mogelijk niet meer capabel zouden zijn te doen wat ze twintig jaar geleden nog hadden willen doen toen ze nog die vrijheid hadden. Rafe vond het simpelweg een verschrikking om te zien en wilde optimaal zijn leven benutten zolang het nog kon. Wellicht overwoog hij het om er nog aan te beginnen als de tijd begon te dringen omdat hij simpelweg iemand nodig had om het familiebedrijf runnende te houden—en aangezien hij enig kind had werd hij erop aangekeken om daarvoor te zorgen. Er was geen moment waarop hij zijn ouders zag en ze niet aan hem vroegen hoe het er met zijn liefdesleven voorstond aangezien mensen van zijn leeftijd allang een kind van vijf jaar of iets dergelijks hadden.  Hij had ze echter al zolang hij zich in de lus bevond nog geen een keer opgezocht en vreesde dat ze een hartverzakking zouden krijgen als ze erachter kwamen dat hij nog steeds geen partner had gevonden. Hij kreunde moeilijk bij de gedachtes die bovenkwamen, alleen al bij het zien van haar gezicht, en draaide wat in zijn slaap met een frons op zijn gelaat geplakt. “Rafe,” meende hij plots te horen waardoor de frons dieper werd. ”..Trust Jackie.” Klonk het een stuk later en onduidelijker alsof er ruis doorheen zat. Lichtelijk stokte zijn adem in zijn keel toen er tot zijn onderbewuste doordrong wie er met Jackie werd bedoeld. ”Seji.. and you, need Jackie. Find him,” vervolgde de visie van Haythel in zijn dromen terwijl zijn hoofd lichtelijk begon te bonken door de energie die ze met haar krachten op zijn hoofd uitoefende. ”Find him and everything will be alright. You will be released from Jeremy,” vervolgde ze. Toen ze de naam van Jeremy expliciet noemde sloeg de onrust bij hem toe en begon het zweet hem lichtelijk uit te breken—de connectie tussen hem en Haythel vervagend door de stress die ze hem gaf door alleen al het noemen van die beruchte naam. Binnen een klap schrok hij dan ook wakker waardoor hij rechtovereind in het bed zat met zijn ogen wijd opengesperd, haar laatste woorden “Find him!” nog nagalmend in zijn oren alsof ze naast hem had gestaan en met al haar kracht in zijn oor had geschreeuwd. Kort smakte hij om zijn tong te bevochtigen die door de overmaat alcohol enorm uitgedroogd was, zijn lichaam smachtend naar water om de schade zo goed mogelijk ongedaan te maken. Met een zucht schudde hij zijn hoofd en masseerde zijn slapen in de hoop de bonkende hoofdpijn te verminderen, lichtelijk trillend door de mentale inspanningen. Nerveus lachte hij toen het tot hem doordrong wat er zonet allemaal had plaatsgevonden nadat hij was in gedoezeld. Waren Jackie en Jeremy dan toch wel twee verschillende personen? Hij snapte er niks meer van, niet wetend of het kwam omdat hij zich had lam gezopen—of dat het een visie was waar hij naar moest luisteren. “Haythel, what the fuck, I don’t take my freedom for granted” vervolgde hij met hetzelfde nerveuze lachje en sliste een beetje door de alcohol die nog door zijn bloed heen joeg—het eigenlijk meer tegen zichzelf hebbend dan dat hij wist dat Haythel zich hier ook daadwerkelijk bevond. Hij wist niet goed wat hij ermee aan moest—of waar hij de man überhaupt zou moeten vinden als hij deze echt zou willen opzoeken. Met een zucht kwam hij overeind, wachtte tot hij zijn balans gevonden had en het niet meer zo enorm erg voor zijn ogen duizelde, en liep in de richting van de badkamer. Even blikte hij in de spiegel, maar keek snel weg toen hij merkte dat, ten eerste, zijn haar door de war zat en er daarnaast gewoon simpelweg over het algemeen bagger uitzag. Afkeurend schudde hij zijn hoofd en boog zich voorover nadat hij de kraan had aangedraaid om daar wat water uit te drinken—hopend de droogte uit zijn mond te wassen en tegelijkertijd ook de alcohol in zijn bloed te neutraliseren. Toen hij naar zijn gevoel meer dan een liter water naar binnen had gewerkt kwam hij weer overeind en leunde met voorovergebogen hoofd op de wasbak. Ineens drong tot hem door dat hij niet eens wist waar Seji was aangezien de jongen de kamer was uitgerend nadat zijn ‘uitleg’ redelijk uit de hand was gelopen en ook niet meer was wedergekeerd. Een diepe zucht verliet de man zijn longen terwijl deze zijn telefoon tevoorschijn haalde. Toen ze net de lus waren uitgekomen had hij zichzelf voorgenomen om Seji’s telefoonrekening te betalen aangezien de jongen zelf (nog) geen inkomen had en een telefoon met goedwerkende internet en dergelijke in deze tijdsgeest nou eenmaal onmisbaar was. Iets wat hij de jongen niet verteld had was dat hij een speciale app op zijn telefoon had gedownload -en verstopt tussen de applicaties die standaard op je telefoon stonden zodat het niet opviel- die ervoor zorgde dat familieleden elkaar konden tracken zodat je kon zien waar iedereen uithing. Eigenlijk was de app bedoeld voor overbezorgde ouders die elke stap die hun kind zette wilden kunnen nagaan, maar Rafe vooronderstelde dat het handig van pas kon komen gezien de situatie met Jeremy waar ze zich in bevonden. Stel dat Jeremy Seji te grazen nam en tegen zijn wil ergens heen meenam, dan kon Rafe in ieder geval zien waar de jongen mee naartoe werd genomen—mits Seji zijn internet aan had staan natuurlijk. Hij kon echter niet ontkennen dat het in sitauties zoals deze ook enorm handig van pas kwam, het scheelde hem weer enorm veel zoekwerk waar hij op het moment geen energie voor had. Geduldig wachtte hij tot de app aangaf waar de telefoon van Seji zich bevond, en hield deze ver van zich af omdat hij het zo het beste kon zien met zijn verziende zicht. Tot zijn opluchting bleek Seji helemaal niet zo ver te zijn afgedwaald, sterker nog hij bevond zich gewoon nog in het hotel. Hij keek even om zich heen, sinds hij wakker werd continu een soort van gloed om zich heen voelend alsof er iemand naast hem stond—maar zag natuurlijk niemand. Kort schudde hij zij hoofd. “I’m going insane,” verklaarde hij zichzelf voor gek voordat hij de badkamer verliet en vervolgens ook de hotelkamer.

Met tot spleetjes geknepen ogen keek hij naar het beeldscherm terwijl hij het signaal van Seji’s telefoon volgde en uiteindelijk in de lobby van het hotel terechtkwam. Rafe keek om zich heen en spotte na een tijdje een lichaam die op de eenzame bank lag te slapen, Seji. Kort zuchtte hij diep voordat hij zich naar de jongen begaf. Hij streek zijn haar weg uit zijn gezicht om te verzekeren dat het wel écht Seji was en niet iemand die toevallig dezelfde lichaamsbouw had. Zachtjes schuddde hij hem heen en weer in de hoop hem wakker te maken. “Seji,” sprak hij zachtjes. Hij wist niet hoe de jongen ging reageren in de aftermath van zijn uitbarsting aangezien hij fysiek nog nooit zó erg tegen hem was uitgevallen—maar hoopte dat de schade meeviel. Hij had het immers niet persoonlijk bedoeld.
[/i]
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Seji Devonshire

avatar

Aantal berichten : 11
Registratiedatum : 21-11-17

BerichtOnderwerp: Re: Ghost of the past   zo feb 18, 2018 5:03 pm







Vaker hadden ze wel eens ruzies. Meestal waren het meer discussies en meestal kwam het er meer op neer dat Seji antwoorden wou hebben, Rafe deze niet wou geven en daardoor irritatie ontstond. Of het was juist dat Rafe iets probeerde uit te leggen, Seji het niet begreep door zijn beperkte kennis van de wereld en dat daardoor irritatie bestond. Meestal wist één van de twee -meestal Seji- zich op tijd terug te trekken en in te houden om een groot conflict te mijden. Ditmaal was het echter anders gegaan. Het instinct, dat hem eerder in volledige katten modus had gebracht zodra hij niet de goede antwoorden kreeg, drong hem nu aan om de antwoorden te krijgen over de eerder gebeurde evenementen waar Seji zich niks meer van kon herinneren. Op zich een raar fenomeen dat zijn lichaam zich in een kat veranderde op het moment dat het zó verward was dat dat de enige oplossing was, om vervolgens terug te keren naar zijn menselijke lichaam op onbekende manier, om enkel met nog meer onwetendheid terug bij zinnen te komen. Je kwam zo toch in een neerwaartse spiraal terecht. Ergens moest Seji dat geweten hebben, anders was hij niet verder op de woorden in gegaan. Er waren al genoeg alarmbellen afgegaan voor Seji om te laten weten dat Rafe op het punt van knappen stond en dat Seji niet meer moest vragen, maar toch drong Seji aan. Hij voelde lichte opluchting zodra Rafe niet meteen uitviel naar hem en wel de moeite deed om de vragen te beantwoorden, maar die opluchting was van korte duur zodra Rafe alsnog oversloeg en naar hem uithaalde door middel van een whiskey glas naar Seji’s hoofd te gooien. In een reflex had Seji zijn armen voor zijn gezicht gehouden die de klap opvingen. Even was er een moment van verbazing geweest, waarna hij maakte dat hij weg kwam. Hij ging er niet vanuit dat Rafe achter hem aan zou gaan, maar wou toch een plek vinden waar Rafe hem niet zo snel kon vinden. Dat Rafe hem toch kon vinden wanneer hij wou, wist Seji niet. Seji had nooit echt interesse gehad in de mobiel die hij had gekregen van Rafe. Zou af en toe was het handig, maar nog veel had Seji hem niet gebruikt waardoor het apparaat negen van de tien keer maar in zijn broekzak zat niks te doen. Dat Rafe hem daarmee kon traceren wist de jongen niet. Dat er sowieso zoiets bestond was Seji nog onwetend over. Hij begaf zich naar het dak. Een plek waar hij zich weer even thuis voelde, ook al had hij nooit echt een thuis gehad. Misschien was dat ook niet de goede beschrijving. Het voelde vertrouwd. Het bracht hem terug naar de avonden die hij door had gebracht in de lus. Na het moorden begaf hij zich meestal naar het dak en genoot hij van het uitzicht. Ook nu genoot hij van de uitzicht en de wind die langs hem streek. Het bracht hem tot rust. Iets wat hij wel kon gebruiken naar de aanvaring.

Hij besloot uiteindelijk om een plek te vinden waar hij kon slapen. Als kat kon hij zich snel comfortabel maken en had hij ook zeker geen bed nodig om tot rust te komen. Hij zou ook voor geen goud terug gaan naar Rafe. Daar mocht de man nog moeite voor gaan doen. Wegrennen van het hotel zat er echter ook niet in. Seji wist niet waar hij anders heen moest en vond het ergens ook eng om in z’n eentje de wereld in te gaan. Dat was ook de reden geweest dat hij niet de lus uit durfde totdat Rafe had besloten om weg te gaan. Dus begaf Seji zich naar de lobby van het hotel. Ongegeneerd had hij zich neer gelegd op een bank. Hij had zich opgekruld als een ware kat en sloeg zijn staart om zich heen voordat hij zijn ogen had gesloten. In tegenstelling tot zijn mentor had Seji een droomloze slaap en wist hij ook behoorlijk diep te slapen. Wellicht had de transformatie hem veel energie gekocht en moest hij nog bijkomen van de schrik. Zodra er een plukje haar uit zijn gezicht werd gestreken merkte hij er ook niet veel van. Zijn oor flikkerde eens, als teken dat hij het wel voelde, maar het was nog niet alarmerend genoeg om wakker te worden. Zodra iemand hem echter begon wakker te schudden, opende Seji al snel genoeg zijn ogen. “Seji,” klonk het. De stem kwam hem meteen bekend voor en zodra Seji zijn ogen richtte op de man die hem had wakker gemaakt, blies Seji meteen naar hem en krabbelde achteruit. Zijn ogen vergrootte zich even, waarna hij zich wat rust wist te brengen. Het betekende echter niet dat hij Rafe meteen weer vertrouwde. Op, wat voor hem voelde als een veilige afstand, durfde hij hem normaal aan te kijken. Een wantrouwige blik lag in zijn ogen. ”What do you want?” siste hij, duidelijk niet vergetend wat de man hem had aangedaan een paar uur daarvoor.


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Rafe Adler

avatar

Aantal berichten : 17
Registratiedatum : 21-11-17

BerichtOnderwerp: Re: Ghost of the past   zo feb 18, 2018 11:52 pm

De gangen zagen er uitgestorven uit en een doodse stilte heerste in het hotel wat erop duidde dat het al tamelijk laat was. Hoe laat wist Rafe echter niet omdat hij simpelweg de kleine cijfertjes van de klok op zijn telefoon niet kon lezen. Normaliter ging dat nog prima desondanks hij geen bril droeg, maar nu de alcohol die door zijn bloed gierde ook nog eens bijdroeg aan de belemmering van zijn zicht was het helemaal raak. Een ding nam hij zichzelf zeker voor, de eerste de beste opticien die hij tegenkwam liep hij binnen voor een bril die zo dicht mogelijk in de buurt van zijn sterkte kwam. Lensen zou hij zich niet aan wagen bij een willekeurige opticien, hij ging immers niet zomaar wat goedkope prut in zijn ogen stoppen—maar met een willekeurige bril op zijn neus kon hij nog leven. Alles beter dan dit in ieder geval. Toen zijn telefoon aangaf dat hij ontzettend dicht in de buurt van die van Seji was kwam hij tot een halt en kwam traag tot de conclusie dat hij zich in de lobby van het hotel bevond. Het duurde dan ook niet lang voordat hij een gedaante op de bank had gespot aangezien het de enige was die zich op dit tijdstip nog hier bevond, niemand ging immers op een bank in de lobby slapen als je hier een heerlijk bed voor een vermogen had gehuurd. Voorzichtig liep Rafe naar de jongen toe, zich dondersgoed bewust wezend wat hij had geflikt ondanks zijn niet-nuchtere staat. Hij hurkte bij de bank neer en pakte de leuning vast om zijn evenwicht te bewaren voordat hij voorzichtig de haren uit de jongen zijn gezicht streek om te verzekeren dat hij Seji daadwerkelijk was. Het zou namelijk nogal awkward zijn als hij zijn hele levensverhaal eruit zou gooien terwijl de persoon niet eens het kattenjong was. Tot zijn opluchting was het gelukkig wel zijn maatje en ademde hij even een paar keer diep in en uit om rustig te worden voordat hij zachtjes zijn naam riep en heen en weer schudde. Rafe wist dat hij nog niet geheel nuchter was en dus ongelooflijk snel op zijn teentjes was getrapt waardoor hij nu best een risico nam om Seji op dit moment wakker te maken in plaats van te wachten tot zijn lichaam het giftige goedje had verwerkt. Als Seji dit keer, en terecht, naar hem zou uitvallen vanwege zijn eerdere acties wist hij niet of hij de controle over zichzelf dit keer wel kon houden. Wie weet hoeveel schade hij dan aan hun relatie zou toebrengen. Het probleem was dat hij vreesde dat hij de droom, visie, of wat dan ook—zou zijn vergeten als hij weer naar dromenland vertrok. Hij moest het er maar op wagen. Rafe kon niet ontkennen dat hij even schrok toen de jongen met een schok zich uit zijn greep trok en fel naar hem blies als een kat. Een diepe zucht waarin de alcohol moleculen nog duidelijk te ruiken waren verliet zijn longen en positioneerde zich op de bank waar Seji zonet nog royaal op lag. Rage spande zich in om Seji’s blauwe ogen in het donker te kunnen onderscheiden van de rest van zijn gezicht, maar gaf uiteindelijk op omdat zijn hoofd nog steeds bonkte van zijn droom en de whisky was hierbij zeker ook niet onschuldig. “What do you want?” siste de jongen wantrouwig naar hem, overduidelijk zijn acties niet zomaar vergeven, wat begrijpelijk was. “Haythel-“ begon hij uit impuls te vertellen, maar sloot zijn mond weer met een frons waardoor het leek alsof hij dronkenbrabbel aan het uitkramen was omdat het voor Seji zonder de achtergrond informatie nogal een random onderwerp was. Rafe bedacht zich echter omdat hij vooronderstelde dat het misschien nogal egoïstisch, en niet heel tactisch, was om meteen te beginnen over waarom hij hier was. Het zou net lijken alsof het hem emotioneel helemaal niks deed dat hij een glas op Seji’s hoofd had willen kapotslaan wat een potentiële fatale klap had kunnen zijn geweest. “It’s eh, it’s not..” begon hij terwijl hij naar een punt op de jongens gezicht keek waar hij dacht dat zijn ogen zaten, maar wist het niet zeker waardoor hij mogelijk naar een compleet ander punt aan het staren was. “personal, the whiskey glass—I’m sorry, just not very mentally stable myself” sprak hij ietwat gebrekkig met een zucht  en liet zijn hoofd tegen de leuning van de bank vallen. “S’just a chaotic mess, with Jeremy and…Jackie?” vervolgde hij, beginnend over Jackie waarvan hij zich niet realiseerde dat hij Seji daarover überhaupt niet had verteld. Hij versterkte alleen het feit dat het leek alsof hij complete onzin aan het uitkramen was. “Yeah, Jackie,” bevestigde hij uiteindelijk toen hij zeker was dat hij de goede naam had gezegd. Blij dat dat eruit was focuste hij zijn blik op het plafond en friemelde met zijn handen aan de hem van zijn shirt terwijl hij bedacht hoe hij de hele droom over Haythel het beste kon formuleren zodat het overtuigend overkwam. Hij vreesde dat Seji alles wat hij zei al met een korreltje zout nam omdat hij niet helemaal nuchter was, laat staan dat hij een gaar verhaal geloofde over dat Rafe een visie van zijn moeder had gehad. “Could you mother, like, create dreams? Visions? In your head?” vroeg hij vervolgens aan Seji alsof zijn moeder totaal geen gevoelig onderwerp was. Toen hij met Haythel samen was was hij er in ieder geval nooit achter gekomen dat ze een of andere gave had dat ze zoiets kon produceren—hell zelfs Jeremy kon het niet als hij Jinn moest geloven waardoor hij zijn twijfels begon te trekken in zijn droom. Jeremy leek zich over alle macht van de wereld te beschikken, maar kon geen dromen genereren—waarom zou Haythel dat wel kunnen terwijl ze niet eens meer op aarde rondliep? Hij trok een moeilijk gezicht bij de gedachtes die door zijn hoofd gierden terwijl hij wachtte op Seji’s antwoord. Misschien werd hij wel echt krankzinnig.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Seji Devonshire

avatar

Aantal berichten : 11
Registratiedatum : 21-11-17

BerichtOnderwerp: Re: Ghost of the past   di feb 20, 2018 11:45 am







Geschrokken was Seji naar achteren geschoten en blies hevig naar de man, waar hij in een korte tijd weer veel wantrouwen voor had opgebouwd. Vastgeklampt aan de andere kant van de bank, op een goede afstand van Rafe, durfde Seji zich iets te ontspannen. Volledig ontspannen durfde hij niet. Zijn instinct zei hem om op zijn hoede te blijven. De kleine wondjes op zijn armen waren genoeg reden daarvoor. De geur van alcohol wist hem te bereiken. Ondanks het feit dat Seji nog nooit een vinger had uitgestoken naar drank, wist hij precies hoe het rook, dankzij zijn mentor. Hij hoefde dan ook niet lang na te denken om te weten dat de man genoeg op had om aangeschoten te zijn. Het zorgde ervoor dat Seji nog wantrouwiger werd. Wat moest de man immers hier? Kon hij niet beter gaan slapen? Wat moest Rafe van hem? In tegenstelling tot Rafe kon Seji perfect in het donker zien dankzij zijn reflecterende katten ogen. Sissend vroeg Seji hem wat hij van hem moest. Hij hoopte dat de man of een antwoord zou geven of weg zou gaan. In ieder geval had Seji er geen behoefte aan om lang met de man opgescheept te zitten. Vooral niet omdat de man dronken was en daarmee onvoorspelbaar. Het was dat de man niet nog een glas vast had, anders kon Seji nog een glas tegen zijn schedel aan verwachten. “Haythel-“ begon Rafe, waarna hij abrupt zijn mond weer sloot. Seji keek op van het horen van zijn moeders naam. Een vrouw die hij met heel zijn ziel haatte en er daardoor ook enige zwak voor had. Het was een fijn moment geweest toen Seji haar had vermoord. Het was de start geweest van Rafe’s en zijn relatie. In zoverre dat een goed staande relatie was. Nu al helemaal stond het te wankelen. De naam bracht echter wel vragen met zich mee en ook Seji trok een wenkbrauw op. Hij trok zijn ogen tot spleetjes. Waarom begon Rafe plots over zijn moeder? Seji snapte niet wat Rafe met haar zou moeten. Voor zover Seji wist kende Rafe Haythel ook niet naast dat het Seji’s moeder was. Anderzijds ging Seji er vanuit dat Rafe Haythel ook niet mocht, aangezien hij de eerste aanzet had gemaakt om de Haythel een kopje kleiner te maken. In ieder geval snapte Seji er niks van en ging hij er enkel vanuit dat de man haar naam uitkraamde omdat hij dronken was.

“It’s eh, it’s not..” begon Rafe wazig terwijl hij Seji aankeek. Tenminste, Seji ging er vanuit dat Rafe dat probeerde te doen. Seji keek hem aan, kreeg de neiging om te zuchten bij de onafgemaakte woorden. Het was duidelijk dat de man te veel op had. Hij wist zijn zinnen niet eens af te maken. Er zou niks zinnigs meer uit komen. Om die reden wou Seji het liefste op staan en weg lopen, maar de naam van zijn moeder had nieuwsgierigheid aangewakkerd. Hij wou weten hoe Rafe daar ineens op kwam. Was er iets gebeurd wat hem deed herinneren aan haar of was er iets anders aan de hand? Voordat Seji echt een beslissing kon nemen of hij weg zou gaan of zou blijven, sprak Rafe verder. “personal, the whiskey glass—I’m sorry, just not very mentally stable myself” sprak de man gebrekkig. Seji keek hem fronsend aan. Moest dat een verontschuldiging voorstellen? Rafe kennende zou Seji niks anders moeten verwachten. Seji begreep echter niet waarom de man hier nu mee kwam. Ze konden dat toch beter morgen doen, als Rafe weer wat nuchtere was. De man liet zijn hoofd leunen tegen de bankleuning en zuchtte eens, voordat hij net zo gebrekkig verder sprak. “S’just a chaotic mess, with Jeremy and…Jackie?” vervolgde de man. Seji trok een wenkbrauw op. “Yeah, Jackie,” bevestigde Rafe zijn eigen woorden. ”Who the fuck is Jackie?” vroeg Seji meteen, op een mompelende toon weliswaar om Rafe niet al te veel op te fokken. Maar de frustratie speelde ook op bij Seji. Want hij zou Rafe echt niet zo maar meer vertrouwen en nu kwam hij dronken aanzetten met een zielige verontschuldiging en meer woorden en namen die Seji niet begreep. In ieder geval voelde Seji zich er niet beter onder. Rafe hief zijn blik kort naar het plafond en friemelde wat aan zijn shirt. Seji bleef op een afstand en behield zijn blik op de man, hem nog voor geen cent vertrouwen. “Could you mother, like, create dreams? Visions? In your head?” vroeg Rafe dan. Seji keek op. Was dat de reden dat Rafe eerder Haythel’s naam had genoemd? Seji begreep niet waar de vragen vandaan kwam. Ze waren wat helderder gesteld dan de eerdere woorden die Rafe had gesproken, waardoor Seji even twijfelde, maar uiteindelijk gooide hij het toch op waanzin. ”You’re drunk Rafe,” sprak Seji kortaf. Hij kwam wat rechter, maar bleef op een afstand. Hij keek hem met een koele niet al te blije blik aan. ”My mom is dead and she won’t return. Of course she never had the power to influence dreams or visions. You’re just drunk,” vervolgde Seji, hopend dat hij door de dikke mist van alcohol door kon steken en Rafe kon bereiken met zijn woorden. Ergens vroeg hij zich nog altijd af waarom Rafe sprak over zijn moeder. Had Rafe een droom gehad over haar? Het zorgde voor nog meer nieuwsgierigheid, maar Seji kon wel nagaan dat nu niet het beste moment was om erover te praten. Hij wou ook niet dat zijn nieuwsgierigheid ervoor zou zorgen dat hij toch aardig zou doen tegen de man terwijl hij nog steeds boos op hem was. ”Just go back to bed,” zei hij uiteindelijk nog. Hij hoopte heilig dat de man naar hem zou luisteren en terug naar de hotelkamer zou gaan. Dan zou Seji ook weer verder kunnen slapen.


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Rafe Adler

avatar

Aantal berichten : 17
Registratiedatum : 21-11-17

BerichtOnderwerp: Re: Ghost of the past   zo feb 25, 2018 7:46 pm

[quote="Rafe Adler"]
Menig mens zou kunnen zien dat Rafe op het moment niet bij de jongen gewenst was. De felle reactie op alleen al het horen van de mans stem en de daaropvolgende spraken boekdelen. Desondanks zijn staat wist de man dondersgoed dat hij niet gewenst was en dat het wellicht beter was om te wachten tot de volgende ochtend. Hij was er echter ook van bewust dat er een grote kans zou bestaan dat hij simpelweg compleet vergeten zou zijn wat hij wilde vertellen als hij het uitstelt, in ieder geval grotendeels. Iets wat Rafe niet doorhad was dat zijn uitleg alles behalve gestructureerd was wat de irritatie van Seji alleen maar leek te voeren.
Wat van zijn stuk gebracht keek Rafe Seji aan toen de jongen hem onderbrak door te vragen wie in hemelsnaam Jackie was. Wist hij niet wie Jackie was? Dat had hij hem toch verteld toen hij had gevraagd wat er gebeurd was? Of had hij de naam van Jeremy gebruikt in plaats van Jackie omdat hij er zelf amper iets van geloofde? Rafe zuchtte die pen wreef over zijn voorhoofd. “Ehhr, I- uh told you, wright?” vroeg hij omdat hij eigenlijk geen zin had om het uit te leggen, hopend het op deze manier te kunnen afschudden. Als hij ook nog eens moest uitleggen wie Jackie was vreesde Rafe dat zijn verhaal al helemaal niet geloofwaardig zou overkomen. De jongeman wendde zijn blik af van de jongen en focuste deze op het plafond. Zijn vingers friemelde aan zijn shirt terwijl hij zijn lippen kort tuitte bij het nadenken over hoe hij de droom het beste kon vertellen op zo’n manier dat deze het geloofwaardigst over zou komen en de jongen het niet meteen zou gooien op zijn dronkenschap. Hij deed een goede poging waarna een korte stilte volgde, benieuwd naar wat Seji’s reactie zou zijn keerde hij zijn hoofd weer om en zocht zijn gelaat af naar enig teken waarvan hij dat kon afleiden. ”You’re drunk Rafe,” constateerde de jongen uiteindelijk toch waardoor een diepe gefrustreerde zucht Rafe’s longen verliet. “No!... I mean yes, but no,” begon hij duidelijk maar eindigde mompelend. Ja, hij wist dat hij zeker allesbehalve nuchter was—maar wat hij hem vertelde was absoluut geen dronkenpraat! Hij kon zeker nog wel enigszins helder nadenken, het vergde hem alleen veel meer moeite dan normaal gezien. Zover Rafe wist had Seji echter nog nooit een drupel alcohol aangeraakt, dus waarschijnlijk dacht hij dat er 0,0 nuttige dingen uit zijn mond zouden komen de aankomende uren. “My mom is dead and she won’t return. Of course she never had the power to influence dreams or visions. You’re just drunk,” verduidelijkte hij hem om te benadrukken dat hij stomdronken was en wat hij aan het lullen was nergens op sloeg. Protesterend rees hij zijn vinger bij de jongen zijn woorden om vervolgens zijn ellebogen op zijn knieën te plaatsen en zijn kin in zijn handen te laten rusten. “She may have dec…” begon hij maar bleef hangen bij het woord ‘deceased’ omdat hij de overgang van de c naar de e niet over zijn lippen kreeg, wat een lange s-klank als gevolg had. Gefrustreerd stopte hij met praten. “Died,” besloot hij het eerdere woord te vervangen door iets wat hij wel uitgesproken kreeg. “But the soul…eh.. lives,” probeerde hij uit te leggen dat het leven niet zo makkelijk in elkaar zat als hij dacht. “Maybe, maybe dead Hay can do dreams, and stuff,” sprak hij waarbij hij per ongeluk de bijnaam gebruikte die hij Haythel had gegeven op het moment dat ze net samen waren en het allemaal nog rooskleurig was. Toen hij tot de realisatie kwam dat hij zo naar Haythel verwezen had warden zijn ogen groter en schudde verward zijn hoofd, hij dacht niet meer eens aan die bijnaam—waarom gebruikte hij die nu in hemelsnaam?! “Did I say Hay? I meant Haythel, your mother, you know,” vervolgde hij razendsnel waarbij hij over zijn woorden struikelde waardoor het bijna onverstaanbaar werd, maar met wat moeite wel ontcijferd kon worden. ”Just go back to bed,” sprak Seji uiteindelijk, overduidelijk klaar wezend met de man zijn verhalen. Voor de zoveelste keer zuchtte Rafe diep uit frustratie jegens zichzelf, maar ook vanwege Seji’s koppigheid om hem niet te geloven. Waarschijnlijk had hij hetzelfde gereageerd als de rollen waren omgedraaid, maar dat terzijde. Zijn koppigheid reflecterend, schudde Rafe zijn hoofd en bleef zitten op de bank. “Drunk, but I can think perfffectly,” sprak hij waarbij hij op de zijkant van zijn hoofd tikte om het te verduidelijk. “But you, sssstupid ass, no listening, no,” uitte hij fronsend zijn frustraties en kneep zijn handen samen om te voorkomen dat ze per ongeluk uit de bocht zouden vliegen. “You stubbornnesss,” vervolgde hij nog met nogmaals een diepe gefrustreerde zucht en zette zijn tanden in zijn knokkels, die al wit waren uitgeslagen door het samenknijpen, om zichzelf onder controle te kunnen houden.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Seji Devonshire

avatar

Aantal berichten : 11
Registratiedatum : 21-11-17

BerichtOnderwerp: Re: Ghost of the past   vr maa 02, 2018 3:13 pm







De naam Jackie was hem nog niet eerder voorgekomen. Rafe gebruikte de naam alsof Seji moest weten wie hij was. Seji had er echter nog nooit van gehoord en vroeg er dan ook naar. “Ehhr, I- uh told you, wright?” kwam de reactie van de dronken man. ”No you did not,” reageerde Seji meteen, maar verwachte niet een verdere uitleg. Hij zou er wel naar vragen zodra Rafe weer sober was. Op het moment leek er niks zinnigs uit zijn mond te komen. Immers was het volgende gespreksonderwerp Seji’s moeder en Seji begreep niet waar dat plots vandaan kwam. De enige logische verklaring was dat Rafe tot in de naad dronken was en zelf ook niet meer wist waar hij over sprak. “No!... I mean yes, but no,” was Rafe’s reactie op die bevinding. Iets wat al genoeg zei in Seji’s ogen. Seji besloot Rafe een verdere uitleg te gunnen en maakte de man duidelijk dat Haythel al een tijd dood was en nooit in dromen tevoorschijn kon komen. De vrouw was dood en zou nooit meer terug komen. Dat was iets wat zeker was. Tenminste voor hem. Voor dronken Rafe leek het een totaal ander verhaal. Protesterend hield hij een los vingertje op. Woorden volgde echter niet meteen. Desondanks het feit dat Seji wist dat er niks zinnigs uit kon komen, besloot hij toch te blijven wachten op de woorden. Seji hoopte immers nog wel dat Rafe uiteindelijk terug zou gaan naar hun kamer zodat Seji weer verder kon slapen. “She may have dec…” begon de man, maar kwam niet verder doordat hij de s klank niet meer kon maken van het woord. Seji kon het niet helpen dat het hem deed grijnzen. Ergens was het wel leuk om de man zo te zien struggelen. Nu waren zijn praatjes niet meer zo groots. “Died,” verving hij het woord met één die hij wel kon uitspreken. “But the soul…eh.. lives,” vervolgde Rafe. Seji grinnikte zachtjes. ”Sure they do. In a small space for little angels, yes there’s my mom,” ging Seji grappend mee in het verhaal. Nee hij geloofde er geen zak van. Hij snapte ook nog steeds niet waar het hele onderwerp vandaan kwam, maar het boeide hem ook niet. Hij wou enkel een goede nachtrust hebben. “Maybe, maybe dead Hay can do dreams, and stuff,” De woorden die Rafe sprak waren opvallend, maar de benaming die hij voor Seji’s moeder gebruikte was nog opvallender. Seji trok dan ook wat argwanend een wenkbrauw op. ”Hay?” herhaalde hij vragend, niet begrijpend waar dat opeens vandaan kwam. Ook Rafe leek ervan te schrikken. De man’s ogen verwijden terwijl hij eens zijn hoofd schudde. Iets wat ervoor zorgde dat Seji het vermoeden kreeg dat er meer achter lag dan enkel een stomme vergissing. “Did I say Hay? I meant Haythel, your mother, you know,” verdedigde Rafe zichzelf op een opvallende snelle tempo waardoor hij hier en daar over zijn woorden struikelde. Seji keek hem nog altijd met een opgetrokken wenkbrauw aan. Hij schudde even zijn hoofd. Hij wou gewoon slapen. Hij begreep niks van wat Rafe zei en wat hij begreep geloofde hij niet. Om die reden zei hij hem om terug te gaan naar bed. Dan zouden ze beiden weer gewoon kunnen slapen en weer gewoon rust kunnen hebben. Maar nee, natuurlijk zou meneertje niet luisteren. Rafe slaakte opnieuw een gefrustreerde zucht terwijl het standaard zinnetje weer over zijn lippen zou rollen. “Drunk, but I can think perfffectly,” sprak Rafe en tikte op de zijkant van zijn hoofd. ”Ah yes of course,” reageerde Seji droog en maakte zo duidelijk dat hij er geen zak van geloofde, als dat nog niet duidelijk was. “But you, sssstupid ass, no listening, no,” vervolgde hij. Seji zag hoe de man zijn handen samen kneep. Een teken dat hij zijn limiet bereikte. Natuurlijk, dat kon er ook nog wel bij. “You stubbornnesss,” eindigde Rafe, sloeg nog een gefrustreerde zucht en zette vervolgens zijn tanden in zijn handen. Seji keek even met een frons naar hem, waarna hij met een zucht op stond. ”Fine then. If you don’t go then I will go. Before I get a fist in the face again,” mompelde Seji duidelijk geïrriteerd dat hij zelf moest verplaatsen en liep zonder op antwoord te wachten weg. Hij zou naar hun slaapkamer gaan en deze op slot doen. Dan kon Rafe mooi een andere plek vinden om te slapen en had Seji tenminste rust van de dronken zatlap. Via zijn ooghoek zag hij plots een schim. Zijn oren gleden naar achteren. Zijn instincten zeiden hem dat er iets onheilspellends in de lucht hing. Hij keek even om naar Rafe, maar die had niks uitgevoerd. Zijn blik schoot naar het raam zodra hij daar plots een gedaante zag. Zijn ogen vergrootte zich zodra hij zijn moeder daar in het spiegelbeeld zag. Geschrokken deed hij een paar stappen achteruit, stootte daarbij een vaas van een standaard, maar keek er niet van op of om. Hij schudde met zijn hoofd, sloot zijn ogen, maar zodra hij zijn ogen weer opende zag hij nog steeds dat beeld. ”Do.. do you see her as well?” vroeg Seji wat koortsachtig aan Rafe. Voorzichtig durfde hij wat dichter naar het raam te lopen. Zijn moeder keek hem aan. Het leek erop alsof ze hem iets probeerde te zeggen, maar er was niks te horen, waarna ze uiteindelijk in rook opging. Nog altijd verbaasd en angstig keek Seji schichtig om zich heen, maar er was geen spoor meer van de geest te bekennen. Zijn blik ging terug naar Rafe. Alle dronken woorden die de man eerder had uitgekraamd kwamen plots een stuk logischer binnen. ”Did you have a dream about my mom? Did you see her? Did she say anything?” volgde de vragen nu in een rap tempo. Seji nam een paar stappen richting de man, maar bleef op een afstand staan. Hij wou antwoorden hebben, maar niet nog een klap in zijn gezicht.


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Rafe Adler

avatar

Aantal berichten : 17
Registratiedatum : 21-11-17

BerichtOnderwerp: Re: Ghost of the past   wo apr 18, 2018 11:23 pm

De jongen nam hem overduidelijk alles behalve serieus door zijn dronken staat, en het frustreerde hem uitermate. Desondanks hij niet honderd procent helder kon denken zoals normaal, kon hij nog wel rationeel genoeg nadenken om zeker te weten dat hij Haythel had gezien in zijn dromen—op een manier waarbij hij een onbehaaglijk gevoel kreeg. Alsof het echt was, terwijl hij toch zeker wist dat het een droom was geweest. Seji leek hem daarentegen niet te geloven en verklaarde hem voor gek., vond dat hij de alcohol moest uitslapen, nam niet eens de tijd om fatsoenlijk na te denken over wat Rafe eigenlijk had ‘uitgekraamd’. Zijn handen jeukten, maar hij probeerde zich met alle macht in te houden. Een keer een fikse klap verkopen was al erg genoeg, Rafe wilde niet eens de gevolgen weten als hij Seji nogmaals voor zijn bakkes zou rammen. Ook al bracht hij het zelden tot nooit onder woorden, hij kon zich amper nog een leven voorstellen met het verrotte kattenjong die hem meer het bloed onder zijn nagels vandaan leek te halen dan hem daadwerkelijk comfort bood.

”Ah yes of course,” antwoordde Seji wederom niet serieus op alles wat Rafe zei. Geërgerd had hij zijn vuist in zijn mond geplaatst nadat hij zijn frustraties had medegedeeld over dat Seji de slechtste luisteraar ooit was. Een sensatie van pijn trok door zijn knokkels, maar werd al snel verdoofd door de alcohol die door zijn bloed gierde. Vaag hoorde hij de blonde jongen iets mompelen, maar kon niet opmaken uit het vage gebrabbel wat hij precies zei waardoor een diepe frons op zijn gezicht ontstond. Een verwarde uitdrukking maakte echter al snel plaats voor de fronsende toen de jongen overeind kwam en de afstand tussen hen vergrootte, in de richting van hun hotelkamer lopend. “Asssshole,” snoof hij toen hij realiseerde wat de jongen zonet waarschijnlijk gezegd had. Met een diepe zucht liet hij zijn rug in aanraking komen met de rugleuning van de bank en kantelde zijn hoofd achterover om naar het plafond te staren, dat hij zo goed als een donkere was waarnam. Net op het moment dat hij had geaccepteerd dat hij toch niet tot de jongen zou doordringen en een beetje begon weg te dompelen in een droomloze slaap, werd hij ruw uit de sleur gerukt doordat Seji een vaas omstootte. Geïrriteerd keerde hij zich op zijn zijde zodat zijn richting in de richting van het geluid was. Fucking nachtdier.

”Do.. do you see her as well?” sprak de jongen niet veel later waardoor Rafe fronste, niet eens de moeite doen om zijn ogen te openen—hij had immers geen bril op noch lenzen in. “N-no glassesss mate,” mompelde hij slaperig en onduidelijk tegen de rugleuning aan. Had hij het nou over Haythel, kon hij haar ineens ook zien? Geloofde hij hem nu ineens wel? Minachtend snoof Rafe en schudde zachtjes zijn hoofd bij zijn gedachtes. ”Did you have a dream about my mom? Did you see her? Did she say anything?” ratelde de blonde jongen nu als een gek achterelkaar alsof hij de verloren tijd van zonet moest inhalen. Rafe voelde irritatie in zijn borst omhoog kruipen vanwege het feit dat Seji hem zonet nog als een doorgeslagen gek behandelde, en binnen een milliseconde was omgeslagen naar hem geloven. “Nno you had your chanccces, now now I’m gon sleep,” sprak hij terwijl hij even zijn ogen opende toen hij hoorde dat de jongen dichter naar hem toekwam, maar sloot ze al snel weer. Rafe kon niet ontkennen dat hij beledigd was door hoe Seji hem had behandeld, ook al had hij het enigszins wel verdiend, waardoor zijn welbekende koppige natuur weer naar boven steeg.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Ghost of the past   

Terug naar boven Go down
 
Ghost of the past
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Ghost from the past. [Devon]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
LiLo :: City :: Whereabouts-
Ga naar: